Η «Αφροδίτη» που γέννησε τον μαζοχισμό

«Δεν πάμε στο θέατρο για να ανακαλύψουμε αυτά που μας λείπουν από τη ζωή μας;» λέει ο Τόμας. Kαι η Βάντα του απαντά: «Εγώ νόμιζα ότι πάμε στη ζωή για να ανακαλύψουμε τα πάθη που μας λείπουν».

Ο διάλογος διαδραματίζεται πάνω στη σκηνή ενός θεάτρου, στην παράσταση του έργου «Η Αφροδίτη με τη γούνα» του Ντέιβιντ Αϊβς, που σκηνοθετεί ο Γιώργος Οικονόμου. Το έργο είναι μια διασκευή του μυθιστορήματος «Venus Im Pelz» του Αυστριακού Λεοπόλδου φον Ζάχερ – Μαζόχ, βιβλίο από το οποίο βγήκε και ο όρος «μαζοχισμός». Και στο οποίο βασίστηκε για τη δική του νέα κινηματογραφική «Αφροδίτη με τη γούνα» και ο Ρόμαν Πολάνσκι (προβάλλεται από σήμερα στη χώρα μας).

Με την τεχνική «θέατρο στο θέατρο» ο συγγραφέας τοποθετεί τους δύο πρωταγωνιστές στο θεατρικό σανίδι, όπου μπροστά στα μάτια των θεατών λαμβάνει μέρος μια ακρόαση.

Ο σκηνοθέτης (ο Τόμας)  περιμένει τη νέα, θελκτική ηθοποιό που θα ενσαρκώσει την κεντρική ηρωίδα του έργου που έχει γράψει.

Εκείνη (η Βάντα) εμφανίζεται αρκετές ώρες καθυστερημένη, αποφασισμένη να διεκδικήσει τον ρόλο. Απογοητευμένος από τις ηθοποιούς που έχουν περάσει μέχρι εκείνη την ώρα, ο Τόμας δέχεται να την ακροαστεί.

Τότε αρχίζει ένα ζωηρό παιχνίδι με πλατφόρμα το σεξ, την επιθυμία, τον έρωτα σε όλες του τις διαστάσεις και τις εκδοχές. Οι ρόλοι θύματος και θύτη αλλάζουν με καταιγιστικούς ρυθμούς.

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΡΟΛΩΝ. «Το βασικό θέμα είναι το παιχνίδι των ρόλων και η αναζήτηση μιας βαθιά κρυμμένης ταυτότητας που παραπέμπουν στο θέατρο και το σεξ», λέει ο Γιώργος Οικονόμου. Οταν ανέβηκε πριν από τρία χρόνια το έργο στο Μπρόντγουεϊ, απέσπασε βραβεία Τόνι. «Δεν ήταν καθόλου τυχαίο ότι οι ηθοποιοί βραβεύτηκαν. Αφενός ήταν πολύ καλές οι ερμηνείες τους και αφετέρου ο Αϊβς έχει γράψει δύο ρόλους γεμάτους ανατροπές», συνεχίζει ο σκηνοθέτης. «Εναν γυναικείο πολυδιάστατο που ερμηνεύει η Βίκυ Παπαδοπούλου και έναν ανδρικό που έχει τάχιστη εξέλιξη κατά τη διάρκεια της παράστασης και παίζει ο Γιώργος Παπαγεωργίου».

Το έργο διαδραματίζεται σε δύο εποχές που κάποια στιγμή συγκρούονται. Η μια είναι το τώρα και η άλλη είναι το 1870, η εποχή που γράφτηκε το μυθιστόρημα του Μαζόχ. «Η μια περιλαμβάνει την ηθική, την πόζα, το στυλιζάρισμα, τη γοητεία της αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας στα τέλη του 19ου αιώνα και η άλλη την καθολική – προτεσταντική έννοια του ερωτισμού. Εχω πάρει μια γραμμή που σέβεται τη γραμμή του συγγραφέα. Είναι μια ρεαλιστική παράσταση, στημένη όμως πάνω σε έναν καμβά λίγο Μαγκρίτ, λίγο σουρεαλιστικό, που να υποστηρίζει ανατροπές οι οποίες είναι απρόσμενες και πολύ ενδιαφέρουσες».