Φαβορί για το άβατο των καρδιναλίων

Είναι 49 χρόνων, Ιρλανδή, παντρεμένη, φεμινίστρια, καθηγήτρια στο Κολέγιο Αγίας Τριάδας του Δουβλίνου και με πλούσιο έργο στα θέματα της θρησκευτικής ηθικής. Εχει δηλαδή περισσότερα προσόντα απ’ όσα χρειάζεται για να γίνει η πρώτη γυναίκα καρδινάλιος της Καθολικής Εκκλησίας. Φυσικά θα χρειαστεί τη βοήθεια του Θεού. Αλλά αν την έχει, μπορεί να γίνει ακόμη και Πάπισσα

Αν η Ιωάννα που υποτίθεται ότι κάθησε στον θρόνο της Αγίας Εδρας από το 853 έως το 855 δεν είναι παρά ένας μύθος του Μεσαίωνα που διακίνησαν οι ορθόδοξοι, τότε η Λίντα Χόγκαν θα μπορούσε θεωρητικά να γίνει η πρώτη προκαθήμενη της Καθολικής Εκκλησίας. Μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελούσε ασφαλώς κάτι παραπάνω από επανάσταση για μια Εκκλησία που φαίνεται να έχει πάρει κατά γράμμα την πληροφορία ότι η Εύα πλάστηκε από το πλευρό του Αδάμ και επομένως οι ομόφυλές της ανήκουν σε υποδεέστερο είδος από τους άνδρες.

Στο προπατορικό αμάρτημα φαίνεται να εδράζεται και η αντίληψη ότι η γυναίκα αποτελεί έναν πειρασμό από τον οποίο ο άνδρας καλό είναι να φυλάγεται. Παρότι ο Αδάμ πέταξε το μπαλάκι της ευθύνης για την κατανάλωση του απαγορευμένου καρπού στην Εύα κι εκείνη με τη σειρά το πέταξε σαν απασφαλισμένη βόμβα στο φίδι, τελικά ήταν εκείνη που σήκωσε όλη την αμαρτία του Παραδείσου στους ώμους της. Το αποτέλεσμα ήταν η γυναίκα να μην εξοριστεί μόνο από τον Παράδεισο, αλλά και να αποκλειστεί από το ιερατικό σχήμα με την αστεία δικαιολογία ότι οι δώδεκα μαθητές του Ιησού ήταν όλοι τους άνδρες.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ. Αλλά αν δεν είναι ιερέας, πώς μπορεί να γίνει η Λίντα Χόγκαν καρδινάλιος; Μα χάρη σε ένα προηγούμενο. Στις 15 Μαρτίου του σωτήριου έτους 1858 ο Πάπας Πίος Θ’ ονομάτισε καρδινάλιο κάποιον Τεοντόλφο Μέρτελ. Αυτός ο Μέρτελ δεν ήταν ιερέας αλλά νομικός. Με άλλα λόγια, ήταν ένας λαϊκός που έγινε καρδινάλιος. Το ίδιο ήθελε να κάνει και ο Πάπας Παύλος ΣΤ’ με τον φιλόσοφο Ζακ Μαριτέν. Δεν ήταν δύσκολο δεδομένου ότι ο καρδινάλιος δεν είναι ιερατικός βαθμός αλλά τιμητικός τίτλος.

Επομένως δεν τίθεται θέμα δόγματος αλλά κανονικού δικαίου: για να γίνει η Λίντα Χόγκαν η πρώτη γυναίκα καρδινάλιος στην ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας, θα αρκούσε μια μικρή αλλαγή στη διάταξη του κώδικα που υιοθετήθηκε το 1917 και λέει ότι για να γίνει κάποιος καρδινάλιος πρέπει να είναι ιερέας ή επίσκοπος. Αρα η Καθολική Εκκλησία δεν έχει παρά να γυρίσει στο προ του 1917 καθεστώς. Και μετά να προσπαθήσει να απαντήσει πειστικά στο εξής ερώτημα: εάν μπορεί να γίνει καρδινάλιος ένας λαϊκός, γιατί να μην μπορεί να γίνει και μια λαϊκή;

Κι έπειτα, δεν είναι αλήθεια ότι ο Πάπας Ιωάννης Β’, ο πιο αγαπημένος Πολωνός των απανταχού καθολικών, είχε προτείνει τη θέση στη Μητέρα Τερέζα της Καλκούτας; Τι παραπάνω χρειάζεται, λοιπόν, για να σπάσει ένα ταμπού και να σταλεί ένα ισχυρό μήνυμα ισότητας στα πέρατα του κόσμου από μια Εκκλησία που επηρεάζει δισεκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη;

Η Λίντα Χόγκαν οφείλει την υποψηφιότητά της σε έναν αμερικανό ιησουίτη, ο οποίος δημιούργησε μια ειδική σελίδα στο facebook στα τέλη του περασμένου Σεπτεμβρίου για να προωθήσει την ιδέα του. Από τη δημοφιλή ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης το όνομα της Χόγκαν μετακόμισε στις σελίδες της «Ουάσινγκτον Ποστ», η οποία για τις ανάγκες του ρεπορτάζ πρόσθεσε ακόμη μερικά πρόσωπα στην ονοματολογία: δύο Βραζιλιάνες, τρεις Αφρικανές, μια Αυστραλή, μια Φιλιππινέζα και μια Γερμανίδα. Οι πιο γνωστές από αυτές στους καθολικούς κύκλους είναι η νιγηριανή θεολόγος Τερέζα Οκούρε και η Αυστραλή Μάριαν Λάουρι, επικεφαλής της οργάνωσης Jesuit Refugee Service.

