ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Οι εκδόσεις βιβλίων

Τάσος Μιχαηλίδης

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Πριν από καιρό είχα αρχίσει να διαβάζω το μυθιστόρημα «Kar» του νομπελίστα τούρκου συγγραφέα Orhan Pamuk σε τουρκική έκδοση από τουρκικό εκδοτικό οίκο. Δυστυχώς όμως δεν μπόρεσα να διαβάσω περισσότερες από 28 σελίδες. Αιτία, η πολύ κακή εκτύπωση – με σβησμένες λέξεις και προτάσεις, με θολά στοιχεία και μισοτυπωμένες σελίδες – σ’ ένα επίσης πολύ κακής ποιότητας χαρτί. Και η απορία μου ήταν γιατί ο συγγραφέας επέτρεψε στον εκδοτικό οίκο να κυκλοφορήσει το έργο του σε τέτοια κατάσταση.

Το Σάββατο 7-9-2013, από το περίπτερο της γειτονιάς μου πήρα «ΤΑ ΝΕΑ», όπως κάνω κάθε μέρα πλην της Κυριακής, με το ένθετο βιβλίο «Τα μυστικά των ονομάτων – τα ελληνικά επώνυμα τουρκικής προέλευσης». Προσπάθησα διαβάζοντάς το να φτάσω έως τη σελίδα 30. Σταμάτησα να το διαβάζω, απογοητευμένος από όσα διάβαζα και έβλεπα στο βιβλίο. Είναι μια έρευνα που θα τη χαρακτήριζα με μια λέξη «ορθινοσκαλίσματα».

Και η απορία μου είναι γιατί ένας τόσο σοβαρός και εγνωσμένου κύρους δημοσιογραφικός οργανισμός όπως «ΤΑ ΝΕΑ», παρουσιάζει στους αναγνώστες του σε τέλεια φωτογραφική αναπαραγωγή και σε άριστης ποιότητας χαρτί τέτοιες προχειρότητες. Τέτοιου είδους αστοχίες δεν κλονίζουν την εμπιστοσύνη και την αγάπη μου προς «ΤΑ ΝΕΑ», όμως με θλίβουν βαθύτατα.

Ενιαίο μισθολόγιο στο Δημόσιο

Με αφορμή δημοσίευμα της εφημερίδας των «ΝΕΩΝ», από την πρόεδρο και διευθύνουσα σύμβουλο της ΕΑΧΑ ΑΕ, Ντόρα Γαλάνη, στάλθηκε επιστολή όπου μεταξύ άλλων αναφέρει:

Η ΕΑΧΑ ΑΕ είναι Ανώνυμη Εταιρεία – ΔΕΚΟ και διοικείται από Διοικητικό Συμβούλιο, το οποίο έχει διορισθεί με απόφαση τριών υπουργών. Σήμερα το σύνολο των εργαζομένων στην Εταιρεία ανέρχεται σε 28, συμπεριλαμβανομένης και της Προέδρου – Διευθυνούσης Συμβούλου. Από τους εργαζομένους Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης (ΠΕ) πολλοί κατέχουν μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών. Από την 1/1/2013 το μισθολογικό καθεστώς των εργαζόμενων στην ΕΑΧΑ ΑΕ διέπεται πλήρως από το Ενιαίο Μισθολόγιο (νόμος 4093/2012). Ο μέσος όρος μεικτού μισθού της ΕΑΧΑ ΑΕ (Σεπτέμβριος 2013) είναι 1.739,61 ευρώ.

Οι μοναδικοί μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι ΠΕ μηχανικών του ΥΠΕΚΑ, που απασχολούνται με απόσπαση στην ΕΑΧΑ ΑΕ είναι δύο: η Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος και ο Διευθυντής – Τεχνικός Διευθυντής (αμφότεροι με θητεία 30 και πλέον ετών στο Δημόσιο). Ο μισθός της Προέδρου διέπεται από τον ν. 4093/12 και επί πλέον καθορίζεται με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των Μετόχων. Ο μισθός που καταβάλλεται στον Διευθυντή – Τεχνικό Διευθυντή καθορίζεται από το Ενιαίο Μισθολόγιο, συνυπολογιζομένων της προϋπηρεσίας και του επιδόματος θέσεως.

