Ροζάριο Κροτσέτα: Η νέμεση της σικελικής Μαφίας

Ενας αριστερός και ανοικτά ομοφυλόφιλος έχει κηρύξει τον πόλεμο στη Μαφία. Μετρά κάποιες νίκες. Εχει γλιτώσει από τρεις απόπειρες δολοφονίας εναντίον του. Κυκλοφορεί πάντα με  έξι οπλισμένους σωματοφύλακες. Παραμένει όμως αποφασισμένος να εξαφανίσει τη διαφθορά από τη Σικελία, που είναι τεράστια ακόμη και για τα ιταλικά δεδομένα

Η δουλειά του δεν είναι εύκολη. Και οι σφαίρες της Κόζα Νόστρα δεν είναι το μοναδικό του πρόβλημα. Η κρίση έχει δείξει τα δόντια της στη Σικελία. Στην υπόλοιπη χώρα την αποκαλούν η «Ελλάδα της Ιταλίας». Κοινώς, το χρέος της είναι πλέον εκτός ελέγχου. Για δεκαετίες η περιφερειακή κυβέρνηση ξόδευε αστρονομικά ποσά σε εταιρείες και υπηρεσίες που δεν είχαν καμιά χρησιμότητα. Πλην, φυσικά, του να εξασφαλίζουν ψήφους. Ο συνολικός αριθμός των υπαλλήλων της αγγίζει τις 50.000 και το μισθολογικό κόστος ξεπερνά το 1 δισ. ευρώ ετησίως. Σύμφωνα με μελέτη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η Σικελία είναι 235η σε ανταγωνιστικότητα ανάμεσα σε 262 ευρωπαϊκές περιφέρειες.

ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΦΑΜΙΛΙΑ. Με το που ανέλαβε περιφερειάρχης, τον περασμένο Δεκέμβριο, ο Ροζάριο Κροτσέτα απέλυσε τους 21 εκπροσώπους Τύπου του προκατόχου του. Αμέσως μετά έστρεψε τα βέλη του ενάντια στις περίπου 250 εμπορικές σχολές της περιφέρειας, αφού αποκάλυψε ότι κάποιες λειτουργούσαν υπό τους σοφέρ των ντόπιων πολιτικών αρχόντων. Απασχολούσαν 8.000 υπαλλήλους, σχεδόν τους μισούς από όσους δουλεύουν σε τέτοιες σχολές σε ολόκληρη την Ιταλία.  

Με τούτα και με εκείνα καθημερινά έξω από το Παλάτσο ντέι Νορμάνι, το κτίριο όπου στεγάζεται το γραφείο του, γίνεται και μια διαδήλωση αγανακτισμένων εργαζομένων. Δεν πτοείται όμως. Εξελέγη άλλωστε υποσχόμενος να αλλάξει μια περιοχή στην οποία οι περισσότεροι φοβούνται τις αλλαγές, μιας και οι νόμοι της φαμίλιας και του αίματος υπερισχύουν των θεσμών της δυτικής δημοκρατίας.

Ο 62χρονος είναι ο πρώτος αριστερός περιφερειάρχης της Σικελίας από το 1947. Το 2003 ήταν ο πρώτος ανοικτά γκέι δήμαρχος της Ιταλίας, όταν εξελέγη στον δημαρχιακό θώκο της γενέτειράς του Τζέλα, μιας επαρχιακής πόλης 185 χλμ. νότια του Παλέρμο. Για την ακρίβεια ήταν ο πρώτος ανοικτά ομοφυλόφιλος, όπως ο ίδιος επιθυμεί να αυτοπροσδιορίζεται, δήμαρχος. Υπάρχει, λέει, μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους δύο όρους. «Γκέι είναι κάποιος που ταυτίζεται με μια κουλτούρα με την οποία εγώ δεν έχω σχέση. Δεν πήγα ποτέ σε γκέι ντίσκο. Είμαι υπέρ του γάμου των ομοφυλόφιλων και της υιοθεσίας από ομοφυλόφιλα ζευγάρια αλλά δεν θα παντρευτώ ποτέ και δεν θα κάνω οικογένεια. Γιατί για μένα αυτό σημαίνει υποταγή στον κανόνα», έχει πει στους «New York Times».

Ο πατέρας του – κατά το σικελικό σύνηθες – είχε βρει δουλειά με ρουσφέτι. Ετσι, έκτοτε ψήφιζε τους Χριστιανοδημοκράτες. Η μητέρα του ήταν μοδίστρα και για χρόνια συντηρούσε τους τέσσερις γιους και τον άνδρα της. Ακόμη θυμάται ότι τον ανάγκαζε να πηγαίνει στο σχολείο με μια ποδιά ραμμένη από ένα παλιό φόρεμα της γιαγιάς. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι και σήμερα που είναι νεκρή, τη λατρεύει. Του θυμίζει την Παναγία, που υπομένει τα πάντα χωρίς παράπονο και χωρίς να επικρίνει ποτέ τις ακατανόητες πράξεις του Θεού.

