Για ένα ντέρμπι αδειανό

Οτι φθάνει ο καιρός του ντέρμπι το καταλάβαινες παλιά από τους… ανέμους των τηλεφωνημάτων φίλων που σε είχαν είτε ξεχάσει είτε παραμελήσει. Μία ή δύο εβδομάδες πριν από τη μεγάλη ημέρα αναζητούσαν το κινητό σου για να μάθουν τα περί της υγείας σου και μόλις μια ανάσα πριν από το κλείσιμο της συνομιλίας, η οποία περιστρεφόταν περί ανέμων και υδάτων, τσουπ, στο πετούσαν δήθεν αδιάφορα: «Ρε, τώρα που το θυμήθηκα, μήπως μπορέσουμε να βρούμε κανένα εισιτήριο για την Κυριακή;».

Αυτή ήταν όλη η ουσία του τηλεφωνήματος. Ενα εισιτήριο, πολλές φορές και δύο και τρία, για το ντέρμπι της Κυριακής. Και έτρεχες εσύ τώρα να χτυπάς πόρτες για να ικανοποιήσεις τις απαιτήσεις γνωστών που ήθελαν να λέγονται φίλοι σου…

Οι καιροί έχουν αλλάξει πια και οι άνεμοι των τηλεφωνημάτων δεν πνέουν σχεδόν καθόλου. Τώρα σιωπή. Απνοια…

Το ματς Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός έχει αρχίσει από νωρίς με δηλώσεις παραγόντων, με ραδιοφωνικά σποτάκια, με αφιερώματα στον Τύπο, αλλά… Οι φίλοι αδιαφορούν! Και αδιαφορούν γιατί ξέρουν μέσα τους καλά πως ο καιρός των ντέρμπι στην Ελλάδα έχει παρέλθει, όχι απαραίτητα ανεπιστρεπτί, άλλα τούτη την εποχή της μονοκρατορίας του Ολυμπιακού ντέρμπι δεν υφίσταται.

Ενα ντέρμπι το ξεχώριζες (και το ξεχωρίζεις) από δύο πράγματα: το ένα ήταν οι αντίπαλοι. Ντέρμπι Πανθρακικός – Ξάνθη είναι ντέρμπι για την τοπική κοινωνία της Θράκης και ίσαμε εκεί. Οπως ΟΦΗ – Εργοτέλης, κρητική μονομαχία και πέραν του Κρητικού Πελάγους ένα ματσάκι με ενδιαφέρον μόνο στο Στοίχημα. Οι μάχες ΠΑΟΚ – Αρη ξεχωρίζουν στη Θεσσαλονίκη και ακόμη έχουν τον αυστηρό χαρακτήρα του ντέρμπι, αλλά και αυτές δεν περιέχουν πλέον την ενέργεια και την ορμή άλλων εποχών.

Το δεύτερο αναγνωριστικό ήταν οι οπαδοί. Η ποιότητα, ο φανατισμός, η φαντασία των συνθημάτων των φίλων των δύο ομάδων ήταν το βασικό συστατικό για την επιτυχία της συνταγής ενός ντέρμπι. Από καιρό τα γήπεδα φιλοξενούν μόνο το ένα από τα δύο είδη των οπαδών: τους γηπεδούχους. Οι φιλοξενούμενοι δεν τυγχάνουν φιλοξενίας με τη δικαιολογία ότι δεν τηρούσαν την συμπεριφορά ενός καλού επισκέπτη. Οι επισκέπτες λοιπόν απουσιάζουν και οι οικοδεσπότες τυρβάζουν περί πολλά…

Απόψε στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας θα γίνει, λέει, «το ντέρμπι των αιωνίων». Ποιος το λέει; Οι παράγοντες! Οι παράγοντες που από καιρό τώρα προ(σ)καλούν τους «βαρβάρους» ματαιοπονώντας. Οι «βάρβαροι», που θα ήταν μια κάποια λύση, δεν δίνουν δεκάρα. Γιατί έμαθαν πλέον το παιχνίδι.

Δηλώσεις περιεχομένου: «Τα αποδυτήρια της Λεωφόρου βρωμάνε· όταν τα επισκέφτηκα κόντεψα να λιποθυμήσω», ή: «Ξέρετε όλοι πως στο συγκεκριμένο γήπεδο γίνονται περίεργα περιστατικά τον τελευταίο καιρό» είναι το δόλωμα για να τσιμπήσουν οι οπαδοί και να μανιάσουν εναντίον του μισητού εχθρού. Από την άλλη οι απαντήσεις ήταν συγκρατημένες: «Γραφικότητες», η λέξη των Πρασίνων που ανταπέδωσαν τα καρφιά των Ερυθρολεύκων. Και μέσα σε όλο το πολεμικό κλίμα που διαχέεται από τις μισάνοιχτες πόρτες των γραφείων, ήρθε και η κόντρα του ΠΑΟ με τη Σούπερ Λίγκα, αλλά και με τον Εργοτέλη, και τα σύννεφα πύκνωσαν πάνω από το ιστορικό γήπεδο.

Τα φθηνά εισιτήρια στα «πέταλα» έχουν γίνει ανάρπαστα, ενώ για τα ακριβά θεωρεία ακόμα… μοιράζουν δηλώσεις προσφοράς θεάματος μπας και τα γεμίσουν. Η διαφορά δυναμικότητας ανάμεσα στους «Αιωνίους» πρέπει να καλυφθεί τουλάχιστον με προπέτασμα καπνού. Οι οπαδοί στη μεγάλη πλειοψηφία τους αποτελούν τον όχλο και το ποδόσφαιρο που βλέπουν τους κάνει να σκέπτονται με τα πόδια, και αυτό συμφέρει όλους. Ενα ντέρμπι λοιπόν θα ήταν βολικό για να ξεχάσουν τα προβλήματα οι πολλοί και οι αντιδραστικοί. Ενα ντέρμπι όμως, όχι μια νερόβραστη σούπα με φιδέ. Και για τα εύοσμα ελκυστικά μπαχαρικά φροντίζουν οι παράγοντες, «γραφικοί» και μη, λησμονώντας όμως ότι τους λείπει το βασικό συστατικό για να πετύχει η συνταγή τους: το ποδόσφαιρο. Και λίγοι οπαδοί πλέον χορταίνουν με νερόσουπες και αδειανά καπνισμένα τσουκάλια…