Κουβέντα να γίνεται… στο ΠΑΣΟΚ

Η Θεοδώρα βρόντηξε την πόρτα λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Αλλά ο Κώστας μένει. Ο Μωραΐτης το παίζει δύσκολος. Αλλά ο Κασσής απειλεί. Κάπως έτσι έχει το εσωκομματικό δελτίο στο ΠΑΣΟΚ.

Εταίρος της κυβέρνησης, το κόμμα του Βαγγέλη Βενιζέλου μετράει μια απώλεια το τριήμερο της πρότασης δυσπιστίας. Και ψάχνεται για να βρει πού αλλού μπορεί να έχει πληγές και πόσο βαθιές είναι. Ακόμη χειρότερα: το ΠΑΣΟΚ νιώθει στο πετσί του έναν κανόνα που τον ξέρουν τα κόμματα της Αριστεράς πλην, βεβαίως, του συνήθως πειθαρχημένου ΚΚΕ. Λίγοι βουλευτές σημαίνει πολλοί μπελάδες. Ολα αυτά ενώ η ΝΔ μάλλον ομογενοποιήθηκε από την αντιπαράθεση στη Βουλή. Το σκληρό στυλ του Αντώνη Σαμαρά – αλλά και των τενόρων της ΝΔ σε κυβέρνηση και Κοινοβουλευτική Ομάδα – φαίνεται ότι άρεσε στο κόμμα του.

Τι συμβαίνει στο ΠΑΣΟΚ; Τα ίδια. Από καιρού εις καιρόν ο καθένας προσπαθεί να διαφοροποιηθεί με τη μία ή την άλλη αφορμή. Το ερώτημα είναι – με αφορμή την έξοδο της Τζάκρη – αν η διαφοροποίηση είναι προάγγελος εξόδου. Αυτό δεν έχει να κάνει τόσο πολύ με την αντοχή της συμπολίτευσης. Υπάρχουν ανεξάρτητοι βουλευτές που δεν θα ρίξουν την κυβέρνηση σε κρίσιμη ψηφοφορία – και το Μαξίμου το ξέρει. Αρα διατίθενται εφεδρείες. Αλλά η σμίκρυνση του ΠΑΣΟΚ είναι πρόβλημα ψυχολογίας και συμβολισμού. Επανέρχεται σε μια φάση που η πρωτοβουλία των 58 – με επώνυμους ανθρώπους από την κοινωνία πολιτών και την ευχή του Κώστα Σημίτη – έδειχνε ότι κάτι κινείται και ξαναζέσταινε την υπόθεση της Κεντροαριστεράς. Οτι το διάβημα είναι επιτυχές φάνηκε και από την ανάγκη του Φώτη Κουβέλη να το εξορκίσει στη Βουλή.

Η Τζάκρη έφυγε. Ο Σκανδαλίδης δεν θα ρίξει την κυβέρνηση. Ο Μωραΐτης το παίζει ντίβα. Ο Κασσής ζητεί προσοχή. Εντάξει – αλλά όλα αυτά είναι υλικό για παραπολιτικά και όχι στοιχείο πολιτικής. Μικροστρατηγικές στο περιθώριο, μικροκινήσεις και δηλώσεις με στόχο να φτιαχτεί προφίλ. Τι προφίλ, όμως; Το τέλος της Μεταπολίτευσης – έστω και αν κάποιοι δεν το κατάλαβαν – έφερε μαζί και το τέλος της επικοινωνίας.

Πάντως η κυριακάτικη – αν και είχε ήδη ξημερώσει Δευτέρα – ψηφοφορία στη Βουλή θα μπορούσε να είναι τέλος εποχής ή τέλος μιας ορισμένης φάσης για το ΠΑΣΟΚ. Τα πράγματα είναι οριακά – φθάσαμε στο 153 – όπερ σημαίνει ότι, ανεξαρτήτως εφεδρειών, όποιος από εδώ και πέρα καταψηφίσει παίρνει στην πλάτη του την ευθύνη της αποσταθεροποίησης. Οχι της κυβέρνησης. Αλλά της χώρας. Η διαπίστωση υπενθυμίζει κάτι που υποστηρίζουν παγίως οι αγορές. Είναι προτιμότερη μια κυβέρνηση με οριακή πλειοψηφία – προσεκτική στις κινήσεις της και μετρημένη στις αποκοτιές – από μια κυβέρνηση που να είναι άνετη στη Βουλή και έχει μια ψευδαίσθηση ασφαλείας. Μένοντας στο ΠΑΣΟΚ, είναι η περίπτωση της κυβέρνησης Παπανδρέου του 2009.

Αν η ανάλυση αυτή είναι σωστή, τότε τα αυτοσχόλια και οι γκρίνιες πασόκων που κατεγράφησαν τις τελευταίες ημέρες είναι – αυτό που λέμε – κουβέντα να γίνεται…