[Στίγμα] «Μαθήματα ελληνικής κρίσης» στο Bloomberg

Εχω κατ’ επανάληψιν αναλύσει το φαινόμενο «Γιώργος» και έχω διατυπώσει την άποψη ότι απλώς «ο Γιώργος δεν υπάρχει». Σήμερα κατατείνω στο συμπέρασμα ότι ο Γιώργος, ο global Γιώργος, «είναι μια κατηγορία μόνος του»! Παρακολούθησα χθες με τη δέουσα προσοχή τη συνέντευξη που παραχώρησε στους δημοσιογράφους Τομ Κιν και Μάικλ Μακί στο τηλεοπτικό δίκτυο Bloomberg, λίγο πριν επιτευχθεί η συμφωνία στο Κογκρέσο για την άρση του αδιεξόδου στην ψήφιση του προϋπολογισμού του 2014.

Ηταν α-νε-πα-νά-ληπ-τος. Αυτό μόνο θα πω, έπειτα από τα 6’04” που διήρκεσε η συνέντευξη στον ρου της οποίας ο Γιώργος, που διαθέτει ως γνωστόν το… απαραίτητο know how, έδωσε συμβουλές για το πώς η Αμερική θα ξεπεράσει την κρίση και δεν θα χρεοκοπήσει!

Επισημαίνω απλώς για να αντιληφθούν όλοι τη βαρύτητα της συνέντευξης ότι αυτή μεταδόθηκε με τον υπότιτλο Lessons learned from Greek crisis (δείχνω μια εμμονή στη μεταφορά αγγλικών φράσεων και όρων για να ασκούνται ορισμένοι – ορισμένοι λέω… – αναγνώστες μου οι οποίοι μαθαίνουν οψίμως αγγλικά). Σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «μαθήματα που πήραμε από την ελληνική κρίση». Ο υπότιτλος αυτός, κρόουλ στη γλώσσα των τηλεοπτικών, εναλλασσόταν με έναν άλλον που έλεγε «είναι η Αμερική η νέα Ελλάδα;» (Is America the new Greece;). Ο δικαιωματικά global Γιώργος έδωσε ρέστα όταν μεταξύ άλλων απόψεων που εξέφρασε ανέφερε ότι αν μπορούσε να δοθεί η ευκαιρία στους αμερικανούς πολίτες να εκφραστούν ίσως ήταν καλύτερα (στο μεταξύ βεβαίως θα είχε καταρρεύσει η αμερικανική οικονομία, ενδεχομένως και η παγκόσμια, αλλά, εντάξει τώρα, δεν γίνεται να τα έχουμε όλα – και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ακέραιη). Στο σημείο αυτό ο Τομ Κιν είπε κάτι του είδους «μας τρελαίνεις, αυτό μας έλειπε τώρα», πράγμα το οποίο θα αποδώσω στην οικειότητα συνεντευξιαζόμενου και δημοσιογράφου.

Τέλος πάντων, έσκισε ο Γιώργος, και την Παρασκευή, αύριο δηλαδή, θα ξανασκίσει απ’ ό,τι μετά βεβαιότητος μπορώ να εκτιμήσω. Θα δώσει από τη Βοστώνη, όπου ήδη βρίσκεται, συνέντευξη σε εκείνον τον Ρίτσαρντ Κουέστ του CNN. Τι κάνει στη Βοστώνη; Ο,τι έκανε και στη Βαλτιμόρη, όπου βρισκόταν χθες: διαλέξεις. Οπως και να το κάνεις, όπως και να το δεις, ο άνθρωπος έχει γίνει ανάρπαστος!..

Πίσω από τις λέξεις κρυβόταν ο Βενιζέλος  

Εμείς πάλι, που μένουμε πίσω, βράζουμε στο ζουμί μας. Είμαστε σταθερά στη φάση «τι ‘χες Γιάννη, τι ‘χα πάντα», «τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του», και άλλα τέτοια θυμόσοφα. Παράδειγμα η Κεντροαριστερά. Βγήκε στη δημοσιότητα το κείμενο των 58 που δεν είναι 58 αλλά 60, και αμέσως άρχισε η γκρίνια. Του Ανδρέα «μια φορά γαύρος για πάντα γαύρος» Λοβέρδου, όχι μόνο δεν του αρέσει αυτή η ιστορία, αλλά δεν έχει και σε καμία υπόληψη τα κείμενα αυτού του είδους.

