[Ανάλυση] Ενα πολύ κακό εικοσαήμερο

Ενα από τα κορυφαία σκετς της κλασικής ταινίας κινουμένων σχεδίων «Φαντασία» θύμισε ο ΣΥΡΙΖΑ χθες στη Βουλή. Είναι αυτό που αναπαριστά τον Μίκι Μάους ως μαθητευόμενο μάγο. Μόνο που το αποτέλεσμα των αυτοσχεδιασμών είναι να τρέχει μόνη της η σκούπα και να πλημμυρίσει το κάστρο.

Στο θέμα των φαρμάκων δεν χρειάζεται πολύ για να καταλάβει κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε μια τρύπα στο νερό. Ακόμη χειρότερα: το περίφημο αριστερο-δεξιό μέτωπο, το οποίο υποτίθεται ότι θα κυβερνούσε μετά τις επόμενες εκλογές, έγινε κομμάτια και θρύψαλα. Οχι μόνο η ΔΗΜΑΡ πήγε κόντρα στον ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα της γνωστής τροπολογίας Γεωργιάδη. Υπήρξαν και βουλευτές της που τά ‘βαλαν με τους συναδέλφους τους του ΣΥΡΙΖΑ, ενοχλημένοι από την οχλαγωγία και τους θεατρινισμούς. Ακόμη και ο Πάνος Καμμένος, η εκ δεξιών εφεδρεία του ΣΥΡΙΖΑ, αποχώρησε και δεν πήγε κόντρα στην τροπολογία. Μύλος δηλαδή!

Αν συνυπολογίσει κανείς ότι ο υπερφίαλος τρόπος με τον οποίο ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας προανήγγειλε αποχωρήσεις βουλευτών από το ΠαΣοΚ, προκάλεσε αντίδραση ενός εκ των διαφωνούντων, δηλαδή του Θάνου Μωραΐτη που μίλησε για «προστάτες», τότε αντιλαμβάνεται το μέγεθος της ζημιάς. Και αυτό χωρίς καν να αναφερθούν οι καβγάδες των δωδεκανήσιων συριζαίων με τον Κώστα Σκανδαλίδη.

Βεβαίως, όλα αυτά ήταν αναμενόμενα. Ο Τσίπρας και οι δικοί του δεν συμπεριφέρονται ως ηγεσία πολιτικού κόμματος. Αλλά ως ροκ συγκρότημα που έγινε διάσημο από τη μια μέρα στην άλλη και πολλαπλασιάζει τα καπρίτσια και τις φασαρίες. Αλλο όμως η «show business» και άλλο η δημόσια ζωή. Ιδίως σε φάση που η αυτοδυναμία είναι κάτι άπιαστο και δεν κυβερνάς χωρίς συνεργασίες. Οι βουλευτές του ΠαΣοΚ δεν είναι πιόνια που τα μετακινεί ο Τσίπρας πάνω στην αόρατη σκακιέρα της πολιτικής. Και οι βουλευτές των άλλων κομμάτων δεν είναι ντεκόρ για να αναδειχθούν ο Λαφαζάνης και η Ζωή. Ως συνήθως στη Βουλή, μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τις κραυγές – που τραβούν την προσοχή – έχουν οι ψίθυροι. Και αυτά που ακούγονται για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι καλά. Οι τσιπραίοι θεωρούν ότι, ελέω δημοσκοπήσεων, έχουν ραντεβού με την Ιστορία. Αλλά στην πολιτική οι βεβαιότητες πληρώνονται.  

Φιάσκο λοιπόν το γιουρούσι στο μέτωπο της σκανδαλολογίας. Πρώτον, γιατί ο Αδωνις Γεωργιάδης αποδείχθηκε πολύ σκληρός για να πεθάνει πολιτικά και όχι μόνο ανταπέδωσε τα ίσα, αλλά το χόντρυνε πολύ περισσότερο. Δεύτερον, γιατί όταν βρίζουμε τους άλλους, μας βρίζουν και αυτοί. Τρίτον, γιατί η μεταφορά της οχλοκρατίας πεζοδρομίου του 2011 στην Ολομέλεια της Βουλής το 2013 είναι ατυχής. Το περιβάλλον δεν προσφέρεται. Μεταξύ αγανακτισμένων «πολιτών», οπλισμένων με κάμερες και οργισμένων βουλευτών, μεταξύ YouTube και τηλεοπτικού καναλιού της Βουλής το χάσμα είναι τεράστιο και όποιος πάει να το περάσει, πέφτει μέσα.

Το συμπέρασμα είναι ότι διανύουμε το πρώτο πολύ κακό σερί του ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές του 2012. Το πενθήμερο έγινε δεκαήμερο και το δεκαήμερο πάει να γίνει εικοσαήμερο. Από τα υποβρύχια στην πρόταση μομφής, από τον Χαντζόπουλο στον Τατσόπουλο, από την «αποστασία» στα φάρμακα, οι αστοχίες είναι διαρκείς. Και μας θυμίζουν ότι η εξουσία φθείρει, αλλά η έλλειψη εξουσίας μπορεί να φθείρει πολύ περισσότερο.