Ξύπνησαν άλλοι άνθρωποι

«Η δύναμη της Κυριακής εξορκίζει τη σκυφτή ζωή της υπόλοιπης εβδομάδας, το δίχως πόθο κρεβάτι, τη δίχως ενδιαφέρον εργασία ή την απουσία δουλειάς…».

Οταν ο Εντουάρντο Γκαλεάνο γράφει για ποδόσφαιρο, ξεδιπλώνει την ψυχή του και μαζί της ξεδιπλώνει όλες εκείνες τις ψυχές που φωτίστηκαν ή μαύρισαν ύστερα από ένα 90λεπτο άγχους και ξεγνοιασιάς μαζί. Ο ουρουγουανός συγγραφέας καταθέτει εικόνες αληθινές, γεμάτες ζωή.

Η περασμένη Τετάρτη δεν ήταν μια Τετάρτη σαν τις τελευταίες του καλοκαιροφθινοπώρου. Στην πρωινή βόλτα στον φούρνο, ο Τάσος, ο Νίκος, ο Μένιος δεν μιλούσαν για οικονομικά, είχαν αφήσει την κρίση στην άκρη και με ένταση που ξεχείλιζε ανέλυαν συστήματα, επισήμαιναν λάθη, εξόρκιζαν τακτικές, ξεσηκώνοντας τους ανέμους του πάθους που σαρώνουν στο διάβα τους προβλήματα και πίκρες. Στις στάσεις των λεωφορείων, στα μαγαζιά τα πολυσύχναστα και σ’ εκείνα τα μοναχικά με τους δυο ανθρώπους να τα γεμίζουν, η ίδια ένταση, η ίδια κουβέντα. Και παντού άνδρες. Ανδρες με σοβαρά πρόσωπα, άνδρες που το προηγούμενο βράδυ δεν κοιμήθηκαν, που δεν δείπνησαν, άνδρες που το επόμενο πρωί δεν πήγαν στη δουλειά τους γιατί δεν είχαν για να πάνε, άνδρες των μουχλιασμένων από τα χρόνια και τη μονοτονία γραφείων, άνδρες χαρακωμένοι από τον ήλιο και άλλοι ξεκούραστοι από τη σκιά της ζωής τους. Κι όλοι αυτοί απαλλαγμένοι από την κρίση, από τις μίζερες και ψυχοφθόρες κουβέντες που σε δαγκώνουν, πλούσιοι σε χαμόγελο, σε ειρωνεία και σκωπτική διάθεση, για λίγη ώρα, για λίγα λεπτά έγιναν ξανά παιδιά.

Ο Ολυμπιακός το προηγούμενο βράδυ τους είχε μεταλλάξει όλους αυτούς. Είχε φτιάξει τις κάμπιες πεταλούδες! Δεν ήταν η συντριβή, δεν ήταν τα λάθη του προπονητή, δεν ήταν η ανελέητη επιδρομή των Γάλλων στο Φάληρο, ήταν η ευκαιρία για ηττημένους και «νικητές» να βγουν ξανά στο πεδίο της μάχης της καθημερινής με όπλα ξύλινα, με ασπίδες χάρτινες και να παίξουν. Να μιλήσουν βαθυστόχαστα για κάτι απλό και ελαφρό: το ποδόσφαιρο. Γιατί το ποδόσφαιρο ένα παιχνίδι είναι, ένα ταξίδι, μια φυγή, μια σημαία στο ελεύθερο έδαφος του κάθε φανατικού και μη οπαδού, την οποία ουδείς δύναται να υποστείλει εκτός από τον ίδιο…

«Η σχέση του Ολυμπιακού με την μπάλα είναι ακριβώς εκείνη του κωφάλαλου με τη γλώσσα. Και οι δύο λαχταρούν κάτι που δεν μπορούν»… Κουβέντες του καφενείου από φιλόσοφους που μελέτησαν το φαινόμενο Ολυμπιακός της Τρίτης και του Τσάμπιονς Λιγκ. Από τη μια, οι οπαδοί οι ταπεινωμένοι. Από την άλλοι, οι οπαδοί οι άλλοι οι χαιρέκακοι, αυτοί που καραδοκούν στα… corners της ζωής για να πάρουν μια χαρά εξ αντανακλάσεως. Στη μία γωνία οι Ερυθρόλευκοι και στην άλλη όλοι οι άλλοι: οι του Παναθηναϊκού που χρόνια θαλασσοδέρνεται σε κύματα ερτζιανά, σε κύματα μετριότητας· οι της ΑΕΚ που είδαν την ομάδα τους, μέσα από ένα δάκρυ, να γκρεμίζεται και οι παοκτσήδες που προσπαθούν μα χάνονται στις εθνικές οδούς της εσωστρέφειας, και οι άλλοι οι λεγόμενοι μικροί, που πάντα τους μεγάλους τους βλέπουν με φθόνο και δέος. Ολοι τους έτοιμοι να μπουν στον αγώνα, όλοι τους γνώστες για το τι έφταιξε, για το τι έπρεπε να γίνει που δεν έγινε. Ολοι τους εν δυνάμει ποδοσφαιριστές που αδικήθηκαν, όλοι τους παιδιά που τους έκλεψαν το αγαπημένο παιχνίδι τους. Αυτά για λίγο, γιατί σαν το λίγο λιγοστέψει και χαθεί, τα φώτα σβήνουν, τα παιδιά γίνονται άνδρες ξανά, τα προβλήματα σηκώνονται και πάλι σαν καπνός απειλητικός, το «γήπεδο» αδειάζει και η μοναξιά περιμένει στα πλαστικά καθίσματα, στα καφενεία, στα μπαρ με τις γιγαντοοθόνες την επόμενη ή την μεθεπόμενη βδομάδα για να γίνει αγκαλιά ξανά.

Η δύναμη της Κυριακής και της Τρίτης και της Τετάρτης και του Σαββάτου είναι η δύναμη του ποδοσφαίρου, η δύναμη που οδηγεί (κάποιους, όχι όλους) έξω από τους ορίζοντες της καθημερινής ομίχλης και τους κάνει να πετάνε.

Ποδόσφαιρο, το όπιο του λαού. Καλή αντάμωση στα γήπεδα λοιπόν…