Σταρ σίστεμ και παρακμή

Το καλό λαϊκό τραγούδι, για τον Μανώλη Λιδάκη, ξεχωρίζει από την αλήθεια που έχει. «Η λέξη αλήθεια βγαίνει από το στερητικό άλφα και τη λήθη. Το ψέμα ξεχνιέται εύκολα. Ετσι τα αληθινά τραγούδια μένουν, τα ψεύτικα ξεχνιούνται. Ο χρόνος είναι αυτός που ξεκαθαρίζει τι σημαίνει καλό και κακό τραγούδι».

Για τον γνωστό ερμηνευτή, το λαϊκό τραγούδι είναι η συνέχεια του απαγορευμένου ρεμπέτικου. «Οι πρώτοι άνθρωποι οι οποίοι υπήρξαν το όχημα για να ανέβει πάνω τους το λαϊκό τραγούδι είναι  ο Βαμβακάρης, ο Τσιτσάνης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου, ο Απόστολος  Καλδάρας και άλλοι που μας χάρισαν ανεπανάληπτα τραγούδια. Ετσι ανοίγεται ο δρόμος να εμφανιστούν νέοι, πολύ μεγάλοι λαϊκοί τραγουδιστές, όπως η Μαρίκα Νίνου, η Σωτηρία Μπέλλου, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Στράτος Διονυσίου, ο Μανώλης Αγγελόπουλος. Συνεχιστές αυτών έρχονται ο Ζαμπέτας και ο Χιώτης με τη Μαίρη Λίντα. Κάπως έτσι άρχισε να διαμορφώνεται το λαϊκό τραγούδι και να μπαίνει στη ζωή μας».

Επιχειρώντας να δώσει το στιχουργικό μεγαλείο εκείνων των δημιουργών ανακαλεί την «Καισαριανή» του Ξαρχάκου ή το «Σαν τον αετό είχα φτερά». «Λυπάμαι αλλά αντίστοιχα τραγούδια δεν έχω να αναφέρω που να στέκονται τόσο ψηλά. Σήμερα το πιο λαϊκό τραγούδι της εποχής είναι η “Πριγκιπέσσα” του Μάλαμα και συμπυκνώνει την ουσία του στον στίχο: “Απίστευτος ο κόσμος και ο χαρακτήρας μας”».

Τη δεκαετία του 1960, για τον Μανώλη Λιδάκη, το λαϊκό τραγούδι αρχίζει να διανύει τη χρυσή εποχή του, όταν ανατέλλουν τα άστρα των Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ξαρχάκου, Μούτση, Λοΐζου, Κουγιουμτζή, Πάνου κ.ά. «Οι περισσότεροι έφεραν στο στόμα του κόσμου τους ποιητές – Ρίτσο, Γκάτσο, Σεφέρη, Ελύτη, Αναγνωστάκη. Ταυτοχρόνως αυτήν τη δεκαετία εμφανίζονται και πολλοί τραγουδιστές νέοι, αλλά στη συνέχεια μεγάλοι τραγουδιστές: Βίκυ Μοσχολιού, Μανώλης Μητσιάς, Χάρις Αλεξίου, Γιώργος Νταλάρας.

Για περίπου 20 χρόνια κυριαρχούν και δίνουν σπουδαία τραγούδια στον κόσμο. Μπαίνει όμως στο παιχνίδι το σταρ σίστεμ και εκεί αρχίζουν η παρακμή και η καταστροφή. Τότε αρχίζει η παραγκώνιση των δημιουργών και η υπερπροβολή των τραγουδιστών. Αποσύρονται οι συνθέτες, κυριαρχεί το ντιριντάχτα και συγχρόνως αποκτά η παρακμή τη μεγαλύτερη πελατεία που είχε ποτέ».