ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Διαθεσιμότητα εκπαιδευτικών

Χρήστος Κουτσαμπέλας

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ – ΦΥΣΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ

«Θέλουμε 2.000 κεφάλια χωρίς εξαιρέσεις», είπε κάποιο στέλεχος του υπουργείου Παιδείας. Και 2.000 παιδαγωγοί οδηγήθηκαν στην έξοδο. Εκτός σχολείου ο δάσκαλος απολύεται και ας αφήσουν τις υποσχέσεις για γραφεία και νοσοκομεία. Εγώ δεν θα δεχτώ τίποτε άλλο παρά τη θέση μου πίσω στην τάξη.

Δεν θέλω να με διαθέσουν οπουδήποτε. Δεν είμαι ανάπηρος, δεν είμαι πολύτεκνος. Είμαι παιδαγωγός εδώ και 16 χρόνια, με συγγραφική δραστηριότητα στο αντικείμενο που διδάσκω, με πολλούς μαθητές και αποφοίτους επιτυχημένους εδώ και χρόνια.

Διορίστηκα το 2000 με μοριοδότηση της επετηρίδας, ύστερα από 12 χρόνια αναμονής, χωρίς να προβλέπεται ΑΣΕΠ. Τα μόρια τα πήρα δουλεύοντας σε απίθανα μέρη και για μικρά διαστήματα. Δώδεκα χρόνια ζωής και τρία χρόνια προϋπηρεσίας. Αυτό δείχνει αν θέλουμε και αν αγαπάμε αυτό που κάνουμε ως δάσκαλοι.

Δεν θέλω να με διαθέσουν αλλού, παρά μόνο στο σχολείο όπου με κόπο στήσαμε τα εργαστήρια, εκεί όπου μας ζέσταινε ο πίνακας και όχι ο άδειος λέβητας, εκεί όπου τα παιδιά δωρεάν μάθαιναν να ζουν προς όφελος της κοινωνίας και όχι εις βάρος αυτής.

Δώσανε στα ιδιωτικά ΙΕΚ ολόκληρο τον τομέα Υγείας και Πρόνοιας. Δώσανε ένα χαστούκι στον μαθητή και τον γονιό του. Ποιος μπορεί να πιστέψει πως μετά τις απολύσεις των χιλιάδων παιδαγωγών θα ελαφρυνθεί ο έλληνας φορολογούμενος;

Ποιος μπορεί να δώσει 10.000 ευρώ τουλάχιστον για να σπουδάσει βοηθός φυσικοθεραπευτή για παράδειγμα; Ο βοηθός επαγγελμάτων υγείας μέσα από το σαφέστατο παιδαγωγικό πρόγραμμα των σπουδών στα ΕΠΑΛ και στις ΕΠΑΣ γνώριζε τα δικαιώματα καθώς και τις υποχρεώσεις του, οι οποίες περιορίζονταν στην εκτέλεση υποστηρικτικών και μόνο εργασιών, και όχι στην επιλογή των μέσων και των τεχνικών εφαρμογής ενός θεραπευτικού σχήματος.

Κανένας καθηγητής δεν φούσκωνε τα μυαλά των μαθητών για καταστάσεις εκτός ορίων. Κανένας καθηγητής δεν θα ρισκάριζε την υγεία των συμπολιτών του δίνοντας το δικαίωμα στους βοηθούς να επιλέγουν τις μεθόδους και τις τεχνικές αποκατάστασης.

Ο παιδαγωγός δεν είναι απλώς ένας δημόσιος υπάλληλος. Είναι ο πνευματικός πατέρας του παιδιού, είναι η ελπίδα του, είναι το όνειρό του, είναι για λίγο η στοργική μητέρα του, είναι η αφορμή το παιδί να ζει και να σκέφτεται ελεύθερα. Δυστυχώς είμαστε υπόδουλοι, με αφεντικά άλλους Ελληνες, που ακόμη πιο κρίμα εμείς επιλέξαμε.

Φορολόγηση πολιτών

Γεώργιος Ριζόγλου

Προφανώς κάποιοι στην κυβέρνηση δεν γνωρίζουν καλά λογιστικά. Δημιουργούν χρεωμένους πολίτες και μάλιστα τους θεωρούν και παρανόμους όταν αδυνατούν να ανταποκριθούν στα χρέη που οι ίδιοι τούς δημιούργησαν. Συγκεκριμένα είμαι εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα, του μεροκάματου δηλαδή, το οποίο έχει υποστεί την ανάλογη μείωση που συμφώνησαν μυστικά οι συνδικαλιστές εκπρόσωποι των ιδιωτικών υπαλλήλων με τους εργοδότες εκείνους που γκρινιάζουν για την πτώση των τζίρων τους, λες και ευθύνονται γι’ αυτό οι εργαζόμενοι!

Η ατομική μου επιβίωση καθώς και η επιβίωση της συζύγου μου εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από αυτό το ψευτομεροκάματο. Ενα μεροκάματο από το οποίο παρακρατείται κάθε μήνα με το έτσι θέλω ο Φόρος Μισθωτών Υπηρεσιών, παρακρατούνται ένα σωρό κρατήσεις υπέρ ΙΚΑ για να μην έχω την υγειονομική περίθαλψη που πρέπει, παρακρατείται επίσης με το έτσι θέλω η έκτακτη εισφορά Αλληλεγγύης.

Από αυτό που απομένει, καλούμαι να επιβιώσουμε εγώ και η άνεργη σύζυγός μου. Από αυτό που απομένει, καλούμαι να καλύπτω το μηνιαίο μεταφορικό μου κόστος από και προς την εργασία μου, το οποίο είναι αρκετά υψηλό. Ταυτόχρονα, από το ίδιο αυτό μεροκάματο καλούμαι να πληρώνω πανάκριβα την ΔΕΗ και το ΕΕΤΗΔΕ που επιβάλλεται στους λογαριασμούς της ΔΕΗ.

