e-mail

«Τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες»

Κυρία Αθηναίου,

Τόσος χαλασμός έγινε για τον αποσπασματικό στίχο «είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία» του Καβάφη στα αστικά λεωφορεία. Τόσο που σπεύδουν να αλλάξουν τον στίχο και να τον ολοκληρώσουν (να ολοκληρώσω θέλω) για να φαίνεται ότι η βία είναι βιασύνη. Δεν είδαμε όμως το ποίημα ολόκληρο (υπό τον τίτλο «Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.»:
Οτι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία

δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,

και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,

ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός

να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.

Ομως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία είναι που κάμνουνε μια ιστορία

μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί

αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,

για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,

κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,

με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Εχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.

Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·

η κατοχή σας είν’ επισφαλής:

ή τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.

Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,

κι από την άλληνα την συναφή,

κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·

είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;

σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,

βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·

πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,

κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,

απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,

να δούμε τι απομένει πια, μετά

τόση δεινότητα χειρουργική.

Ισως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.

Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.

Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.

Εχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.

Ομως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;

Και τέλος πάντων, να τραβούμ’ εμπρός.

Για την αντιγραφή,
Λένα Ευαγγελίδου

Αγαπητή μου Λένα,

Ας αντιπροτείνουμε σε όλον αυτόν τον χαλασμό, ένθεν και ένθεν, κάτι από Active Member και B.D.Foxmoor σε ίαμα:

«Να στρέψω θέλω τη ματιά μου απ’ τα χτικιά,
στα μικρά σινιάλα πάνω στη συννεφοσκιά.

Συντρόφεψέ με δουλευτή, μας συγγενέψαν οι γκρεμοί
για μας υφαίναν φήμες οι κατοπινοί
και στήσαν δόκανο προσκαίρι το υφαντό
μήπως πλανέψει του μόχθου το διαβάτικο.

Κάτι βουβό και φθονερό σταλάζει εδώ,
σιωπηλό, θαρρετό κι ύπουλα καρτερικό·
στέκουν τριγύρω πετρωμένοι ονειρευτές
και στο κατώφλι του μελλούμενου καιρού οι χαλαστές
ξερνάνε χτες, και το κακό που μας γυρεύει
ξανά παντού θ’ απλώνεται και θα τρανεύει
πιο σιμά μας στα σπλάχνα και στα σωθικά μας,
για να σύρουμε και τα όνειρα μες στα μνημονικά μας».

Μη στεγνώνετε τα εσώρουχα στα φωτιστικά!

Κυρία Φοίβη Αθηναίου,

Διάβασα στην εφημερίδα σας, σε κείμενο του κ. Αλ. Καψύλη, τις καταπληκτικές οδηγίες που περιλαμβάνονται σε εγχειρίδιο καλής συμπεριφοράς της κινεζικής Διεύθυνσης Τουρισμού προς τους κινέζους τουρίστες, που έρχονται πλέον κατά χιλιάδες και στην Ελλάδα. Με αφορμή κινέζο τουρίστα που επέμενε να φταρνίζεται σε αεροπλάνο δίχως να βάζει χαρτομάντιλο ή το χέρι του έστω μπροστά στο στόμα του, περιστατικό για το οποίο έγιναν παράπονα.

Βρήκα υπέροχες τις οδηγίες, λοιπόν, που δίνει η κινεζική Διεύθυνση στο εγχειρίδιο των 64 σελίδων και δημοσιεύτηκαν και στα «ΝΕΑ»: Πρώτον, «υπάρχει σαφής σύσταση προς τους τουρίστες να βάζουν το χέρι τους μπροστά όταν φταρνίζονται. Και επίσης να μη σκαλίζουν τη μύτη και τα δόντια τους δημοσίως.

Επίσης, υπάρχουν συστάσεις να μην αφήνουν οι Κινέζοι τα παιδιά τους να αφοδεύουν σε αίθουσες αεροδρομίων και σε άλλους δημόσιους χώρους, να τραβούν το καζανάκι στις τουαλέτες και να μην αφήνουν πατημασιές στους τοίχους!»

Κρατάω για το τέλος το καλύτερο: Αν κολυμπήσουν στη θάλασσα, η κινεζική Διεύθυνση Τουρισμού συνιστά στους τουρίστες της χώρας της να μη στεγνώνουν τα εσώρουχά τους στα φωτιστικά των ξενοδοχείων ή και των παραλιακών εστιατορίων!

Αν αυτά δεν είναι χαριτωμένα, τι είναι;

Γιώργος Αναστασιάδης,
Αθήνα

Αγαπητέ Γιώργο,

Μη μας το κάνετε αυτό. Μη μας βάζετε, πάνω που είμαστε σε ποιητική διάθεση (μουντ, πώς το λένε;), να φαντασιωθούμε και να συνδυάσουμε – ανατριχιάζοντας προφανώς ως άνθρωποι και ως πολίτες – τις οδηγίες προς τους κινέζους τουρίστες με τη γενναία ερωτική ποίηση του έλληνα Μπετόβεν (της καρβέλειας γραφής). Και να τα σκεφθούμε σε κινεζικά εσώρουχα να στεγνώνουν πάνω σε φωτιστικά, εκείνα «τα πρόστυχα τα μαύρα τα εσώρουχά σου/ που με φέρνουν πιο κοντά σου/ δε γουστάρω κυριλέ/ μα τα πρόστυχα τα μαύρα τα εσώρουχα σου»…