Θα μπορούσε να είναι υλικό για επιθεώρηση. Ανετα οι συγγραφείς του είδους θα δημιουργούσαν σπαρταριστή κωμωδία. Ο κόσμος του ποδοσφαίρου θέλει να πείσει πως η περιβόητη ιστορία με τα «βρώμικα δίχτυα» και τους (λεγόμενους) στημένους αγώνες είναι μια οφθαλμαπάτη, ένα γεγονός που ουδέποτε συνέβη και υπάρχει μόνο στη φαντασία των ανθρώπων της ΟΥΕΦΑ.
Χθες, το άλλοτε μέλος της ΚΕΔ, ο πρώην ρέφερι Βασίλης Τεροβίτσας, είπε περισσότερα «δεν ξέρω» κι από παιδάκι που έχει κάνει ζημιά και το ρωτά η μαμά του τι έγινε. Επειδή, ωστόσο, ο κ. Τεροβίτσας μόνο άπειρος δεν είναι, η συνεχής διάθεσή του να μη συνεργαστεί με το δικαστήριο προκάλεσε την έκρηξη της προέδρου: «Πού να ξέρει τον Λιμάχερ της ΟΥΕΦΑ; Εδώ δεν γνωρίζει τους Ελληνες, θα ξέρει τους ξένους; Δεν γνωρίζει τίποτα» ήταν οι ατάκες της, μάλλον σε στιγμές απόγνωσης.
Ο κ. Τεροβίτσας αρνήθηκε πως ήξερε κάτι για τα στημένα ματς. Ούτε για στοιχεία θυμόταν, ούτε παιχνίδια, ενώ αρνήθηκε πως είχε «ενοχλήσεις» για να ορίσει συγκεκριμένους διαιτητές σε συγκεκριμένα παιχνίδια. Οντως, οι παράγοντες δεν ασχολούνται με τους διαιτητές, ούτε προσεγγίζουν τις κεφαλές της διαιτησίας για να «βρουν άκρη» για τα παιχνίδια της Κυριακής… Αυτό δεν θέλουν να μας πείσουν όλοι οι μάρτυρες σε μια δίκη που είναι φανερό πως δεν οδηγεί στο ζητούμενο; Δεν βρίσκεται άκρη με το θέμα.
Πρόκειται για ακροαματική διαδικασία που όλοι πλέκουν το εγκώμιο του Μ. Ψωμιάδη. Ή επιλέγουν να κρατούν κλειστό το στόμα τους, αρνούμενοι οποιαδήποτε σχέση με την ιστορία. Κάπως έτσι προσπαθούν να μας πείσουν ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι γνήσιο, ανόθευτο και αμόλυντο. Αλλά επειδή ο κόσμος αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει, δυσκολεύεται να δεχθεί τη δική τους αλήθεια που είναι η αλήθεια των λίγων και όσων δεν επιθυμούν να φωτιστούν τα «βρώμικα δίχτυα».