Αν και πιτσιρικάς ήταν παπαδοπαίδι και ήθελε να γίνει ιερέας, ήδη από τα 12 έλεγε στο σχολείο: «Φθάνει πια με τους Χριστιανοδημοκράτες και τη διαφθορά». Τον απέβαλαν από τα Θρησκευτικά και τσακωνόταν διαρκώς με τον πατέρα του εξαιτίας ενός κοινού μυστικού, τις σχέσεις των Χριστιανοδημοκρατών με τη Μαφία. Το αποτέλεσμα ήταν αργότερα να μπει στο Κομμουνιστικό Κόμμα, που αγωνιζόταν τότε για την εφαρμογή του νόμου.

Βέβαια, σύντομα κατάλαβε ότι απλώς είχε αλλάξει «εκκλησίες». Στα 25 του, ο επικεφαλής του Κόμματος στην Τζέλα τού επεσήμανε πως η ομοφυλοφιλία του θα μπορούσε να εξελιχθεί σε σκάνδαλο για το κόμμα. Ετσι, άρχισε να απομακρύνεται. Χωρίς όμως να σταματήσει να ασχολείται με τα κοινά. Από το 2008 ανήκει στο Δημοκρατικό Κόμμα ενώ το 2009 εξελέγη και ευρωβουλευτής.

Την πρώτη φορά που κατέβηκε για δήμαρχος έχασε με 107 ψήφους. Κατήγγειλε νοθεία και ο δικαστής που επέβλεψε την επανακαταμέτρηση τον δικαίωσε. Είχε κερδίσει με περισσότερες από 500 ψήφους. Αμέσως μετά, συνεργάτιδά του δέχθηκε το πρώτο απειλητικό τηλεφώνημα από τη Μαφία. Σήμερα μένει τα βράδια σε ξενοδοχείο σε μια παραλιακή πόλη μία ώρα έξω από το Παλέρμο, την Καστέλ ντι Τούσα. Οχι μόνο γιατί λατρεύει τον ήχο του παφλασμού των κυμάτων αλλά και για λόγους αυτοπροστασίας.

Στην Τζέλα έπεισε τους εμπόρους να ενωθούν και να αρνηθούν να πληρώνουν προστασία. Κατόρθωσε να επιβάλει όσες επιχειρήσεις συνεργάζονται με τον δήμο να έχουν πιστοποιητικό πως δεν έχουν σχέσεις με τη Μαφία. Επιπλέον, το λευκό ποινικό μητρώο έγινε επί των ημερών του απαραίτητο προαπαιτούμενο για τους εργαζομένους στον δήμο. Το 2007 επανεξελέγη δήμαρχος με 64,4%.

Η πιο εμβληματική του κίνηση ήταν να απολύσει τη σύζυγο ενός μεγαλομαφιόζου της περιοχής, του Ντανιέλε Εμανουέλο. Αυτό οδήγησε στην άρση της ιδιότυπης πολιτικής προστασίας του Εμανουέλο και τελικά σε μια αστυνομική επιχείρηση που κατέληξε στον θάνατό του ενώ προσπαθούσε να διαφύγει της σύλληψης.

Στην αυτοψία οι ιατροδικαστές βρήκαν στον οισοφάγο και το στομάχι του αρχιμαφιόζου μικρά κομμάτια χαρτιού. Ηταν «pizzini», τα χειρόγραφα μηνύματα με τα οποία επικοινωνούν τα αφεντικά της Μαφίας. Τα είχε καταπιεί σε μια απέλπιδα προσπάθεια να τα κρύψει. Σε αυτά υπήρχε το όνομα του Κροτσέτα. Ο Εμανουέλο είχε παραγγείλει τη δολοφονία του. Σύμφωνα με τους άγραφους νόμους της Μαφίας μόνο όποιος παρήγγειλε έναν φόνο μπορεί να διατάξει να μη γίνει. Αρα το συμβόλαιο θανάτου θα απειλεί για πάντα τον Κροτσέτα.

ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ iPHONE. Στη μέχρι τώρα θητεία του ως περιφερειάρχης η μεγαλύτερη νίκη του ήταν η απόφαση του περιφερειακού συμβουλίου, έπειτα από μια εξάωρη συνεδρίαση, να καταργήσει τις γραφειοκρατικές δομές που υπήρχαν μεταξύ περιφερειακής και δημοτικής Αρχής. Υποστήριζε από πολύ νωρίς ότι η μόνη τους προσφορά ήταν ασύλληπτες σπατάλες.

Οταν οι δημοσιογράφοι τον ρώτησαν μετά το τέλος της συνεδρίασης τι έκανε κατά τη διάρκειά της απάντησε: «Διάβαζα ποίηση στο iPhone μου». Η αλήθεια είναι ότι οι κοντινοί του άνθρωποι λένε πως έχει χιούμορ. Αυτή η ατάκα όμως δεν ήταν αστείο. Υπήρχαν στιγμές που βαριόταν και στιγμές που η ένταση και η επιθετικότητα τον εκνεύριζαν. Επρεπε να βρει καταφύγιο στην ποίηση.

Είναι άλλωστε μοναχικός άνθρωπος. Αν μάλιστα σκεφτεί κανείς ότι ο κυβερνητικός σχηματισμός του οποίου ηγείται επιβιώνει χάρη στη στήριξη του Κινήματος του Μπέπε Γκρίλο και οι «Γκριλίνι» διατείνονται πως αυτοί κάνουν όλη τη δουλειά στη Σικελία και όχι εκείνος, είναι πολύ πιο μόνος από ό,τι νομίζει. Οπως όλοι οι αληθινά μεταρρυθμιστές πολιτικοί.