Οι μετανάστες πάνε Βραζιλία

Το κάρβουνο και ο ιδρώτας παντρεύονταν καθημερινά στα μέτωπα  χιλιάδων μεταναστών που αναζητούσαν την ελπίδα εκατοντάδες μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης, στις στοές της Αμβέρσας, του Σαρλερουά, της Γάνδης και της Λιέγης.

Τα ορυχεία έχουν κλείσει πια και το όνειρο έχει βγει στο φως. Οι μετανάστες, που αποτελούν το 15% του πληθυσμού του Βελγίου, είναι σήμερα η ραχοκοκαλιά των Κόκκινων Διαβόλων που επιστρέφουν στη διεθνή ποδοσφαιρική σκηνή: το Παγκόσμιο Κύπελλο 12 χρόνια μετά. Ταυτόχρονα αποτελούν το σύμβολο της ενότητας μιας χώρας που παρέμεινε χωρίς κυβέρνηση επί 540 ημέρες λόγω του διχασμού των Φλαμανδών με τους Βαλόνους.  

Σχεδόν τρεις δεκαετίες χρειάστηκε το Βέλγιο για να καλύψει το τεράστιο κενό που άφησε η σπουδαία γενιά των Πφαφ, Γκέρετς, Ρένκινς, Βερκόρετεν, Σίφο, Φάντενμπεργκ, Φαν Ντερ Ελστ και Κέλεμανς, η οποία υπό της οδηγίες του μανιώδους καπνιστή Γκι Τάις κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980 και έφτασε μέχρι τα ημιτελικά στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986.

Το Βέλγιο αποτελεί σήμερα την ανερχόμενη δύναμη στο ποδόσφαιρο και οι παίκτες  του είναι περιζήτητοι από τις  αγγλικές ομάδες.

Αν και από το 2001 η βελγική ομοσπονδία εκπόνησε σχέδιο που στηρίχθηκε στο ολλανδικό μοντέλο για να επιστρέψει στις επιτυχίες, εντούτοις πολλοί από τους σημερινούς άσους ξεπήδησαν από τη μήτρα ξένων συλλόγων.

Τα αδέρφια Αζάρ, ο Εντεν και ο Θόργκεν αναδείχτηκαν από την περίφημη σχολή της γαλλικής Λιλ πριν καταλήξουν στην Τσέλσι. Οι  Γιαν Φερτόγκεν, Μούσα Ντεμπελέ και Νάσερ Τσαντλί, όλοι παίκτες της Τότεναμ, ο Τόμας Φερμάλεν της Αρσεναλ, ο νεοαποκτηθείς  από την Ατλέτικο Τόμπι Αλντερβέιρελντ και ο Ντρις Μέρτενς της Νάπολι έμαθαν τα μυστικά του ποδοσφαίρου στην Ολλανδία.

Μετά τον πρόωρο αποκλεισμό των Κόκκινων Διαβόλων στον πρώτο γύρο του Euro 2000 που συνδιοργάνωσε το Βέλγιο με την Ολλανδία, η ομοσπονδία παρέδωσε στους συλλόγους ένα σχέδιο για την εξέλιξη των ποδοσφαιριστών το οποίο έπρεπε υποχρεωτικά να ακολουθήσουν. Μεταξύ άλλων  προέβλεπε την καλύτερη κατάρτιση των προπονητών και την υιοθέτηση απ’ όλες τις εθνικές ομάδες το επιθετικό σχήμα 4-3-3 που θα παίζεται με γρήγορο ρυθμό.

Τα πρώτα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν. Η Γκενκ κατέκτησε τον τίτλο στο πρωτάθλημα έχοντας στη σύνθεσή της πέντε παίκτες από την ακαδημία της, ενώ κατά δεκάδες τα παιδιά, κυρίως μεταναστών, σχηματίζουν ουρές στους συλλόγους.

Ο διχασμός ανάμεσα στους γαλλόφωνους Βαλόνους και τους ολλανδόφωνους Φλαμανδούς επηρέασε όπως ήταν φυσικό και την ενότητα της Εθνικής Βελγίου. Ο άνθρωπος που κατάφερε να ενώσει τους Κόκκινους Διαβόλους είναι γόνος μετανάστη από το Κονγκό. Πρόκειται για τον Βενσάν Κομπανί, αρχηγό της Μάντσεστερ Σίτι και της Εθνικής Βελγίου. «Κατάφερε να φέρει κοντά τους Φλαμανδούς και τους Βαλόνους. Γι’ αυτόν πρόκειται για μία πολιτική δέσμευση. Είναι πατριώτης», λέει ο προπονητής του στην Εθνική, Μαρκ  Βίλμοτς.