Νέα αρχή αλλά πάντα με το «Χαμόγελο»

Τα χαμόγελα είναι ακόμα πιο πλατιά τον τελευταίο καιρό στα σπίτια του «Χαμόγελου του Παιδιού» ανά τη χώρα. Επτά από τα οκτώ παιδιά του που έδιναν φέτος πανελλαδικές, άνοιξαν τώρα μια νέα σελίδα στη ζωή τους, καθώς πέρασαν σε ΑΕΙ ή ΤΕΙ.

Μεγαλωμένοι κατ’ ανάγκην μακριά από τους φυσικούς γονείς τους, οι νέοι αυτοί φοιτητές και σπουδαστές κάθε άλλο παρά εύκολα τα βρήκαν στα πρώτα χρόνια της ζωής τους. Απεναντίας, κλήθηκαν να προσαρμοστούν, θέλοντας και μη, σε συνθήκες διαβίωσης εντελώς διαφορετικές, απ’ ό,τι μέχρι τότε είχαν συνηθίσει.

Και δεν άφησαν την ευκαιρία να πάει χαμένη: και έμαθαν να συμβιώνουν με δεκάδες άλλα παιδιά διαφόρων ηλικιών, και δέχτηκαν απλόχερα τη φροντίδα ανθρώπων διαφόρων ειδικοτήτων που ανέλαβαν την ανατροφή τους, και τώρα τους κάνουν υπερήφανους με την πρόοδό τους.

«Το ‘Χαμόγελο’ σημαίνει οικογένεια, αφού εκεί με μεγάλωσαν και με στήριξαν, μ’ έμαθαν να κάνω όνειρα…», λέει στα «ΝΕΑ» ο γεννημένος στη Σερβία, το 1993, Αλεξάνταρ Μπαλάμπαν. Παιδί χωρισμένων γονιών, περιπλανήθηκε σε άλλες χώρες της Ευρώπης με τον πατέρα του, ώσπου έζησε για 7 χρόνια στους κόλπους του εθελοντικού αυτού οργανισμού, στο σπίτι της Αρχαίας Κορίνθου.

Πρόσφατα, ωστόσο, έφυγε από εκεί. Εγκαταστάθηκε σε μισθωμένο από το ‘Χαμόγελο’ διαμέρισμα, καθώς έβαλε πλώρη για άλλες «πολιτείες». «Μόλις έμαθα ότι πέρασα στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων, τρελάθηκα! Ημουν στη δουλειά κι άρχισα να χοροπηδάω από τη χαρά μου!», περιγράφει φανερά ικανοποιημένος. Είχε γράψει γενικά καλά, όχι τόσο στα Μαθηματικά και στη Φυσική, όσο στον Προγραμματισμό (18,5) και στις Αρχές Οικονομικής Θεωρίας (18,2). «Με το διάβασμα δεν είχα ποτέ καλές σχέσεις. Διάβαζα λίγο, όσο χρειαζόταν για να είμαι απλά καλός μαθητής και να μπορώ να συμμετέχω στο μάθημα.

Πήγαινα κι αρκετά φροντιστήρια, 17 ώρες την εβδομάδα…», σημειώνει. Οσο για τη συγκεκριμένη Σχολή, τη διάλεξε ακριβώς γιατί του αρέσει η ιδέα να διοικεί, να αποφασίζει, να αναλαμβάνει ευθύνες και πρωτοβουλίες. «Πανελλαδικές έδωσα γιατί έβλεπα πως ήταν ο μόνος δρόμος για να πάρω τη ζωή πραγματικά  στα χέρια μου, να είμαι ανεξάρτητος, να εκπληρώσω τα όνειρά μου. Για να αποδείξω σε όλους ποιος είμαι και τι αξίζω, έπρεπε να σπουδάσω. Καθώς, λοιπόν, δουλεύω από μικρός σε ξενοδοχείο, σκέφτηκα πως θα ήταν ίσως η καλύτερη επιλογή μου να σπουδάσω Διοίκηση, γιατί όχι κάποια στιγμή στο μέλλον να διοικώ δική μου επιχείρηση. Για την ώρα, θέλω να ζήσω τη φοιτητική ζωή, για την οποία όλοι τόσα λένε. Ελπίζω να τελειώσω στην ώρα τους τις σπουδές μου, να κάνω και μεταπτυχιακό στα Τουριστικά. Αργότερα να δουλέψω και να κάνω οικογένεια, αποφεύγοντας τα λάθη των γονιών μου…», λέει με νόημα.

Το κατώφλι του Τμήματος Οπτικής και Οπτομετρίας στα ΤΕΙ Αθήνας διαβαίνει πλέον ο 18χρονος Γεράσιμος Τσιμάνης. Από εκεί που μεγάλωνε με τη φυσική του οικογένεια στον Πύργο, κλήθηκε μόλις στα δέκα του, το 2005, να αλλάξει περιβάλλον.