 – Αυτές είναι πρακτικές της δεκαετίας του ’70, μου έλεγε χθες. Μου θυμίζουν τις διακηρύξεις τύπου «Ταύρος αποπυρηνικοποιημένη ζώνη», τις οποίες υπέγραφαν μεταξύ άλλων η Μαργαρίτα Ζορμπαλά, ο Πάνος Τζαβάρας, ο Λάκης Χαλκιάς, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και δεν ξέρω ποιος άλλος…

 – Αυτός είναι ο μόνος λόγος που δεν θα μετάσχετε ως κόμμα σε αυτές τις διεργασίες;

Βεβαιώ ότι το όνομα Βενιζέλος δεν το είπε, αλλά να, εδώ στο στόμα το είχε!

Παραγραφή ευθυνών Παπακωνσταντίνου ή όχι;

Ευρισκόμενος στον χώρο αυτό, ΠΑΣΟΚ εντός, εκτός και επί τα αυτά, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στη χθεσινή εξέλιξη που αφορά τη διαβόητη υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ και τις ευθύνες του Γιώργου Παπακωνσταντίνου (Παπακ. για τους φίλους), και σύμφωνα με την οποία ο αρεοπαγίτης ειδικός ανακριτής ζήτησε να γνωματεύσει ο Αρειος Πάγος για το αν τα αδικήματα Παπακωνσταντίνου έχουν παραγραφεί. Το απλό, απλούστατο επιχείρημα του ανακριτή είναι – θα το περιγράψω όσο πιο απλά γίνεται – «παιδιά, κοιτάξτε αν υπάρχει παραγραφή, για να μην κάνω τζάμπα τις ανακρίσεις» – και έχω να διαβάσω και 20.000 σελίδες δικογραφία στις μισές από τις οποίες θα κυριαρχεί η Ζωή να ‘χει Κωνσταντοπούλου, προσθέτω! Υπενθυμίζω ότι αν και δεν μου αρέσει να περιαυτολογώ, πρώτος είχα μεταφέρει εδώ την άποψη έγκυρων συνταγματολόγων ότι «υπάρχει παραγραφή», άρα όλο αυτό (στην Προκαταρκτική Επιτροπή και στην Ολομέλεια) είναι ένα σόου…

Αποχαιρετισμός στο «προσωποπαγές κόμμα»

Η περίπτωση που θα περιγράψω στη συνέχεια, παρότι δεν έχω καθόλου διάθεση λόγω της γνωστής περιπέτειάς μου στα Γιάννινα (παρεμπιπτόντως ειδοποιώ κάθε ενδιαφερόμενο και ειδικά τον πρόεδρο του κόμματος «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες» Π. Καμμένο ότι και αυτό το Σαββατοκύριακο θα βρίσκομαι εκεί…), είναι μια κλασική περίπτωση η οποία εμπίπτει στο γνωστό «κακό χωριό τα λίγα σπίτια».

Τριάντα πέντε στελέχη του κόμματος «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες», τα οποία εγκύρως πληροφορήθηκα ότι το Σαββατοκύριακο που εκείνος κυνηγούσε εμένα στα όρη και τ’ άγρια βουνά συσκέπτονταν σε ξενοδοχείο των Αθηνών επί των εξελίξεων στο κόμμα, της κατάστασης που επικρατεί, των προοπτικών του κ.λπ.

Το αποτέλεσμα αυτών των ζυμώσεων κατέληξε σε κείμενο παραίτησης από το κόμμα, στο οποίο όλως τυχαίως περνούν γενεές δεκατέσσερις το ροδομάγουλο αγόρι που υποδύεται τον πρόεδρο του «κινήματος». Αντιγράφω σχετικά:

Τι να το κάνει το κοινωνικό και λαϊκό πρόσωπο το κίνημα, όταν έχει το πρόσωπο, αυτό το πρόσωπο, του προέδρου του; Ερωτώ…

Και ο Νικολόπουλος λυγίζει…

Αντιθέτως θέλω να συγχαρώ την «ευαίσθητη ψυχή» Νίκο Νικολόπουλο γιατί λύγισε μπροστά στη γεμάτη ρομαντισμό, ευαισθησία και συναισθήματα ομιλία του χρυσαυγίτη βουλευτή Ηλιόπουλου, και αποφάσισε να καταψηφίσει την άρση της ασυλίας του. Οπως άκουσα, η ευαίσθητη ψυχή Νίκος έλειωσε όταν ο Ηλιόπουλος αναφέρθηκε στην κόρη του που θα γεννηθεί σε λίγες ημέρες. Ποιος είπε ότι στην πολιτική δεν υπάρχουν συναισθηματικοί άνθρωποι; Οχι ποιος. Εδώ εγώ έκλαψα (που λέει ο λόγος)…