Την ίδια ώρα, καλούμαι να συνεισφέρω οικονομικά στον πατέρα μου και στον πατέρα της συζύγου μου, των οποίων οι συντάξεις μειώθηκαν αλλά ακρίβυναν τα φάρμακά τους, τους παρακρατούν φόρους και τους έχουν εξευτελίσει ως ανθρώπους.

Παράλληλα η ακρίβεια στην αγορά καλπάζει χωρίς κανέναν έλεγχο ενώ θα έπρεπε να είχε επιβληθεί διατίμηση σε μια τέτοια δύσκολη οικονομική περίοδο. Συγχρόνως έχω και κάποια δάνεια, τα οποία προσπαθώ να τακτοποιήσω μέσω του νόμου για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, τα οποία δάνεια δεν ήταν για ταξίδια αναψυχής και διασκέδαση.

Δεν ξέρω ποιος δικαστής θα κρίνει αν έχω δίκιο ή αν έχω άδικο, αλλά ευχαρίστως θα καλούσα όλους αυτούς που μας υπερφορολογούν να επιβιώσουν με αυτό το μεροκάματο.

Επέμβαση στη Συρία

Μάνος Τεννές

ΠΑΓΚΡΑΤΙ

Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, η Αμερική και οι σύμμαχοί της δεν έχουν δικαίωμα να επέμβουν στρατιωτικά στη Συρία, γιατί δεν θίγονται συμφέροντά τους από τον εμφύλιο. Ο ΟΗΕ έπρεπε από την αρχή να προσπαθήσει να βρει ειρηνική λύση, αλλά αδράνησε. Ο πόλεμος δημιουργεί πληγές που αργεί να επουλώσει ο χρόνος.

Κίνημα «Δεν πληρώνω»

Κώστας Βουλγαράκης

Επιβιβάστηκα σε κεντρική λεωφορειακή γραμμή από μια πολυσύχναστη στάση στο κέντρο. Μαζί μου επιβιβάστηκαν καμιά δεκαριά άτομα, εκ των οποίων μόνο εγώ χτύπησα εισιτήριο. Ακολούθησαν άλλες στάσεις, με περίπου τα ίδια στατιστικά ακύρωσης εισιτηρίων (κάποιοι ίσως διέθεταν κάρτα απεριορίστων διαδρομών, αλλά όχι όλοι ασφαλώς).

Μοιραία στον νου μου ήρθε η νωπή τραγωδία με τον 19χρονο και τον ελεγκτή του τρόλεϊ και πολλά συναισθήματα, ερωτήματα και προβληματισμοί απασχόλησαν τη βαρεμάρα της διαδρομής μου:

– Είμαι άραγε σε καλύτερη οικονομική θέση από το 90% (και βάλε) των Ελλήνων ή μήπως απλώς έμαθα να είναι τυπικός, συνεπής και τίμιος;

– Επειτα από κάθε ατύχημα ή κακό χειρισμό κρατικού οργάνου και την υπερβολή με την οποία αυτό αντιμετωπίζεται, θα πρέπει να σταματά παντελώς να λειτουργεί το κράτος;

– Αυτός ο οργανισμός με τι είδους έσοδα και χρηματοδότηση θα μπορέσει να λειτουργήσει; Ποιος δηλαδή θα πληρώσει τα έξοδα του; Μήπως και πάλι εγώ, που ήδη πλήρωσα αλλά έχω πολλά λεφτά;

– Ποιο ακριβώς είναι το σκεπτικό, ποιος είναι ο στόχος άραγε όλων αυτών που έχουν τη δική μου οικονομική δυνατότητα και δεν πληρώνουν; Τι είδους άνθρωποι «πολίτες» είναι αυτοί, που ασπάζονται το κίνημα (sic) του «Δεν Πληρώνω – Δεν Πληρώνω πουθενά»;

Γνωρίζω ότι οι παραπάνω στην επιχειρηματολογία τους εκφράζουν την άποψη: «Κλέβω αυτούς που με κλέβουνε – τους συμπεριφέρομαι όπως μου συμπεριφέρονται»!

Αυτό ακριβώς το υποκριτικό και οξύμωρο επιχείρημα ασφαλώς δίνει αφορμή για μια μεγάλη συζήτηση, που θα είχε ουσία κάτω από δύο παραδοχές:
1. Αφού ο αντιστασιακός του «Δεν Πληρώνω» κήρυξε ανένδοτο στο κράτος και του επιτίθεται κλέβοντάς το, υποθέτω ότι μετά τις «εχθροπραξίες» δεν πάει να εισπράξει και τον μισθό/σύνταξή του από τον εχθρό, την οποία εγώ πληρώνω σήμερα (που όπως και αυτός, δεν φταίω σε τίποτα).
2. Κάποιοι μπορεί και να διαφωνήσουν με το προηγούμενο, αλλά είμαι βέβαιος ότι θα συμφωνούσαν, αν ήθελαν να δουν τη διαφορά μεταξύ κράτους (που είναι εγώ, εσείς και οι περιουσίες μας, οι θεσμοί και τα όργανά τους) και πολιτικής (που είναι οι διεφθαρμένοι διαχειριστές του κράτους).

Αν δεν μπορούμε να δούμε τη διαφορά αυτή και να επιλέξουμε τον σωστό στόχο/αντίπαλο, τότε βαράμε λάθος στόχο και μοιραία πάμε στη λύση «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι» (μας).