«Σκοπεύω να βγάλω τη Σχολή μου και μετά να ψάξω για δουλειά. Αργότερα θα ήθελα να κάνω και εγώ τη δική μου οικογένεια…», ονειρεύεται ο 18χρονος Γεράσιμος Τσιμάνης, που εισήχθη στο Τμήμα Οπτικής και Οπτομετρίας, στα ΤΕΙ Αθήνας.

«Αρχικά έπρεπε να πάω στην ‘Ημερήσια Φροντίδα’ του ‘Χαμόγελου’. Εκεί έμεινα ώς το 2007, ώσπου κατέληξα στο σπίτι του στην Κυλλήνη. Δεν είχα παρά να προσαρμοστώ, να συνηθίσω αντί για ένα σπίτι με δυο γονείς, σ’ ένα τελείως άλλο οικογενειακό μοντέλο. Ευτυχώς, δε μου πήρε και πολύ, κανα δίμηνο…», θυμάται. Στο ‘Χαμόγελο’, άλλωστε, δεν του έλειπε τίποτα, στην ουσία μόνον οι πραγματικοί γονείς του. «Με άλλα 22 παιδιά, η συμβίωσή μας ήταν κατά βάση ευχάριστη, σπάνια είχαμε δυσκολίες. Σήμερα, μετά από τα οκτώ αυτά χρόνια στο ‘Χαμόγελο’, νιώθω πια ότι πήρα όλα τα απαραίτητα εφόδια για να βγω έξω στην κοινωνία…», θεωρεί. Από φέτος το καλοκαίρι κατοικεί πλέον στον Πύργο με την αδερφή του, τώρα ανεβαίνει στην Αθήνα, λόγω σπουδών. «Δε διάβαζα και πολύ. Εκανα πάντως φροντιστήρια, που μας παρείχε το ‘Χαμόγελο’. Ημουν καλός στην αποστήθιση, πρόσεχα και πολύ στη διάρκεια του μαθήματος, κι αυτά μέτρησαν. Τώρα θέλω να κάνω τα πάντα για να αποφοιτήσω…», ξεκαθαρίζει.

Από 3,5 χρονών παιδί στο ‘Χαμόγελο του Παιδιού’, στα 18 της σήμερα, και η Κωνσταντίνα Ράνου μένει πλέον πρώτη φορά εκτός του σπιτιού όπου μεγάλωσε, στο Περιστέρι, παρέα με δεκάδες άλλα κορίτσια και αγόρια. Κι αυτό γιατί πέτυχε την εισαγωγή της στο Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας, στα ΤΕΙ Αθήνας, θέλει πλέον τον δικό της χώρο για να μελετά.

«Το ‘Χαμόγελο του Παιδιού’ το νιώθω πια σαν πραγματικό σπίτι μου. Τα άλλα παιδιά τα έχω σαν αδέρφια μου, κι ακόμα περισσότερο», λέει η Κωνσταντίνα Ράνου, που από μωρό μεγάλωσε στο σπίτι του εθελοντικού οργανισμού στο Περιστέρι και τώρα σπουδάζει στο Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας.

«Ηταν πάρα πολύ δύσκολο για μένα να διαβάζω για πανελλαδικές σ’ ένα σπίτι με περισσότερα από 20 παιδιά όλων των ηλικιών. Εγώ έπρεπε να συγκεντρωθώ, ενώ άλλα ετοιμάζονταν για τη βόλτα τους…», λέει σήμερα, έκδηλα χαρούμενη για τη νέα αυτή, σπουδαστική προοπτική που ανοίγεται μπροστά της. «Κουράστηκα πάρα πολύ με το διάβασμα. Ευτυχώς, το αποτέλεσμα με δικαιώνει! Ημουν, άλλωστε, επιμελής μαθήτρια από το Δημοτικό, αν και αγχωμένη από τότε για τις επιδόσεις μου -μου βγήκε φαίνεται σε καλό το άγχος αυτό! Αν τώρα καταφέρω να βγάλω και τη Σχολή αυτή, ελπίζω να με χρειαστούν και επαγγελματικά πια, λόγω ειδικότητας, στο ‘Χαμόγελο’…», αισιοδοξεί.

Στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στη Μυτιλήνη (ΑΕΙ) εισήχθη η Ελλη Α., ενώ ο Νόα Λ. (από τη Νιγηρία) παρακολουθεί πλέον μαθήματα στη Σχολή Μηχανικών Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος, στα ΤΕΙ Χανίων. Με τη σειρά τους, ο Λύσανδρος Π. εισάγεται στο Τμήμα Μηχανολογίας στα ΤΕΙ Λάρισας, ενώ η Μαρία Μ. στο Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας στα ΤΕΙ Αθήνας.