[Επιφυλλίδα] «Τι κούφια λόγια αυτές η βασιλείες…»

Δεν πρόκειται να γίνει τίποτε. Θα το δείτε. Πιστεύουμε όλοι μας ότι αν τα πράγματα έχουν λιμνάσει ή αν πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο είναι γιατί δεν υπάρχουν πάρα πολλοί που να ομονοήσουν πάνω σε θέσεις πολιτικές ουσιαστικές, ξεκάθαρες και έντιμες. Ενώ ξέρουμε όλοι βαθιά μέσα μας ότι ακόμη και αν συμβεί αυτό, και δέκα εκατομμύρια Ελληνες συμφωνήσουν για το πολιτικώς ορθόν, η ζωή ενδέχεται να παραμείνει το ίδιο ζούγκλα. Αν ήταν θέμα εννοιών και λέξεων, ποιος τελικά θα τις προφέρει με τη μεγαλύτερη υψιπέτεια και πειθώ, τα πράγματα θα είχαν διορθωθεί και αλλάξει εδώ και δεκαετίες.

Μάρτυράς μας ο Θεός αν δεν θα θέλαμε η Ελιά να γίνει δάσος που με την αναμφισβήτητη σαφήνεια και εντιμότητα των λόγων της να καλύψει σαν ουρανός την Ελλάδα. Επιλέγουμε από την ομιλία του πρώην υπουργού Τάσου Γιαννίτση στο Δημαρχείο της Θεσσαλονίκης την Κυριακή 1η Δεκεμβρίου την ακόλουθη φράση: «Η Ελλάδα δεν θα αλλάξει με πρωτοβουλίες που έρχονται από πάνω, αλλά από την απόφαση πολλών να αθροίσουν τις μικρές τους δυνάμεις με τρόπο που να σπρώξει τη χώρα προς τα πάνω».  

Τι είναι αυτό που δεν έχει ειπωθεί ώστε να πιστεύουν πως με το να το ξαναπούν θα αλλάξουν οι άνθρωποι; Τι είναι αυτό που δεν έχει υπογραμμισθεί ώς σήμερα ώστε να ακούγονται ως εξ αποκαλύψεως αλήθειες φράσεις σαφώς μεστές από περιεχόμενο, αλλά τόσο δυσκίνητες ή μάλλον σχεδόν ακατόρθωτο να υλοποιηθούν; Σε σημείο που να φαίνεται πως ό,τι λέγεται είναι απλώς για να περνάει η ώρα, ο καιρός. «Ολοι οι άνθρωποι στα λόγια μοιάζουν, στις πράξεις διαφέρουν», έχει γράψει ο Βολταίρος. Τα πράγματα αποδεικνύουν καθημερινά ότι υπάρχει ένας πολύ καλά οργανωμένος υπολογισμός, απ’ άκρου εις άκρον μέσα στην κοινωνία, που κάνει αναποτελεσματικές ακόμη και τις πιο πρωτότυπες απόψεις. Αν προσέξεις, ακόμη και οι πιο προοδευτικοί άνθρωποι διαφέρουν απλώς στα λόγια, χωρίς κανείς να τολμάει να προτείνει τη ριψοκίνδυνη πράξη, ώστε να μη συνθλιβούν, όπως χιλιάδες άλλοι, όταν έρθουν αντιμέτωποι με μια σάπια κοινωνία που όμως θέλουν να την αλλάξουν, αν και έχουν βολευτεί μια χαρά μέσα της. Αυτή είναι τελικά η ιδεολογία όλων, προοδευτικών και μη. Ποιος και γιατί να πιστέψει ακόμη και τα πιο σώφρονα ή μακρόπνοα λόγια, όταν ξέρει ότι κανείς δεν έχει διάθεση να αλλάξει σε επίπεδο προσωπικής συμπεριφοράς και προπαντός να ζημιωθεί ή να χάσει κάτι από τη βολή και την ησυχία του; Δεν αμφιβάλλει κανείς για την καθαρότητα των 58. Ομως τι σημασία έχει να μιλάς στους άλλους λέγοντάς τους πράγματα που έχουν ξαναειπωθεί, αλλά αν φαίνονται διαφορετικά είναι γιατί ακούγονται από άφθαρτα χείλη; Και γιατί χρειάζεται τα άφθαρτα χείλη να γίνουν ακόμη μία φορά φθαρμένα ώστε να καταλάβουν οι άλλοι ότι διαψεύσθηκαν, πράγμα που οπωσδήποτε θα συμβεί αφού σε επίπεδο πράξης δεν προτείνεται τίποτε;

Και όταν λέμε πράξη δεν εννοούμε να πιάσουμε τα όπλα, αλλά να υπάρξει μια υπόδειξη για αλλαγή νοοτροπίας. Το να χαϊδεύεις τα αυτιά των άλλων με μετριοπαθώς ριζοσπαστικές απόψεις είναι σαν να τους προτρέπεις να μην αλλάξουν τίποτε στη ζωή τους και να σε έχουν ξεχάσει προτού ακόμη περάσουν δέκα λεπτά από τη στιγμή που σε άκουσαν. Το πιο ολέθριο πράγμα στην πολιτική ζωή είναι οι ψηφοφόροι που χρειάζεται να τους κάνεις να αισθάνονται προοδευτικοί, χωρίς όμως να θέλουν ουσιαστικά να αλλάξει οτιδήποτε.