[Ανάλυση] Πυροβολισμοί με στόχο το ελληνικό μνημόνιο…

Επρεπε να γίνει και αυτό; Τελικώς, οι ακραίοι χτύπησαν την πόρτα των Γερμανών και μάλιστα με σφαίρες. Ηταν τα όπλα που μίλησαν έξω από τη γερμανική πρεσβεία στο Χαλάνδρι. Εστω και αν το χτύπημα ήταν –  ευτυχώς – συμβολικό.

Εδώ και πολύ καιρό πολλοί αναλυτές επισημαίνουν τους πολιτικούς κινδύνους της πολιτικής της άτεγκτης λιτότητας. Στις εκλογές του 2012 είχαμε πράγματι μια έκρηξη των άκρων. Μάλιστα για μια περίοδο δεκατεσσάρων μηνών η Ελλάδα έζησε την περίοδο της «άνθησης» της Ακροδεξιάς, αφού η Χρυσή Αυγή ήταν ο μόνος κερδισμένος της μετεκλογικής περιόδου φθάνοντας να «χτυπήσει» διψήφια νούμερα.

Το «σερί» αυτό ανακόπηκε με την τραγική δολοφονία του Παύλου Φύσσα και την πρωτοφανή ενεργοποίηση της Δικαιοσύνης. Ακολούθησε το διπλό φονικό στο Νέο Ηράκλειο για να φθάσουμε στην εορταστική περίοδο που ήρθε να επιβεβαιώσει την επανεμφάνιση της τρομοκρατίας στη χώρα μας. Μάλιστα οι σφαίρες κατά της γερμανικής πρεσβείας σπάνε ένα «ταμπού» 15ετίας αφού οι τρομοκράτες απέφευγαν ξένους στόχους.

Ηταν το μάθημα της δολοφονίας Σόντερς αφού η εμπλοκή των Βρετανών και, δευτερευόντως, των Αμερικανών ενίσχυσε ουσιαστικά την ελληνική Πολιτεία στην προσπάθεια εξάρθρωσης οργανώσεων όπως η 17Ν και ο ΕΛΑ. Η στοχοποίηση των Γερμανών δείχνει ότι γυρίζουμε σελίδα και ότι η εποχή των Μνημονίων έχει επιφέρει μεταβολές στην ιεράρχηση της παρουσίας των ξένων δυνάμεων στη χώρα μας. Οπως έλεγε αστειευόμενος κατ’ ιδίαν αμερικανός διπλωμάτης σε γερμανούς συναδέλφους του εξ αφορμής της πίεσης της κοινής γνώμης και των αρνητικών δημοσιευμάτων, «για να δείτε πώς είναι…». Αυτά, βεβαίως, προ όπλων.

Κανείς, φυσικά, δεν είναι υπέρ της βίας. Αλλά η γερμανική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα τα τελευταία πέντε χρόνια ήταν ακραία. Οπως ακραίες μορφές έλαβε και η δυσφήμηση των Ελλήνων σε διάφορα απίθανα δημοσιεύματα του γερμανικού Τύπου. Αν η πολιτικοκοινωνική διάλυση της Ελλάδας αντιμετωπίσθηκε ενίοτε με όρους παγερής αδιαφορίας από το Βερολίνο, οι σφαίρες του Χαλανδρίου αλλάζουν τα δεδομένα. Στον τυφλό αντιγερμανισμό συναντάται η άκρα Δεξιά με την άκρα Αριστερά στην Ελλάδα, την ίδια ώρα που πρόεδροι, πρωθυπουργοί, υπουργοί Εξωτερικών, αξιωματική αντιπολίτευση και πάσης φύσεως πολιτικοί παράγοντες έσπευδαν να επικοινωνήσουν με το Βερολίνο.

Οση άχνη ζάχαρη και αν έχουν όμως από πάνω οι κουραμπιέδες, η πραγματικότητα είναι άτεγκτη. Οι ακραίες πολιτικές παράγουν ακραίες αντιδράσεις και ειδικά η γερμανική πολιτική απέναντι στον Νότο είναι μια πολιτική που οδηγεί σε πολιτική αστάθεια χώρες αδύναμες όπως η Ελλάδα. Φαινόταν – έπρεπε να φθάσουμε στους πυροβολισμούς για να το καταλάβουν; Ή για να γίνει αντιληπτό ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι πολιορκημένο;

Το ερώτημα είναι αν αλλάζει κάτι. Δεν είναι βέβαιο. Ούτε η απόπειρα άλωσης της Βουλής τον Μάιο του 2010 ούτε η πυρπόληση του κέντρου της Αθήνας τον Φεβρουάριο του 2012 άλλαξαν την ουσία της γερμανικής πολιτικής έναντι της Ελλάδας. Οι συμβολισμοί ενδεχομένως αμβλύνθηκαν κάπως. Το βέβαιο είναι ότι παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση στέκεται καλά στα θέματα νόμου και τάξης και έχει βρει έναν γενναίο υπουργό στην Κατεχάκη στο πρόσωπο του Νίκου Δένδια, η Ελλάδα δεν βγαίνει από το σπιράλ της αστάθειας. Οπως είναι βέβαιο και ότι όλα αυτά είναι αναμενόμενα. Η κυβέρνηση ανέμενε – και αγωνιούσε γι’ αυτό – τρομοκρατικό χτύπημα κατά στόχου συσχετιζόμενου με την οικονομική πολιτική. Τελικώς, αυτό κατευθύνθηκε προς τη Γερμανία.

Η ειρωνεία, πάντως, είναι ότι οι Γερμανοί είναι στην επικαιρότητα με όπλα και σφαίρες όχι μόνο λόγω του χτυπήματος στο Χαλάνδρι αλλά και λόγω της δικαστικής έρευνας για τα εξοπλιστικά που αφορά, κατά συντριπτική πλειονότητα, γερμανικά προγράμματα…