Η «Αγια-Σοφιά» είναι μόνο για την ΑΕΚ

Τα φώτα έσβησαν… Ενας ηλικιωμένος άνδρας (τον οποίο υποδυόταν ο διακεκριμένος ηθοποιός Κώστας Βουτσάς) κρατούσε τον εγγονό του από το χέρι, κλαίγοντας πίσω από μια καγκελόπορτα, η οποία του επέτρεπε να βλέπει μέσα από τα αυστηρά και σκουριασμένα, από σίδερο, χωρίσματά της τον κακό χαμό…

«Εκεί, αγόρι μου, κάποτε ταξίδευαν τα όνειρά μας κι εμείς πετούσαμε μαζί τους», είπε αγναντεύοντας ένα κακοτράχαλο οικόπεδο, βασανισμένο από την ερήμωση και την εγκατάλειψη. Ο μικρός άρχισε να αναρωτιέται σε τι ακριβώς αναφερόταν. Και οι παρευρισκόμενοι μπορούσαν από τα πρώτα δευτερόλεπτα να διαπιστώσουν, ή πιο σωστά να νιώσουν ριγώντας, ότι αυτό που θα ακολουθούσε δεν θα παρέπεμπε σε μια παρουσίαση ενός ακόμα ποδοσφαιρικού γηπέδου.

Τα φώτα άναψαν. Περισσότεροι από 600 άνθρωποι, εκείνοι οι τυχεροί που προσκλήθηκαν ώστε για 20 λεπτά να συνταξιδέψουν σε κάτι που για τον οπαδό της ΑΕΚ έτεινε να παγιωθεί ως άπιαστο όνειρο, δεν προσπαθούσαν να το κρύψουν… Τα δάκρυα κυλούσαν στα πρόσωπα, ουδείς όμως θέλησε να τα σκουπίσει. «Θα είμαι εδώ για να το ζήσω», έλεγε, σχεδόν μέσα σε αναφιλητά, ο τεράστιος Κώστας Νεστορίδης. Και πόσοι ακόμα αναλογίζονταν το ίδιο ακριβώς πράγμα… «Να μας έχει ο Θεός καλά να είμαστε εκεί όταν η ΑΕΚ θα δώσει το πρώτο της ματς».

Πολλά (αν όχι τα περισσότερα) ποδοσφαιρικά γήπεδα στον κόσμο, και δη τα πιο σύγχρονα, ξεχωρίζουν μέσα από μικρές και μάλλον ασήμαντες λεπτομέρειες, οι οποίες δεν παντρεύονται με συναισθηματικές αξίες. Τη στιγμή που τις διαπιστώνεις, την ίδια στιγμή τις έχεις ξεχάσει κιόλας. Η τεχνοτροπία, τα μπετά, τα καλώδια, οι πυλώνες φωτισμού έχουν μεταξύ τους διαφορές ελάχιστες, οι οποίες προκύπτουν κυρίως λόγω της εξέλιξης όλων των προαναφερθέντων με την πάροδο των χρόνων.

Το γήπεδο της ΑΕΚ ωστόσο, η δική της «Αγια-Σοφιά», αυτή που με τόση μαεστρία φιλοτέχνησαν ο Ιταλός Μάσιμο Μαγιοβιέτσκι και ο Θανάσης Κυρατσούς και με λαμπρότητα παρουσιάστηκε χθες στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών από τον εμπνευστή της επιστροφής της ποδοσφαιρικής Ενωσης στην προσφυγική γειτονιά της Νέας Φιλαδέλφειας, Δημήτρη Μελισσανίδη, δεν θα μοιάζει με κανένα άλλο, όχι μόνο στην Ελλάδα ή στην Ευρώπη, αλλά στον κόσμο ολόκληρο…

Η διαφορετικότητά του εντοπίζεται επίσης στο γεγονός ότι δεν μπορεί να αναπαραχθεί. Είναι ένα έργο το οποίο όποιος επιχειρήσει να αντιγράψει θα διαπιστώσει μελετώντας το ότι είναι αδύνατον να συνδυαστεί με οποιαδήποτε άλλη ομάδα. Τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, το μουσείο της προσφυγιάς, η αλλοτινών χαμένων πατρίδων έκφρασή του σε όλα όσα θα φιλοξενεί και θα παρέχει (από το χαμάμ και το κουρείο ώς το παραδοσιακό καφενείο και τα λουτρά) είναι αδύνατον να ταιριάξουν οπουδήποτε αλλού. Αυτό το οικοδόμημα εμπνεύστηκε για την ΑΕΚ και μπορεί να ταιριάξει μόνο σε αυτήν!

«Θα το χτίσουμε μαζί, λιθαράκι λιθαράκι, να γίνετε μέτοχοι όσο περισσότεροι μπορείτε ώστε να θυμάστε και να μοιράζεστε με τους δικούς σας ανθρώπους ότι συμμετείχατε κι εσείς σε αυτή την προσπάθεια. Αύριο θα νιώθετε ότι είστε ένα κομμάτι αυτού του γηπέδου, θα αισθάνεστε υπερήφανοι», ανέβασε τα συναισθηματικά ντεσιμπέλ ο Δημήτρης Μελισσανίδης, σε μια αίθουσα που ένιωθες τον ηλεκτρισμό διάχυτο. Και μαζί την αδημονία… Οσοι βρίσκονταν εκεί ήθελαν να κλείσουν τα μάτια και να ξυπνήσουν βαδίζοντας στον πεζόδρομο που θα ενώνει τον ηλεκτρικό σταθμό του Περισσού με το γήπεδο και θα ονομάζεται «οδός ΑΕΚ».

«Δεύτερη προσφυγιά δεν μας αρμόζει να ζήσουμε», φώναξε ο Κώστας Βουτσάς μετά το τέλος της παρουσίασης και έσπευσε να αγκαλιάσει τον Μελισσανίδη. Το ίδιο έπραξαν και μορφές του παρελθόντος της ΑΕΚ, ο μεγάλος Μίμης Παπαϊωάννου, ο ανυπέρβλητος Θωμάς Μαύρος, ο αίλουρος Στέλιος Σεραφείδης. Στιγμές αληθινές, αγνά εκδηλωμένες από ανθρώπους που δεν άντεχαν να βλέπουν την ποδοσφαιρική Ενωση να μαραζώνει μακριά από την παντοτινή και μοναδική γειτονιά της, τη Νέα Φιλαδέλφεια.

Αποχωρώντας από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, ο Μελισσανίδης γύρισε και κοίταξε πίσω του. Αντίκρισε οπαδούς της ΑΕΚ που δεν κατάφεραν να εισέλθουν στον χώρο της εκδήλωσης. Είχαν όμως καταφέρει να δουν τη μακέτα στο ισόγειο του κτιρίου: «Αυτή τη φορά το γήπεδο θα γίνει. Αυτό που βλέπετε εκεί, θα το καμαρώνετε σε δύο χρόνια στη Νέα Φιλαδέλφεια. Γίνετε κι εσείς κομμάτι του», είπε και πήρε τον δρόμο του μέσα σε αποθέωση.