Μισθός ευρώ 3.326,50 δεν καταβάλλεται σε οποιοδήποτε εργαζόμενο της ΕΑΧΑ ΑΕ. Είναι σαφές ότι το ποσό αυτό αποτελεί τον μέσο όρο των μισθών της Προέδρου και Διευθυνούσης Συμβούλου και του Διευθυντού – Τεχνικού Διευθυντή, Προέδρου του Τεχνικού Συμβουλίου και Μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου. Ολα τα στοιχεία έχουν αποσταλεί σε δύο εποπτεύοντα υπουργεία (ΥΠΕΚΑ και ΥΠΠΟΑ), καθώς και στο υπουργείο Οικονομικών και στη Διεύθυνση ΔΕΚΟ με αναλυτικές καταστάσεις, αποστέλλονται δε τακτικά (μηνιαίως) στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους.

Η τήρηση των νόμων

Αλέξανδρος Παπαδόπουλος
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Ο Νόμος και η τήρησή του είναι το βασικό θεμέλιο των ανθρώπινων κοινωνιών. Αν δεχθούμε πως ο καθένας μπορεί να εφαρμόζει ή να μην εφαρμόζει κάποιους νόμους αν συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί τους, τότε είναι σαν να δεχόμαστε πως και ο χρυσαυγίτης έχει δικαίωμα να σπάει στο ξύλο τον μετανάστη διότι στο δικό του μυαλό αυτό είναι σωστό.
Αυτό ακριβώς εξυπηρετεί ο Νόμος. Το να μη δίνει το δικαίωμα στον κάθε πολίτη να εφαρμόζει το δικό του «σωστό», παρά να υπάρχει ένα κοινά αποδεκτά «σωστό» που είναι όλοι υποχρεωμένοι να το τηρούν ανεξαρτήτως αν συμφωνούν ή όχι.
Ο πολίτης οφείλει να τηρεί τους νόμους ακόμα και αν θεωρεί πως είναι λανθασμένοι. Τρανό παράδειγμα ο Σωκράτης που επέμεινε να πιει το κώνειο γνωρίζοντας πως ο νόμος ήταν λανθασμένος. Θέλησε να μας παραδειγματίσει, μα προφανώς δεν τα κατάφερε.
Η δημοκρατία είναι απλό πράγμα. Δεν χρειάζεται βία, δεν χρειάζονται επαναστάσεις, δεν χρειάζεται τίποτα. Χρειάζεται στις επόμενες εκλογές να προκύψει μια άλλη κυβέρνηση που θα επιλέξει άλλους νόμους! Τόσο απλά!
Οποιος λοιπόν διαφωνεί με τους νόμους, δεν έχει παρά να μαζέψει και άλλους που διαφωνούν, να κατορθώσει στις εκλογές να σχηματίσει κυβέρνηση και να τους αλλάξει όλους. Τόσο απλά. Αν κάτι τόσο απλό δεν μπορεί να το καταφέρει, σημαίνει πως προφανώς οι απόψεις του δεν αποτελούν πλειοψηφικό κοινωνικό ρεύμα κι επομένως δεν μπορεί να διεκδικεί να τις επιβάλει διά της βίας στο κοινωνικό σύνολο.

Ο Νόμος πρέπει να εφαρμόζεται παντού και πάντα. Αν τον θεωρούμε κακό, πιέζουμε ειρηνικά(!) για να τον αλλάξουμε. Αν δεν πιάνει η πίεση, τότε αλλάζουμε στις εκλογές την ίδια την κυβέρνηση. Αν δεν μπορούμε να καταφέρουμε τίποτα από τα δύο χωρίς χρήση βίας τότε μάλλον δεν έχει λάθος ο Νόμος, έχουμε λάθος εμείς. Κι αν βασιστούμε στη βία για να επιβάλουμε το λάθος μας, τότε θα βρεθεί κάποιος άλλος που θα επιβάλει το δικό του λάθος επάνω από το δικό μας.
Εξάλλου αν πιστεύουμε πως είμαστε πλειοψηφία, δεν χρειαζόμαστε βία και επαναστάσεις, χρειαζόμαστε απλώς εκλογές. Με τη βία επιβάλλονται οι μειοψηφίες. Οι πλειοψηφίες επιβάλλονται με ειρηνικές δημοκρατικές διαδικασίες.

Απεργίες
στα Πανεπιστήμια

Πέτρος Αμαντίδης

ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ

Ανακοινώθηκε ότι οι διοικητικοί υπάλληλοι εννέα πανεπιστημίων της χώρας θα απεργήσουν πάλι. Επομένως εγγραφές δεν γίνονται ούτε φυσικά χορηγούνται βεβαιώσεις φοίτησης στους πρωτοετείς φοιτητές. Στις 31 Οκτωβρίου όμως λήγει η προθεσμία απογραφής στον Οργανισμό Περίθαλψης Ασφαλισμένων του Δημοσίου (ΟΠΑΔ) τέκνων συνταξιούχων του Δημοσίου που έχουν συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας τους και τα οποία είναι φοιτητές (πρωτοετείς). Πρέπει λοιπόν να δοθεί μια παράταση στην ημερομηνία λήξεως της απογραφής. Η παράταση είναι αρμοδιότητα του υπουργείου Εργασίας. Δυστυχώς οι περί τον υπουργό δεν απαντούν σε αλλεπάλληλα σχετικά αιτήματα.

