e-mail

«Ζαβαρακατρανέμια, ίλεως, ίλεως…»

Αγαπητή Φοίβη

Καλά κάνεις και έχεις τα νεύρα σου από 8 ετών. Είναι να μην έχει κανείς τα νεύρα του με αυτά που γίνονται γύρω του; Να, π.χ., προχθές ο υπουργός Παιδείας (και Θρησκευμάτων) παρέπεμψε τον πρύτανη του ΕΚΠΑ στο Πειθαρχικό Συμβούλιο! Αυτό αφού ήδη ο κ. πρύτανης είχε δώσει μια λαμπρή παράσταση στο Παρίσι με ένα έργο που έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε ο ίδιος! Αυτό δηλαδή που λέμε one man show! Λυπάμαι πολύ που δεν κατέχω τη γλώσσα του Ρακίνα ώστε να εντρυφήσω στις γαλλικές εφημερίδες, όπου είμαι σίγουρος ότι θα έβρισκα διθυραμβικές κριτικές για την παράσταση.

Ωστε λοιπόν έτσι ανταμείβει η Ελλάδα τα τέκνα της που παράγουν το μόνο εξαγώγιμο προϊόν μας, δηλαδή τον πολιτισμό; Αντί του μάννα χολήν, δηλαδή; Αντί να ευγνωμονούμε κάποιον που σαν «τηλαυγής φάρος», που λέγανε παλιότερα, σκορπίζει τη μαγεία της Τέχνης εμείς τον παραπέμπουμε στο Πειθαρχικό Συμβούλιο; Ποιον; Εναν διαπρεπή θεμιστοπόλον με αναγνωρισμένη αξία.

Βέβαια, ξέρω ότι υπάρχουν και οι κακεντρεχείς που ισχυρίζονται ότι το άτομο δεν είναι το Νούμερο Ενα, αλλά ένα νούμερο. Ομως, όπως λέει και ο λαός, «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια».

Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Γιώργος Παπαδημητρίου – Παγκράτι

Πολύ σωστά τα λες,
αγαπητέ Γιώργο.

Η Ελλάς αγνωμονούσα προς τον πρύτανη και τα επιτεύγματά του. Διότι ο υπουργός δεν έχει αντιληφθεί ότι ο πρύτανης είναι ένας Αμπροουζ Μπιρς της εποχής μας. Ο οποίος Μπιρς, αμερικανός δημοσιογράφος που μας άφησε χρόνους πριν από εκατό ακριβώς χρόνια, απεχθανόταν τον ρεαλισμό, τον οποίο στο «Αλφαβητάρι του Διαβόλου» περιγράφει ως την «τέχνη να αναπαριστάς την πραγματικότητα όπως τη βλέπει ο βάτραχος». Δεν εννοώ ότι ο κ. Πελεγρίνης είναι ο βάτραχος, αφού ήδη έχει μεταμορφωθεί (από μόνος του, χωρίς φιλί) σε πρίγκιπα. Αλλά νομίζω πως αν ψάξει βαθιά μέσα του θα βρει τον, επίσης κατά Μπιρς, ορισμό του επιτεύγματος: «ο θάνατος της επιδίωξης και η γέννηση της αποστροφής».

Χόρεψέ με το φοξτρότ της χυδαιότητας

Phoebe, καλησπέρα.

Ποιοι νοσηροί εγκέφαλοι είναι αυτοί που θεωρούν ότι το καλύτερο κουτσομπολιό είναι το θανατηφόρο και βρίσκουν χαρά στο να «πεθαίνουν» καλλιτέχνες από καιρού εις καιρόν; Με ποια λογική και δίχως να διασταυρώσουν την, έστω, πληροφορία (για δεοντολογία δημοσιογραφική ή έστω δημοσίευσης ούτε λόγος, βέβαια), βγαίνουν να αναγγείλουν με χαρά και με φανούς και λαμπάδες ότι πέθανε ο τάδε, χαροπαλεύει ο δείνα, παλεύει με τον καρκίνο ο παραπέρα καλλιτέχνης.

