Ενας «σινιόρε» ανάμεσα στους φανατικούς της Ιντερ

O άγγλος διαιτητής Χάουαρντ Γουέμπ σφυρίζει τη λήξη του τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ της 22ας Μαΐου 2010. Οι φωτεινοί πίνακες του Σαντιάγο Μπερναμπέου γράφουν: FC Bayern – Internazionale 0-2. Ταυτόχρονα ο Μάσιμο Μοράτι πετάγεται σαν ηλεκτρισμένος από την άνετη πολυθρόνα του. Σηκώνει τα χέρια, σφίγγει τις γροθιές του και ξαφνικά δίπλα του ανακαλύπτει ουδέτερους επισήμους.

Οι καλοί τρόποι και η ανατροφή του δεν επιτρέπουν στον πρόεδρο την Ιντερ να εκφράσει τα συναισθήματά του για την κατάκτηση του βαρύτιμου τροπαίου.

Αμέσως μαζεύεται, γυρίζει από την άλλη πλευρά, βρίσκει τους δικούς του ανθρώπους και αφήνεται στην απόλυτη ευτυχία.

Επειτα από θητεία 15 ετών θα έχει την ικανοποίηση να αγγίξει και να θεωρεί δικό του το τρόπαιο που κατέκτησε ως Κύπελλο Πρωταθλητριών η Iντερ δύο φορές (1964, 1965) με πρόεδρο τον πατέρα του Αντζελο Μοράτι, το οποίο εκείνος είχε θαυμάσει σε ηλικία 20 ετών.

Απόφοιτος πολιτικών επιστημών, ο Μάσιμο Μοράτι αποδείχθηκε άξιος συνεχιστής της οικογενειακής παράδοσης, όχι μόνο στους τομείς των πετρελαιοειδών και της ηλεκτρικής ενέργειας, αλλά και στη διαχείριση των Νερατζούρι.

Ουδέποτε παραδέχθηκε ότι αισθανόταν πίεση λόγω των επιτυχιών της ομάδας της δεκαετίας του 1960 με προπονητή τον Ελένιο Ερέρα, σταρ τους Τζιατσίντο Φακέτι και Σάντρο Ματσόλα και χαρακτηριστικό στυλ το κατενάτσιο.

«Θα θυμάμαι και θα είμαι συνδεδεμένος με εκείνον τον Μοράτι, ο οποίος ερχόταν στο σπίτι μου στην οδό Μασερόνι (Via Mascheroni) για να τσιμπήσουμε κάτι ελαφρύ, να παρακολουθήσουμε από τον καναπέ ποδόσφαιρο στην τηλεόραση και να σχολιάσουμε ελεύθερα. Mου έλεγε “σου αρέσει αυτός ο ποδοσφαιριστής; Πάμε να τον πάρουμε το καλοκαίρι;”». Αυτές είναι οι καλύτερες αναμνήσεις του Τζιουζέπε Μαντσίνι, προπονητή που πρόσθεσε το στοιχείο του νικητή στους Νερατζούρι, από τον ποδοσφαιρόφιλο επιχειρηματία, ο οποίος πράγματι επηρεαζόταν έντονα από τα τηλεοπτικά ερεθίσματα.

Οπως έχει δηλώσει ο 68χρονος επιχειρηματίας, χρειάστηκε να παρακολουθήσει πέντε λεπτά βιντεοκασέτας με πρωταγωνιστή τον Χαβιέ Ζανέτι για να τηλεφωνήσει αμέσως και να κλείσει τον Αργεντινό που έπαιζε στην Μπάνφιλντ. Η συγκεκριμένη απόφαση αποδείχθηκε απόλυτα επιτυχημένη, αφού ο Ζανέτι μετρά ισάριθμους τίτλους με τον πρόεδρό του. Μάλιστα τα 15 τρόπαια τα κατέκτησε ως αρχηγός.

Το συναίσθημα του Μοράτι δεν ήταν πάντα καλός σύμβουλος. Παραιτήθηκε δύο φορές από τη θέση του προέδρου και με τις μεταγραφικές αποφάσεις του έδινε την εντύπωση ότι ήθελε να αγοράσει την επιτυχία τοις μετρητοίς.

Ο δημοσιογράφος της εφημερίδας «Ρεπούμπλικα» με έδρα τη Ρώμη, Mαουρίτσιο Κροσέτι, περιέγραψε τον χαρακτήρα του Μοράτι ως εξής: «Πάρα πολύ ανθρώπινος, αξιοπρεπής και υπερβολικά κύριος.

Είχε γύρω του πάρα πολλούς συμβούλους και παλαιμάχους. Υπερβολικά πολιτικά ορθός».

Ο Μοράτι είναι οπαδός της Ιντερ, αλλά έχει τρόπους. Οπως λένε στενοί συνεργάτες του, ακούει προσεκτικά τους συνομιλητές του και απαντά με το δικό του στυλ σε όλες, ακόμη και στις προβοκατόρικες, ερωτήσεις.

Απόδειξη; Ξεκαρδίστηκε όταν υπέστη την εξής δημοσιογραφική προβοκάτσια: «Τι θα κάνατε, αν η σύζυγός σας έφευγε με τον αντιπρόεδρο τής Μίλαν Αντριάνο Γκαλιάνι;».

Στη συνέχεια ο δημοσιογράφος άγγιξε τα όρια του χυδαίου και ο Μοράτι τον έβαλε στη θέση του ευγενικά: «Πώς μπορεί να λέτε τέτοια πράγματα;».

Οι Ελληνες
Ο κατάλογος των ηχηρών και ακριβών μεταγραφών τις οποίες έκανε ο Μοράτι είναι τεράστιος. Στη λίστα περιλαμβάνονται τα ονόματα των Γρηγόρη Γεωργάτου και Λάμπρου Χούτου.

Αντεξε
Οι συγκρίσεις με τη μεγάλη ομάδα της δεκαετίας του ‘60 στην οποία προήδρευε ο πατέρας του προκάλεσαν αφόρητη ένταση έως ότου η Ιντερ κατακτήσει το πρώτο πρωτάθλημα (2006) με πρόεδρο τον ίδιο.

Ειρωνείες
Η επιθετική μεταγραφική πολιτική του χλευάστηκε από τον Τύπο. Η «Ρεπούμπλικα» έγραψε: «Ο Μπιν Λάντεν κοστίζει 50 δισ. Αν το μάθει ο Μοράτι, θα τον αγοράσει αμέσως».