[Ανάλυση] Ο μύθος του μοναχικού δράστη

Θα είναι ο Γιώργος Ρουπακιάς ο Λι Χάρβεϊ Οσβαλντ της ελληνικής πολιτικής; Ο φερόμενος ως δράστης της δολοφονίας του 34χρονου Παύλου Φύσσα περιγράφεται ως εργάτης στην ιχθυόσκαλα, οδηγός βυτιοφόρου και πατέρας δύο παιδιών. Ενας ανώνυμος χαμένος στο πλήθος των μη προνομιούχων που, ξαφνικά, βρίσκεται στο επίκεντρο της Ιστορίας. Εκεί που διασταυρώνονται πολλές διαφορετικές γραμμές. Αρκεί να έχουν οι Αστυνομία και οι δικαστές – αλλά και το πολιτικό κατεστημένο – διάθεση να τις ιχνηλατήσουν και να δουν πού οδηγούν.

Εξηγούμαστε: ο Οσβαλντ είναι ένας λούζερ, ένα τίποτα, ένας απροσάρμοστος του αμερικανικού τρόπου ζωής, που ψάχνεται, πάει στη Ρωσία, γυρίζει, και τελικά βρίσκεται να έχει σκοτώσει με βολή ακριβείας από έναν όροφο αποθετηρίου βιβλίων στο Ντάλας τον πιο χαρισματικό αμερικανό πρόεδρο του 20ού αιώνα. Τον πιστεύετε; Η φιγούρα αυτή, που εγγράφεται στη μυθολογία του Ψυχρού Πολέμου, δεν γεμίζει το μάτι. Μόνος αυτός σκότωσε τον JFK; Οι έρευνες της Αστυνομίας αλλά και της Επιτροπής Γουόρεν δεν δίνουν καμία απάντηση. Είναι απλώς αφορμή για δεκάδες – καλά – μυθιστορήματα.

Με αντίστοιχο τρόπο ο Ρουπακιάς θα μπορούσε να ενσαρκώνει την απάντηση σε ένα ερώτημα που διατρέχει την ελληνική δημόσια ζωή εδώ και ενάμιση χρόνο. Τι είναι η Χρυσή Αυγή; Κόμμα ή πολιτικό υβρίδιο με χαρακτηριστικά εγκληματικής οργάνωσης; Και πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί; Κόμμα είναι, διότι ψηφίστηκε από μερίδα του ελληνικού λαού και μπήκε στη Βουλή. Οπως εξήγησε ο καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου Νίκος Αλιβιζάτος δεν υπάρχει – ακόμη και με ειδικό νόμο – νόμιμος τρόπος να απαγορευθεί πολιτικό κόμμα ή να εκπέσουν οι βουλευτές του. Ωστόσο, το φάσμα δραστηριοτήτων της Χρυσής Αυγής – πιο πρόσφατα στο Πέραμα ή, σε τηλεοπτική μετάδοση, στον Μελιγαλά – δεν θυμίζει πολιτική δράση. Αλλα πράγματα θυμίζει. Και επίσης υπενθυμίζει τη σχετική αποστροφή του Ανδρέα Παπανδρέου – που αναφέρει σε άρθρο του ο Αλιβιζάτος – στη συζήτηση που έγινε στη Βουλή το 1975 για το ενδεχόμενο να μπει ένα άρθρο στο Σύνταγμα της Μεταπολίτευσης που υπό προϋποθέσεις να οδηγεί στην απαγόρευση κόμματος: «Αρκεί ο ποινικός κώδιξ», είχε πει ο Ανδρέας. Το άρθρο απεσύρθη.

Πίσω στη μελανή επικαιρότητα, η πλήρης εξιχνίαση του τι έγινε στην Αμφιάλη μπορεί να δώσει κρίσιμες απαντήσεις. Και όχι μόνο για το έγκλημα. Η Αστυνομία έχει τον τρόπο να ελέγξει τα τηλεφωνήματα του δράστη σε βάθος χρόνου. Οπως μπορεί, χάρη στα τεχνολογικά μέσα που υπάρχουν, να κάνει το ίδιο για τα πρόσωπα που ενεπλάκησαν στην τραγική προχθεσινή βραδιά και να δει πού φθάνουν τα νήματα. Εκεί θα διερευνηθεί η διασύνδεση του Ρουπακιά με τη Χρυσή Αυγή στη βαθύτερη πραγματικότητά της. Αν η έρευνα επεκταθεί τότε θα φανεί ο ρόλος του κόμματος του Μιχαλολιάκου σε πολλά από τα πολύ βίαια περιστατικά της τελευταίας περιόδου. Αυτό χρειάζεται και όχι πλειοδοσία δηλώσεων περί δημοκρατίας και άλλων θεσμικών φληναφημάτων. Στις δημοκρατίες υπάρχουν διωκτικές και εισαγγελικές Αρχές που δεν ησυχάζουν αν δεν εξιχνιάσουν πλήρως εγκληματικές πράξεις που συνδέονται με πολιτική δράση. Στην κοινωνία της πληροφορίας είναι πιο εύκολο. Οι διασυνδέσεις των διαφόρων Λι Χάρβεϊ Οσβαλντ μένουν αδιευκρίνιστες μόνο σε ανώμαλες εποχές. Τότε που προκύπτει, «ως εκ θαύματος», η εκδοχή του μοναχικού δράστη – πίσω από τον οποίο όλοι κρύβονται.

Ωστόσο στην Αμφιάλη αυτός που έμεινε μόνος ήταν ο μαχαιρωμένος. Γύρω του διαγράφεται ένας σκοτεινός θίασος προσώπων που είτε βρίσκεται επιτόπου είτε δέχεται τηλεφωνικές κλήσεις από τη συμμορία που περικύκλωσε τον Παύλο Φύσσα. Στη σύνθεση και στα κομματικά «κονέ» του βρίσκονται πιθανότατα οι απαντήσεις για το πού βαδίζει η ελληνική πολιτική – αρκεί να ενδιαφέρονται οι κρατούντες να τις μάθουν.