Δεν είναι μόνο η χυδαιότητα με την οποία βγάζουν τη δήθεν είδηση όλοι αυτοί οι άρρωστοι εγκέφαλοι των μπλογκ και του Ιντερνετ. Είναι ότι υπάρχουν πολλοί άλλοι άρρωστοι, που επίσης δίχως να το διασταυρώσουν έστω, το αναπαράγουν και φτάνουμε το Ιντερνετ να βουίζει ότι πέθανε ο τάδε, χαροπαλεύει ο δείνα και πάει λέγοντας.

Το χειρότερο μάλιστα είναι ότι κάνουν τη χυδαιότητά τους και δεν ζητούν ούτε ένα «συγγνώμη» από τους ανθρώπους που τους «πέθαναν» για να κάνουν τη μεγάλη «αποκλειστικότητα». Ακόμη, θα πρέπει να σημειώσω ότι με ευκολία ανεβάζουν το λάθος αλλά με μεγάλη δυσκολία το κατεβάζουν. Ή δεν το κατεβάζουν καθόλου. Πρόσφατη περίπτωση ο κακομοίρης ο Σάκης Μπουλάς, που έπεσε θύμα αυτής της ιντερνετικής χυδαιότητας και δεν έκανε κανείς, ούτε η «ενημερωτική σελίδα» που έβγαλε το μεγάλο, χυδαίο «αποκλειστικό» και τον «πέθανε», καν τον κόπο να του ζητήσει «συγγνώμη».

Αυτή είναι η μεγαλύτερη ξεφτίλα της Ελλάδας: ότι φτάνουμε πια όχι να φτωχαίνουμε οικονομικά, αλλά να εκχυδαϊζόμαστε όλο και περισσότερο. Επειδή κάποιοι νομίζουν ότι έτσι «είναι οι καλύτεροι». Ρίξε λάσπη και ακαθαρσίες, σου λέει, σε κάποια μούτρα θα πιάσουν. Ας κοιτάξουν μόνο μην είναι τα δικά τους!

Με αγανάκτηση μεγάλη,
Σταυρούλα Κατωπόδη,
Πάτρα

Και λίγα λες,
αγαπητή Σταυρούλα.

Το ακόμη χειρότερο (από όλα τα παραπάνω) είναι ότι το ηλεκτρονικό στίγμα αυτών των χυδαιοτήτων μένει ανεξίτηλο, κάποτε ακόμη κι αν κατεβάσουν τη χυδαία δήθεν είδηση θανάτου τα ξεχαρβαλωμένα μπλογκ και οι «ταγοί της ηλεκτρονικής ενημέρωσης» που δεν διστάζουν να σκοτώσουν ακόμη και τη μάνα τους, αρκεί να κάνουν το κομμάτι τους (μπλιαχ!). Δοκιμάστε να πληκτρολογήσετε στις μηχανές αναζήτησης του Διαδικτύου παλαιότερες χυδαιότητες θανάτου των ίδιων. Βάλτε ας πούμε το όνομα Πασχάλης Τερζής και θα δείτε στις επικρατέστερες αναζητήσεις να σας βγάζει το όνομά του μαζί με το «πέθανε» (χτύπα ξύλο, τον άνθρωπο!). Βάλτε Χρήστος Χωμενίδης και σας βγάζει «αυτοκτόνησε» (ξαναχτύπα ξύλο). Πρόταση: Μήπως να αρχίσουμε να τους στέλνουμε «πληροφορίες» μαζικά, όλοι, για τρομακτικά γεγονότα, λοιμούς, λιμούς και καταποντισμούς, να τους τα ταΐζουμε και να τα καταπίνουν αμάσητα και δίχως έλεγχο, να τα δημοσιεύουν, να ξεφτιλίζονται, να γίνουν 100% αναξιόπιστοι να ησυχάσουμε; Μια ιδέα ρίχνω στο τραπέζι…