[Ανάλυση] Θεωρίες συνωμοσίας

«Ποιος θα ‘θελε να δολοφονήσει τον Καραμανλή; Παράξενο…». Το SMS ενός ξένου διπλωμάτη στην Αθήνα είναι πιο προσεκτικό από την κατ’ ιδίαν επισήμανση ενός υπουργού της κυβέρνησης: «Κρίμα για τον Καραμανλή – είναι έξυπνος άνθρωπος…».

Οι παράλληλες αυτές παρατηρήσεις απηχούν το μείγμα απορίας και δυσπιστίας με το οποίο αντιμετωπίζεται από έλληνες και ξένους, μέλη της πολιτικο-διπλωματικής ελίτ, το συνεχιζόμενο σίριαλ για τη συνωμοσία που είχε στόχο τη δολοφονία του πρώην πρωθυπουργού. Η συλλογιστική – εφάμιλλη των καλύτερων μυθιστορημάτων του Ψυχρού Πολέμου – είναι ότι ο Καραμανλής έπρεπε να φύγει από τη μέση λόγω του ανοίγματος προς τη Μόσχα στο θέμα των αγωγών. Το στόρι δεν πήρε φόρα μόνο όταν τα δημοσιεύματα προκάλεσαν εισαγγελική έρευνα. Αλλά όταν συνενώθηκε ο φάκελος του σχεδίου δολοφονίας Καραμανλή με τη δικογραφία για τις υποκλοπές – το γνωστό σκάνδαλο του 2005. Στην πολιτική, ο συνδυασμός μιας απίθανης ιστορίας με μια ανεξιχνίαστη υπόθεση παράγει μια μυθολογία.

Περί αυτού πρόκειται; Σίγουρα δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει μια εισαγγελική έρευνα ούτε ως προς τη σκοπιμότητα ούτε ως προς τη νομιμότητα ούτε ως προς τις διαδικασίες. Ωστόσο, οι φορείς των θεωριών για την απόπειρα δολοφονίας κατά Καραμανλή μέχρι να κινητοποιηθεί η Δικαιοσύνη δεν ήταν ό,τι σοβαρότερο κυκλοφορεί στη δημόσια ζωή. Το πράγμα, βέβαια, άλλαξε άπαξ και κινήθηκε η Εισαγγελία. Ωστόσο, και η συσχέτιση με την υπόθεση των υποκλοπών δεν είναι χωρίς σημασία. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως αυτή είναι πραγματική. Πλην όμως η έρευνα έφτασε σε αδιέξοδο. Διά της εις άτοπον απαγωγής θα μπορούσε λοιπόν – με όρους πολιτικής αγοράς – να υποτεθεί ότι και το να μην μπορεί να τεκμηριωθεί το σχέδιο δολοφονίας του Καραμανλή δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε!

Ολα αυτά ενώ ο βασικός ενδιαφερόμενος κάνει ράφτινγκ στον Νέστο με τους «κολλητούς» του, Στυλιανίδη, Κοντό, Βάκη Φραντζή – τα γνωστά. Ο Καραμανλής απέχει προσεκτικά από τη δημόσια ζωή, παραμένοντας βουλευτής. Στηρίζει τον Σαμαρά. Και είναι, βέβαια, απόλυτα εναρμονισμένος με τη γραμμή του κόμματός του. Η ικανότητά του να χειρίζεται τον πολιτικό χρόνο και να αντέχει είναι, σε όλη το μήκος της πολιτικής του καριέρας, ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματά του. Ευφυής είναι και η έξοδος προς την περιφέρεια – κλασική κίνηση στο προσωπικό πολιτικό ρεπερτόριο του πρώην πρωθυπουργού – που αποκαθιστά την εικόνα του ως ενός απλού προσιτού ανθρώπου. Ο Καραμανλής δεν κάνει τίποτε κι ας έχουν κάψει φλάντζα οι καραμανλικοί. Κι εδώ που τα λέμε: γιατί να κάνεις κάτι ή να πεις κάτι, όταν άλλοι μιλούν για σένα; Το να είσαι υποκείμενο πλάγιου λόγου στην πολιτική, σου δίνει άλλες δυνατότητες στο παιχνίδι.

Τούτων δοθέντων – και με κάθε σεβασμό στην εισαγγελική έρευνα – η θεωρία συνωμοσίας για δολοφονία του Καραμανλή οδηγεί στα εξής δύο γρήγορα συμπεράσματα:

Πρώτον, δεν κάνει καμία ζημιά στον πρώην πρωθυπουργό που εμφανίζεται ήρωας και θύμα. Τραβάει επίσης την προσοχή – λειτουργεί δηλαδή ως τέλειος επικοινωνιακός αντιπερισπασμός – από τους ισχυρισμούς εκείνων που επιμένουν ότι ο Καραμανλής έχει μεγάλη ευθύνη, λόγω πράξεων και παραλείψεων της κυβέρνησής του, για την οικονομική κρίση που γονάτισε τη χώρα αφού ο ίδιος δεν ήταν πια στην εξουσία.

Δεύτερον, διευκολύνει την παρουσία του πρώην Πρωθυπουργού σε μια σαφώς αριστερόστροφη εποχή. Διότι το στόρι της απόπειρας δολοφονίας ξεχειλίζει από αντιαμερικανισμό. Και, βέβαια, κολλάει με τη μυθολογία του καραμανλισμού ως πολιτικού δόγματος εθνικής χειραφέτησης – δεν έβγαλε ο Εθνάρχης την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ στη Μεταπολίτευση;

Στην πραγματικότητα, το ενδιαφέρον δεν είναι μόνο στο τι θα βγάλει η εισαγγελική έρευνα. Αλλά στο τι θα κάνει ο Καραμανλής τα επόμενα χρόνια. Εκτός αν η πρότερη στοχοποίησή του θα τον κάνει να προτιμήσει το να παραμείνει στο περιθώριο για λόγους ασφαλείας…