e-mail

Το μετρό μέτρο δεν έχει

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Καλημέρα σας. Εχετε μπει ποτέ στο μετρό; Οχι αυτό που λέγαμε κάποτε Ηλεκτρικό. Οσοι τον χρησιμοποιούν  είναι μάλλον πιο κόσμιοι. Το άλλο εννοώ, το κόσμημα της Αθήνας που μας πάει από το ένα άκρο της πόλης στο άλλο γρήγορα, θα έλεγα και άνετα αν ήταν λίγο πιο κοινωνικοποιημένοι οι επιβάτες του. Γιατί δεν φτάνει ότι στέκονται σαν μπάστακες με την παρέα τους στη σκάλα και δεν σε αφήνουν να περάσεις αν βιάζεσαι. Τα χειρότερα συμβαίνουν μέσα στο βαγόνι. Μπαίνουν και στέκονται αδιάφοροι μπροστά στην πόρτα, έστω κι αν πρόκειται να κατέβουν ύστερα από πέντε στάσεις. Ρούπι δεν κάνουν από εκεί. Και όταν λες, «μέριασε βράχε να διαβώ», απλώς σε κοιτάζουν απλανώς. Δεν πά’ να ‘ναι άδειο το βαγόνι παραμέσα – ούτε καν σε άδειες θέσεις δεν δίνουν σημασία – δεν πά’ να ‘ναι γεμάτη η αποβάθρα με απελπισμένους; Οχι, εκεί ακλόνητοι. Φοβούνται ότι θα χάσουν τη στάση; Βαριούνται να κάνουν ένα βήμα; Νομίζουν ότι έτσι θα φτάσουν πιο γρήγορα στον προορισμό τους; Σημασία έχει ότι συμπεριφέρονται σαν να είναι το μετρό ιδιοκτησία τους που έκανε τη χάρη σε μερικούς ακόμη να τους πάρει. Ελεος κάπου. Μήπως να κάνουμε αίτηση στην εταιρεία να προσλάβει μερικούς «σπρώχτες» για τις ώρες αιχμής; Ξέρετε, αυτή την ειδικότητα που υπάρχει στα γιαπωνέζικα τρένα. Εν ανάγκη ας φέρουν μερικούς Γιαπωνέζους για σεμινάρια στους δικούς μας.

(Μόνο που φοβάμαι ότι τότε θα μειώσουν και άλλο τα δρομολόγια. Είναι και αυτό.)

Μαρία Αξαρλή,
Δάφνη

Κυρία Μαρία μου,

Νευράκια, ε; Γιατί, ναι μεν συμφωνώ απολύτως ότι κάποιοι συμπεριφέρονται λες και, στην προκειμένη περίπτωση, το μετρό είναι το κουρσάκι τους και μπαστακώνονται μπροστά στην πόρτα, αλλά όχι και να εισαγάγουμε σπρώχτες από την Ιαπωνία! Και μάλιστα θεωρητικούς για να μας κάνουν σεμινάρια. Γιατί πολλά τα στραβά και τα ανάποδά μας, αλλά Γιαπωνέζα δεν θέλω να γίνω. Πρώτον, διότι δεν μου πάνε καθόλου τα σχιστά μάτια ούτε τα κιμονό και, δεύτερον, διότι έχω ιδεολογικό πρόβλημα με το σπρώξιμο. Παιδιόθεν… Δεν μου αρέσουν εμένα οι πισώπλατες διεργασίες, άσε που μου φαίνεται και λίγο ξεθωριασμένη αυτή η λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει το σπρώξιμο από τη σπρωξιά και τελικά την κλωτσιά Kasidiari’s way. Μάλλον δεν είστε πολύ εξοικειωμένη με το facebook γιατί θα είχατε εντρυφήσει στο poke, που είναι και δεν είναι σπρωξιά. Εχει μια υποσχετική τρυφερότητα το ποκάρισμα. Ποκάρετε λοιπόν το άγαλμα μπροστά σας και να είστε σίγουρη πως τον δρόμο προς την έξοδο θα τον βρείτε…

Εμπρός στον τέτοιο που χάραξε ο έτσι

Αγαπητή Φοίβη

Παρακολουθώ εδώ και μία εβδομάδα να αποθεώνουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το κάρφωμα του Δημήτρη Πουλικάκου στην εκπομπή του Γιάννη Πρετεντέρη. Να ξεκαθαρίσω πως ο κ. Πουλικάκος μού είναι ιδιαίτερα συμπαθής από τα νιάτα μου και ότι δεν θα με βρείτε πάντα σύμφωνο με τις απόψεις του κ. Πρετεντέρη. Ομως ο χαλαρός τρόπος με τον οποίο ο… θείος Νώντας «εγκάλεσε» τον δημοσιογράφο για την άγνοιά του περί της εγκληματικής δράσης της Χρυσής Αυγής δεν είναι κάρφωμα. Ούτε αποτελεί πολιτικό λόγο. Ξέρεις, αγαπημένη μου Φοίβη, έκανα μια παραπάνω σκέψη: νομίζω πως πολλές φορές, στην προσπάθειά μας να βρούμε έναν εναλλακτικό πολιτικό λόγο και να βγούμε από την ξύλινη γλώσσα των πολιτικών, αποθεώνουμε τον προφανή ή ακόμη και τον ρηχό πολιτικό λόγο. Και νομίζω ότι στην εποχή μας έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη από συγκεκριμένα λόγια, παρά από μία χαριτωμένη ατάκα. Μας έφαγαν τα συνθήματα… Καλό το «εμπρός στον τέτοιο που χάραξε ο έτσι», για άλλες όμως εποχές…

Κώστας Δημητρούλιας,
Ραφήνα

Αγαπητέ Κώστα,

Αν πω ότι δεν συμφωνώ μαζί σου, θα πω ψέματα. Η γραφικότητα είναι γοητευτική και ξελογιάστρα, αλλά μας απομακρύνει από τον στόχο. Και, καλώς ή κακώς, οι καιροί είναι πονηροί και λίγο να θολώσει ο στόχος μάς πήρε και σήκωσε. Ξέρεις πού την πατάμε; Οτι αυτή την άλλη νότα που φέρνει ένας αντισυμβατικός καλεσμένος σε μία εκπομπή (περίπτωση «θείου Νώντα») επειδή μας κλείνει το μάτι, μας θυμίζει ίσως και κάποιο ξώφλατσο νεανικό έρωτα, την εκλαμβάνουμε ως βασικό μουσικό θέμα. Και εγώ συμπαθώ τον «Πουλίκα», αλλά ως έναν γραφικό τυπά που ως γνήσιος εκπρόσωπος της εποχής του έχει πάρει τις αποστάσεις του από την πολιτική. Επειδή ξέρω τι να περιμένω, ούτε να απογοητευτώ είναι δυνατόν ούτε όμως και να ενθουσιαστώ.

ΥΓ: Επειδή έβλεπα και την προχθεσινή εκπομπή του Πρετεντέρη, για ρωτήστε αγαπητέ Κώστα καμιά γειτόνισσα κομμώτρια εκεί, στη Ραφήνα. Αυτό το χρώμα της αρπαγμένης τυρόπιτας στο μαλλί του Παύλου Χαϊκάλη έχει να κάνει με το πόσους βαθμούς ήταν το οξυζενέ ή αποτελεί κομμωτηριακό λάθος;