Φόβος στη γειτονιά της Παναγή Τσαλδάρη την επόμενη ημέρα της «σφαγής» από τη ΧΑ

«Η κατάσταση φούντωσε μετά τις εκλογές. Τότε ξεθάρρεψαν και βγήκαν από τα καβούκια τους. Πριν ήταν τελείως περιθωριοποιημένοι. Μετά τις εκλογές άρχισαν να βγαίνουν στις γειτονιές. Δειλά δειλά στην αρχή και μάλιστα τους γιούχαραν. Αργότερα οργανώθηκαν, έγιναν περισσότεροι».

Η επόμενη ημέρα της φρικτής δολοφονίας  του Παύλου βρήκε την γειτονιά στην Παναγή Τσαλδάρη μουδιασμένη αλλά και τρομοκρατημένη. Η Εύα, στην οποία ανήκουν τα παραπάνω λόγια, και η παρέα της, νέοι άνθρωποι, στέκονται κοντά στο πανό στο σημείο όπου άφησε την τελευταία του πνοή ο Παύλος  Φύσσας, που χθες είχε γεμίσει ανθοδέσμες και σημειώματα.

Ο εφιάλτης που άφησε η Χρυσή Αυγή δεν έχει περάσει και πολλοί κάτοικοι που είδαν να διαδραματίζεται μπροστά τους η «σφαγή» όπως την χαρακτηρίζουν δεν έχουν συνέλθει. Φοβούνται να μιλήσουν επώνυμα. Προσπαθούν να μαζέψουν τις σκέψεις τους: πώς η ήσυχη γειτονιά τους βρέθηκε στη δίνη ενός τέτοιου γεγονότος. Μια λαϊκή γειτονιά με δημοκρατική παράδοση, στην οποία η Χρυσή Αυγή δεν έχει ακόμα διεισδύσει οργανωμένα και όπως λένε οι κάτοικοι δεν έχει ούτε γραφεία.

«Εμφανίσθηκαν μετά τις εκλογές σποραδικά και στη γειτονιά μας. Η γειτονιά μας άλλωστε είναι σαν χωριό, γνωριζόμαστε όλοι. Δεν υπήρχε εγκληματικότητα ώστε να βασιστούν σε αυτό. Η γειτονιά μας κρατάει ακόμα. Για μένα το χειρότερο είναι πως πια λειτουργούν σαν συμμορία σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών».

Η Εύα με την οικογένειά της μένει στην Παναγή Τσαλδάρη και είδε  όλο το σκηνικό της δολοφονίας. «Μαζεύτηκαν τουλάχιστον είκοσι άτομα μέσα σε δευτερόλεπτα. Τους είδα από το μπαλκόνι, με ρούχα παραλλαγής, άρβυλα, ξυρισμένοι, ήταν σαν λόχος. Μέχρι να κατεβεί η μητέρα μου κάτω, το παιδί είχε μαχαιρωθεί. Τους άκουσε να λένε «εντάξει ,καθαρίσαμε, πάμε να φύγουμε»».

Τις τελευταίες στιγμές του Παύλου περιγράφει συγκλονισμένη η 42χρονη Μαρία που προσπάθησε να βοηθήσει. Μένει ακριβώς απέναντι από την καφετέρια όπου η παρέα του 34χρονου μουσικού έβλεπε τον αγώνα το μοιραίο βράδυ. «Ακουσα μια φασαρία, σαν καβγά. Ηταν οι δυο μηχανές με τους τέσσερις αστυνομικούς της ΔΙΑΣ, ανάμεσά τους και η κοπέλα. Πριν γίνει το σκηνικό στην Τσαλδάρη. Σε δευτερόλεπτα εμφανίσθηκαν τριάντα άτομα με μηχανές». Η Μαρία έτρεξε τότε προς την Παναγή Τσαλδάρη. «Είδα να ξυλοκοπούν άγρια τους φίλους του παιδιού. Μιλάμε για άγριο ξύλο. Το παιδί, όταν ήρθα, το είχαν ήδη μαχαιρώσει. Το κρατούσε η κοπέλα του. Ακουσα το παιδί που εκλιπαρούσε για βοήθεια. Είκοσι λεπτά ήταν έτσι, σε αυτήν την κατάσταση. Είχε τις αισθήσεις του και έλεγε σώστε με. Λέγαμε στο παιδί να μην κινείται και το ακούγαμε που έλεγε υποφέρω, πονάω, κάντε κάτι. Και η κοπέλα του φώναζε. Εμένα με έπιασε υστερία από αυτό που είδα. Σταμάτησα ένα ταξί αλλά δεν επιτρεπόταν να το μεταφέρουν γιατί ήταν πολύ τραυματισμένο». Τις τελευταίες στιγμές, περιγράφει, «η κοπέλα του ήταν σε άθλια κατάσταση. Είχε σηκώσει την μπλούζα του και τον έσφιγγε για να συγκρατήσει το αίμα. Προσπαθούσαμε να βοηθήσουμε αλλά δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Ζήσαμε την αγωνία της μεταφοράς του. Αυτό δεν μπορεί να φύγει από το μυαλό μου. Το παιδί είχε για είκοσι λεπτά τις αισθήσεις του, μίλαγε μάλιστα  μαζί με την κοπέλα του, φώναξαν «αυτός είναι ο δράστης». Ακούστηκε μάλιστα να λέει στο τέλος «τελειώσαμε, έγινε μεγάλη μαλ…»».