Ενα πεζό, πενήντα χρόνια πριν

«Περί ευκαιριών»

Υμνον περίπου στην ευκαιρία θα ψάλω. Σε όλες τις ευκαιρίες. Και στις κερδισμένες και στις χαμένες και στις κατάλληλες και στις ακατάλληλες. Σ’ αυτόν τον σημαίνοντα και ζωτικό παράγοντα στη ζωή μας. Σ’ αυτές τις πολυπόθητες μαγικές πόρτες που καραδοκούμε ν’ ανοίξουν για να ευοδωθούν οι φιλοδοξίες μας, τα αισθηματικά μας αδιέξοδα, οι επαγγελματικές μας βλέψεις, ένα σωρό προοπτικές μας. Οι πόλεμοι, οι νίκες, οι έρωτες, οι κλοπές, οι περιουσίες, έχουν ανάμεσα στους πρωτεύοντες θεούς την ευκαιρία. Για πολλές αποτυχίες μας, αναβολές και εκκρεμότητες, αυτή στέκεται δίπλα μας, σεβαστή δικαιολογία: «Δεν βρέθηκε η κατάλληλη ευκαιρία». Και, αλήθεια, μπορεί να μη βρεθεί. Χρειάζεται κι εδώ ταλέντο. Οσφρηση ειδική και ειδικότατη τόλμη. Και για όποιον τα διαθέτει αυτά, έχουμε να πούμε: Μωρέ, αυτός δεν αφήνει ευκαιρία για ευκαιρία ανεκμετάλλευτη. Ζήτω, λοιπόν, φωνάζω σ’ αυτόν τον σπουδαίο διεκπεραιωτή των υποθέσεών μας, μια και μου δόθηκε μεγάλη ευκαιρία τις προάλλες.

Θα έχετε ασφαλώς συναντήσει στους εξοχικούς μεγάλους δρόμους εκείνα τα παραμορφωμένα αυτοκίνητα, ανατριχιαστικά θύματα της αδεξιότητας, της ταχύτητας και της ατυχίας.

Ποζάρουν εκεί σαν να θέλουν να βεβαιώσουν του λόγου το ασφαλές, του λόγου που είναι γραμμένος σε μια μεγάλη ταμπέλα: «Να τι παθαίνει όποιος δεν προσέχει» κ.λπ. Αυτά λοιπόν τα πρώην αυτοκίνητα είναι στημένα ψηλά, σε κάτι βάσεις συνήθως ξύλινες και πρόχειρες. Το τελευταίο όμως τέτοιο κατάλοιπον συγκρούσεως που είδα, ήταν τοποθετημένο επί άλλης βάσεως: Πολυτελούς, χαλύβδινης, αστραφτερής στον ήλιο, λες και αυτό που σήκωνε δεν ήταν το μακάβριο φορτίο που έβλεπα, αλλά η ανακάλυψη του μυστικού της αθανασίας.

Την απορία μου έλυσε μια άλλη μεγάλη ταμπέλα ακουμπισμένη δίπλα: «Τη ευγενεί φροντίδι της εταιρείας τάδε…».

Λοιπόν, και ο θάνατος είναι μερικές φορές μια ευκαιρία. Επιδείξεις και διαφημίσεως αισθημάτων και προϊόντων.

Κική Δημουλά (Κύκλος Νο 20, Φεβρουάριος 1963)