Ωτοβλεψίες

Η θεατρική σεζόν έχει φέτος τη σφραγίδα του Χρήστου Στέργιογλου. Ο ίδιος δηλώνει απλώς «τυχερός», η τύχη όμως δεν είναι απλό πράγμα. Για να σου δώσει την εύνοιά της, έχει κι αυτή τις απαιτήσεις της. Και ποια μεγαλύτερη εύνοια από το να παίζεις στον «Κυκλισμό του τετραγώνου» του Δημήτρη Δημητριάδη που αρχίζει μεθαύριο στη Στέγη; Το έργο έχει ήδη παιχτεί στη Γαλλία, ο συγγραφέας όμως βρέθηκε πολλές φορές στην Αθήνα για να παρακολουθήσει τις πρόβες. Για τον Χρήστο Στεργιογλου αυτός ο χειμώνας θα έχει κι άλλες στάσεις. Ακολουθεί η επανάληψη της περσινής επιτυχίας του Εθνικού «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» όπου κρατάει πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ αργότερα θα παίξει τον Μίμη Τραϊφόρο σε μια υπερπαραγωγή του Πέτρου Ζούλια και του Μπάντμιντον για τη ζωή της Σοφίας Βέμπο. Ο χώρος δεν είναι αρκετός για να αναφερθούμε στην τρέχουσα κινηματογραφική του παρουσία. Οπως και να ’χει: άξιος!

Επιστροφή στον υλικό πολιτισμό, χωρίς όμως την ξιπασιά άλλων εποχών. Στο Μουσείο Μπενάκη, κτίριο Πειραιώς, εκτίθενται αυτές τις ημέρες δίσκοι σερβιρίσματος από ελληνικά και οθωμανικά σπίτια του 19ου αιώνα με την τεχνική japanning, η οποία μιμείται τη γιαπωνέζικη τεχνική της λάκας. Μια σπονδή στην αισθητική της απωανατολίτικης καθημερινότητας όπως την αφομοίωσαν οι Ευρωπαίοι ξεκινάει αυτήν την εβδομάδα και στο Ιδρυμα Θεοχαράκη. Οι επισκέπτες θα πάρουν το τσάι τους από τις περίφημες ποικιλίες Mariage Freres υπό τους ήχους μεγάλων μορφών της όπερας όπως η Κάλλας, ο Βάγκνερ, ο Γκλουκ και ο Μοντεβέρντι.

Για να το πω και γαλλικά, merde τα έκαναν οι Γάλλοι με τον υποτιθέμενο πανεθνικό εορτασμό για τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Αλμπέρ Καμί (φωτογραφία). Τα μεγαλεπήβολα σχέδια ναυάγησαν και η δύο ετών προεργασία προσγειώθηκε ανώμαλα σε μια μίζερη εκδήλωση που βάζει σε δεύτερες σκέψεις το παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό του αδικοχαμένου νομπελίστα. Γιατί οι συμπατριώτες του δεν τον αγαπούν και γιατί ευτελίζουν την τεράστια επιρροή του στη σύγχρονη σκέψη με ιδεολογικά και πολιτικά καβγαδάκια που δεν αφορούν κανέναν; Κάποιοι λένε ότι ο Καμί είναι υπερβολικά συναινετικός για την εξαγριωμένη εποχή μας, ο Gallimard, πάντως, προσωπικός φίλος και σταθερός εκδότης του, δεν ξέρει πού να αποδώσει τη βροντερή αδιαφορία του υπουργείου Πολιτισμού, του Κέντρου Πομπιντού και της Εθνικής Βιβλιοθήκης, η οποία κατά το παρελθόν είχε δείξει μεγάλη προθυμία για ανάλογες επετείους του Μπορίς Βιαν, του Γκι Ντεμπόρ και του Ζαν Πολ Σαρτρ. Για να δείξω τον αποτροπιασμό μου, κατεβάζω από τη βιβλιοθήκη μου τον «Μύθο του Σισύφου», ένα δοκίμιο για το παράλογο… (Καστανιώτης, 2007)

Χάρηκα που η Πλατεία Θησείου ονομάστηκε Πλατεία Ζακλίν ντε Ρομιγί, τώρα όμως που διαβάζω το κύκνειο άσμα της «Τι πιστεύω» (εκδ. Πατάκης 2013), όλο και πιο πολύ πείθομαι ότι η οδός Πανεπιστημίου ήταν αυτή που έπρεπε να πάρει το όνομά της. Η πολύπαθη τριλογία των Αθηνών, Ακαδημία – Βιβλιοθήκη – Πανεπιστήμιο θα έπαυε ίσως να αναπνέει με καλάμι πνιγμένη καθώς είναι από τα γκραφίτι, τους βανδαλισμούς και τη συμπυκνωμένη βαρβαρότητα, γιατί θα άκουγε αυτό: «Το χαρακτηριστικό της αρχαίας τραγωδίας είναι η αναγνώριση της δυστυχίας ως καίριου κομματιού της ανθρώπινης κατάστασης». Ή αυτό: «Ο Περικλής είχε ως ρόλο και αποστολή να οδηγήσει το πλήθος στη λογική και στη διαύγεια». Σας αφήνω να συνεχίσετε την ανάγνωση.