Εμπνευση στη Βενετία

Τα κανάλια της ιταλικής πόλης καθρεφτίζουν την τέχνη, την αισθητική, τη μόδα τού σήμερα που φιλοξενείται στα κτίρια του παρελθόντος της.

– Λοιπόν, τι έχει κάνει για σας η Βενετία;

Ο αμερικανός συγγραφέας Χένρι Τζέιμς αισθάνθηκε στην ατμόσφαιρα της Βενετίας την ελκυστική γοητεία της παρακμής όταν το 1870 έγραφε το μυθιστόρημά του «Συνταξιδιώτες». Και έπειτα από 143 χρόνια, σαν να μην άλλαξαν και πολλά πράγματα στην επικράτεια της άλλοτε Γαληνοτάτης Δημοκρατίας, αυτή η ιδιαίτερη ομορφιά γίνεται πάλι σήμερα επίκεντρο στις τάσεις της μόδας, της αρχιτεκτονικής, της τέχνης, της αντίληψης ενός τρόπου ζωής.

Η Βενετία ήταν και παραμένει ένα θεματικό πάρκο για ενηλίκους με ροπή στη μελαγχολία. Η διείσδυση της θάλασσας στην ενδοχώρα, η υποχώρηση των κτιρίων στην κυριαρχία της ανόδου της στάθμης της θάλασσας στη διάρκεια της «άκουα άλτα», η περιπλάνηση στο παρελθόν μέσα στους λαβυρίνθους των βενετσιάνικων στενών της Τζουντέκα και του Ντορσοντούρο, οι μετακινήσεις με τα πλωτά λεωφορεία στο Κανάλε Γκράντε προκαλούν στον επισκέπτη της Βενετίας την αίσθηση της αέναης παλινδρόμησης μεταξύ πραγματικότητας και φανταστικού τοπίου. Ιστορία και παρόν συμβιώνουν στα παλιά κτίρια που υποδέχονται σύγχρονες καταστάσεις. Τελετουργικά επεισόδια από τον κόσμο της μόδας συμβαίνουν όλο και πιο συχνά στα μαρμαρόχτιστα επιβλητικά παλάτσι της Γαληνοτάτης. Οπως η καλοκαιρινή υπερπαραγωγή των ιταλών σχεδιαστών Ντομένικο Ντόλτσε και Στέφανο Γκαμπάνα για την παρουσίαση της συλλογής υψηλής ραπτικής Dolce & Gabbana Alta Moda. Οι χειροποίητες δημιουργίες φορεμάτων χορού με αποτυπώσεις στην επιφάνεια του ρούχου έργων βενετσιάνων ζωγράφων του 18ου αιώνα, όπως του ειδικευμένου στις απόψεις τοπίων Καναλέτο, έδιναν το στίγμα αυτής της μετατόπισης της μόδας προς τα πεδία της αίγλης του παρελθόντος.  Η Βενετία λειτουργεί και ως εργαστήριο πειραματισμού και επεξεργασίας της σχέσης μόδας και τέχνης. Το παρουσίασε ο Τουρκοκύπριος Χουσέν Σάλαγιαν, ο πιο εννοιολογικός σχεδιαστής της μόδας, στη χειμερινή του συλλογή που ονόμασε Παλίρροια. Με υφάσματα τα οποία ο ίδιος κατασκεύασε για να αποδώσει την υφή από τα χρώματα που ξεφλουδίζουν στους πίνακες του Τιτσιάνο.

Στις αρχές του μήνα το Παλάτσο Μοτσενίγκο, το μνημείο του 18ου αιώνα όπου στεγάζεται το Κέντρο Μελετών της Ιστορίας των Υφασμάτων και του Ενδύματος, επαναλειτούργησε έπειτα από δέκα μήνες έργων συντήρησης. Η μεγάλη του συλλογή, που αριθμεί 20.000 ρούχα και υφάσματα και 6.000 τόμους βιβλίων για την ιστορία της μόδας, αποκτά και έναν αρωματικό χαρακτήρα. Με τη δημιουργία του Μουσείου Αρώματος. Στην πτέρυγα του οποίου εκτίθεται η βενετσιάνικη έκδοση του 1555 «Notandissimi Secreti de l’ Arte Profumatoria». Είναι ο πρώτος κατάλογος στον δυτικό κόσμο με τις φόρμουλες σύνθεσης αρωμάτων και μία συλλογή από 2.500 φιαλίδια που διατηρούν τα αρωματικά συστατικά που χρησιμοποιούνταν πριν από 2.000 χρόνια.

Στο μεταξύ, η πολυετής έρευνα της αμερικανίδας ιστορικού Ισαμπέλα Καμπανιόλ για την πολυτελή ενδυμασία των καλογραιών σε βενετσιάνικα μοναστήρια από τον 15ο έως τον 18ο αιώνα έφερε πριν από λίγες ημέρες στη δημοσιότητα το βιβλίο της «Απαγορευμένες μόδες: αθέατες πολυτέλειες στις μονές της Βενετίας», που κυκλοφορεί από τις πανεπιστημιακές εκδόσεις του Τέξας. Σύμφωνα με την ιστορικό, οι μονές αυτές ήταν χώροι υποδοχής των δευτερότοκων κοριτσιών αριστοκρατικών οικογενειών. Το οικογενειακό δίκαιο τις απέκλειε από τον έγγαμο βίο και έτσι οι πλούσιες κόρες αποσύρονταν στα μοναστήρια, όπου πλήρωναν υψηλά ποσά για να επιπλώνουν πολυτελώς τα κελιά τους. Και για να φοράνε πούδρα στο πρόσωπο, ψηλά τακούνια και όχι απλά το μακρύ και λιτό ράσο του μοναστικού βίου, αλλά φορέματα με χαμηλό ντεκολτέ με λεπτομέρειες γούνας και κοσμήματα.      n