Ωτοβλεψίες

Υπάρχει ένα είδος κοινού που δεν πάει όπου του λέμε εμείς αλλά αναλαμβάνει το ίδιο να μας δείξει τον δρόμο. Αυτό σκεφτόμουν κατηφορίζοντας την Ευμολπιδών, σίγουρη ότι θα ξαναβρώ κατάμεστο το θεατράκι «104» για την παράσταση «Ευτυχισμένες μέρες στους τεφρούς κήπους». Ετσι κι έγινε. Μια ομάδα εννέα γυναικών σταθερά παρούσα επί σκηνής και ένας άνδρας «παρατηρητής» δικαίωσαν το μεγάλο ρίσκο. Δεν είναι καθόλου εύκολο να συνδυαστούν οι «Ευτυχισμένες μέρες» του Samuel Becket με το ντοκιμαντέρ «Grey Gardens» των αδερφών Maysles και τον Καβάφη χωρίς εννοιολογικές και αισθητικές κακοτεχνίες. Η γνώμη μου είναι ότι η δραματουργική ομάδα της Κάτιας Γκουλιώνη, του Νίκου Πάστρα και του Αγγελου Φραντζή τα κατάφεραν. Κατάφεραν επίσης να δώσουν την ευκαιρία στη Michele Valley για ένα ενδιαφέρον come back και σ’ ένα «σκηνικό ξωτικό», τη νεαρή Αρετή Σεϊνταρίδου, να μας πάρει τα μυαλά στο φινάλε του έργου. Προλαβαίνετε.

Η επέτειος του Πολυτεχνείου πέρασε, τα πανεπιστήμια ύστερα από εβδομάδες μισανοίγουν τις πόρτες τους, εγώ όμως αισθάνομαι ότι σας χρωστάω κάτι. Ο Γιώργος Στόγιας γεννημένος το εμβληματικό έτος 1973 άφησε εδώ και κάμποσο καιρό στις προθήκες των βιβλιοπωλείων ένα σπαρταριστό campus ελληνικό μυθιστόρημα. Αν θέλετε να καταλάβετε πού το πάει η «γενιά του Δεκέμβρη» αναζητήστε το «Εαρινό εξάμηνο» από τις Εκδόσεις Απόπειρα. Αν είστε τυχεροί μπορεί να πετύχετε τα περιορισμένα αντίτυπα με το CD από το σάουντρακ της νέας αμφισβήτησης. Ακούγεται δυνατά.

Ενα μικρό «Μουσείο αθωότητας» πολύ κοντά στην ιδέα του Ορχάν Παμούκ έχει στήσει στη γαλλική πρωτεύουσα ο Μπομπ Γουίλσον. Η συμμετοχή του στο Φεστιβάλ φθινοπώρου τον ανάγκασε να μείνει για τρεις μήνες στο Παρίσι και είπε να μη χάνει τον χρόνο του τζάμπα. Μετέφερε, έτσι, μέρος της οικοσκευής του από το νεοϋορκέζικο διαμέρισμά του καθώς και αρκετά εργαλεία από το ατελιέ του στο Λονγκ Αϊλαντ με σκοπό να τα αποκαλύψει στους Ευρωπαίους. Στην πραγματικότητα, αυτό δεν είναι ακριβώς «οικοσκευή» αφού ο Μπομπ Γουίλσον είναι καθ’ έξιν συλλέκτης και ζει τριγυρισμένος από πράγματα που δίνουν ώθηση στην προσωπική του δημιουργία. Εξακόσια από αυτά τα μαγικά αντικείμενα καθημερινής συγκατοίκησης εκτίθενται αυτό το διάστημα στο Μουσείο του Λούβρου. Καλή σας φώτιση.

Αυτό το χρυσό κορίτσι της δημοσιογραφίας, της λογοτεχνικής μετάφρασης και κριτικής, η Κατερίνα Σχινά (φωτογραφία) έχει και άλλη μία ενδιαφέρουσα πλευρά, την οποία πρόκειται να μας αποκαλύψει εντός των ημερών μέσω των Εκδόσεων Κίχλη. Το βιβλίο της «Καλή κι ανάποδη» δεν είναι απλώς ένα ακόμη βιβλίο για το πλέξιμο ή για το «ξεμπλέξιμο» από επίμονα βιώματα που φοριούνται κατάσαρκα πάνω στην ταυτότητα του φύλου. Επίμονη πλέκτρια και η ίδια, η Κατερίνα αποτυπώνει τα πολλά πρόσωπα του πλεκτού ανατρέχοντας στην ποίηση, την πεζογραφία, την ανθρωπολογία, τις κοινωνικές επιστήμες, τις εικαστικές τέχνες, τα μαθηματικά και στα κινήματα αμφισβήτησης. Δεν ξέρω αν με αυτό το τελευταίο υπαινίσσεται τις οργισμένες πλέκτριες της Γαλλικής Επανάστασης, ξέρω όμως ότι θα το αγοράσω οπωσδήποτε για να διαβάσω την ιστορία της γυναικείας υπομονής που έχει στην πλέξη της τον θυμό και τη δημιουργικότητα, εναλλάξ και στο διηνεκές.