Η ιδέα
της Κεντροαριστεράς

Σοφία Νέλλα

ΝΕΟ ΨΥΧΙΚΟ

Μια διακήρυξη και πενήντα οκτώ υπογραφές. Ανθρωποι, γνωστοί στη μικρή μας κοινωνία, με κοινές αγωνίες σε ό,τι αφορά την Κεντροαριστερά. «Ελάτε να συσπειρωθούμε, ελάτε να γίνουμε πολλοί». Ηχεί ελπιδοφόρο το κάλεσμα. Το κενό ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ φαντάζει τρομακτικό για έναν κόσμο που νιώθει πολιτικά άστεγος, μπερδεμένος και τρομαγμένος γιατί κάθε σημείο αναφοράς του έχει εξαερωθεί μέσα σε έναν τυφώνα που σάρωσε τη ζωή μας, τα πιστεύω μας, τη σιγουριά μας.

Οταν έχεις περάσει μια ζωή πιστεύοντας στο προσωπικό σου όραμα είναι δύσκολο να συμβιβαστείς με την πραγματικότητα που στέκεται απέναντι και σε λοιδορεί για τη βλακώδη αφέλειά σου. Υπάρχει μια διακήρυξη και μια σειρά από κουβέντες ελπιδοφόρες και υποστηρικτικές. Κάποιες σε βεβαιώνουν για τη δυνατότητα μιας νέας αρχής. Σου λένε: «Υπάρχει τόσος κόσμος δικός μας που σκόρπισε εδώ κι εκεί. Πρέπει να τους φέρουμε πάλι κοντά μας».

Με ποιον τρόπο, αναρωτιέμαι. Με ποια ποιοτικά κριτήρια; Θα πρέπει να τους τάξουμε λαγούς με πετραχήλια για να τους δελεάσουμε; Αυτή την Κεντροαριστερά θέλουμε να ξαναστήσουμε; Μήπως, τελικά, η Κεντροαριστερά δεν είναι παρά μια μειονότητα από καλλιεργημένους, έντιμους, κριτικά σκεπτόμενους συμπολίτες μας;

Πόσοι από τους τέως ψηφοφόρους της Κεντροαριστεράς πίστευαν πραγματικά ότι η ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα θα μας βοηθούσε να νοικοκυρέψουμε τον τόπο μας και ότι αυτό από μόνο του δεν ήταν ιδανικό αλλά και στόχος μας γιατί θέλαμε πολύ να είμαστε και να νιώθουμε Ευρωπαίοι; Πόσοι είναι οι συμπατριώτες μας που έχουν αποτινάξει την τριτοκοσμική γυφτιά της υποτέλειας στο ρουσφέτι, την ανατολίτικη κουτοπονηριά της αρπαχτής και τον ανέξοδο τσαμπουκά;

Είμαι έτοιμη να δεχτώ ότι είναι μετρημένοι, αν εσείς οι υπογράφοντες με διαβεβαιώσετε. Αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε περνάμε στο επόμενο στάδιο. Οντως υπάρχει πολιτικό κενό. Πώς θα το καλύψουμε; Ποιοι θα είναι οι μπροστάρηδες, οι δημεγέρτες, που θα εμφυσήσουν στον λαό αυτό που χρειάζεται για να τους εμπιστευτεί και να τους ακολουθήσει; Αληθινά έχει μείνει κανείς όρθιος; Εχουμε επιτρέψει σε κάποιον να αγιάσει σε τούτον τον τόπο;

Η χλεύη, η αποδόμηση και τα πισώπλατα μαχαιρώματα είναι τα ολυμπιακά μας σπορ. Και τώρα έχουμε μείνει μόνοι. Εχουμε βάλει δικαίους και αδίκους στο ίδιο τσουβάλι. Ο χρόνος δεν περιμένει. Ο κατήφορος δεν είναι μόνο οικονομικός. Εχει παρασύρει αξίες όπως ο αλληλοσεβασμός, η αξιοπρέπεια. Και το χειρότερα από όλα; Την ανιδιοτελή αγάπη για την πατρίδα μας.