Η Λίντα Χόγκαν, όμως, είναι το ακλόνητο φαβορί σε αυτήν την ιδιότυπη κούρσα. Είναι κάτι που αποδεικνύεται κατ’ αρχάς από το πλούσιο βιογραφικό της. Η 49χρονη θεολόγος είναι μέλος του ιρλανδικού Συμβουλίου Βιοηθικής, μέλος της διεύθυνσης των επιθεωρήσεων «Φεμινιστική Θεωρία», «Θρησκευτική Ηθική» και  «Εταιρεία Χριστιανικής Ηθικής». Δραστηριοποιείται επίσης στις οργανώσεις Εταιρεία για τη Μελέτη της Χριστιανικής Ηθικής, Εταιρεία για τις Γυναίκες στη Φιλοσοφία, Διεθνής Ενωση για την Καθολική Κοινωνική Σκέψη, Ιρλανδική Θεολογική Ενωση. Πρόκειται για μια δραστηριότητα που περιλαμβάνει δεκάδες δημοσιεύσεις, κεντρικός πυρήνας των οποίων είναι η χριστιανική ηθική.

Με τέτοιο πλούτο γνώσης γύρω από το θέμα, η Λίντα Χόγκαν θα είχε να διδάξει πολλά εκείνους τους άνδρες «συναδέλφους» της που έχουν εντρυφήσει στο άθλημα των παρασκηνιακών κινήσεων, των ψιθύρων στους διαδρόμους και των μυστικών συμμαχιών. Ολα αυτά θα μπορούσαν να γίνουν μόνο εάν ο Πάπας Φραγκίσκος της ανοίξει τον δρόμο που η ίδια δεν φιλοδοξεί ακριβώς, αλλά δεν θα είχε και κανένα πρόβλημα να πάρει. Είναι δύσκολο βέβαια ο μεταρρυθμιστικός οίστρος του αργεντινού Πάπα να φτάσει σε τέτοιο βάθος.

Θεωρητικά πάντα, αν η Χόγκαν γίνει καρδινάλιος, όχι μόνο θα ψήφιζε για την εκλογή του νέου Πάπα, αλλά θα είχε τη δυνατότητα να εκλεγεί η ίδια στην κεφαλή της Καθολικής Εκκλησίας. Σε μια τέτοια περίπτωση, η 49χρονη θεολόγος από το Δουβλίνο θα είχε σπάσει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο: θα είχε γίνει η πρώτη καρδινάλιος, η πρώτη Πάπισσα και η πρώτη επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας που, όντας παντρεμένη, θα είχε παραβεί απολύτως νόμιμα την αρχή της υποχρεωτικής αγαμίας, η οποία παραμένει απαράγραπτη από τον 11ο αιώνα.

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΣΑ! Είναι ασφαλώς κάτι που δεν θα ήθελαν να δουν ποτέ οι σκληροπυρηνικοί του κλήρου. Αλήθεια ή ψέματα, η Πάπισσα Ιωάννα του πρώιμου Μεσαίωνα κατάφερε να φτάσει εκεί που έφτασε μεταμφιεσμένη σε άνδρα. Χρειάστηκε να γίνει μοναχός με το όνομα Γιοχάνες Ανγλικους και εξελέγη Πάπας με το όνομα Ιωάννης Η’. Περιφρονούσε τη σεξουαλική αποχή, κάποια στιγμή έμεινε έγκυος από έναν από τους πολλούς εραστές της και απέβαλε στη διάρκεια μιας λιτανείας, όταν την έριξε από το άλογό της ένα πλήθος που δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του. Η πτώση έγινε αφορμή να αποκαλυφθεί το φύλο της. Το ενθουσιώδες πλήθος εξαγριώθηκε και θανάτωσε την Πάπισσα διά λιθοβολισμού.

Η Πάπισσα Ιωάννα είχε την τύχη να εξιστορήσει την τραγελαφική ζωή της ο Εμμανουήλ Ροΐδης. Η Πάπισσα Λίντα δεν θα χρειαστεί να κρύψει την ταυτότητά της για να φτάσει στην κορυφή της Καθολικής Εκκλησίας. Αν φτάσει ποτέ, όμως, θα χρειαστεί να δώσει τον δικό της αγώνα για να απαλλάξει την Εκκλησία της από τα βαρίδια, τις σκιές, τους σκελετούς που έχει στην ντουλάπα της. Η Καθολική Εκκλησία χρειάζεται κάθαρση. Που μάλλον μόνο μια γυναίκα θα μπορούσε να κάνει.