Προβλήθηκε στη Βενετία το ντοκιμαντέρ «Ο άγνωστος γνωστός» για τον Ντόναλντ Ράμσφελντ

Αν σήμερα ήσασταν νεοφώτιστος παραγωγός στο Χόλιγουντ, θα μπορούσατε να επενδύσετε με κάποια σιγουριά στα εξής είδη: περιπέτεια, θρίλερ και σεξοκωμωδία. Είδη που επικρατούν στο box office και αφομοιώνουν κάθε χαρακτηριστικό αφηγηματικό γνώρισμα των τελευταίων δεκαετιών: η ταινία καταστροφής (είδος εξαιρετικά δημοφιλές στη δεκαετία του ’70) αφομοιώθηκε από τις περιπέτειες, το splatter (περιθωριακή κατηγορία για δύο δεκαετίες) «πέρασε» στα multiplex και η σεξοκωμωδία «κατάπιε» τη ρομαντική κομεντί, που με τη σειρά της είχε καταπιεί το ρομάντζο.

Μοτίβα που έχουν φορεθεί πλέον τόσες φορές ώστε να μην είναι πλέον αναγνωρίσιμες οι καταβολές τους. Ε, στα κινηματογραφικά φεστιβάλ, που τόσο αναζητούν την πρωτοπορία, μπορεί μερικές φορές να πετύχετε κάτι τόσο παραδοσιακό όσο και άκρατα σινεφιλικό.

Ο Κουέντιν Ταραντίνο, για παράδειγμα, θα πετούσε τη σκούφια του αν ήταν παρών στην προβολή του «A bullet for the general», ένα σπαγγέτι γουέστερν του Νταμιάνο Νταμιάνι με Κλάους Κίνσκι και Τζαν Μαρία Βολοντέ!

Αν ήσασταν λοιπόν παραγωγός στο Χόλιγουντ, σπανίως θα βάζατε χρήματα σε ένα ντοκιμαντέρ – εκτός κι αν αυτό αφορούσε μια ταινία του Μάικλ Μουρ ή και του Ερολ Μόρις, του ντοκιμαντερίστα που παρουσίασε χθες το «Ο άγνωστος γνωστός», μια ταινία αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στον πρώην υπουργό Αμυνας των ΗΠΑ Ντόναλντ Ράμσφελντ. «Μερικές φορές πέφτεις πάνω σε κάτι τύπους που δεν μπορείς με τίποτα να καταλάβεις τι σκέφτονται. Κάτι τύπους που είναι εντελώς “στην κοσμάρα τους, που λέμε. Παρακολουθείς τον Ράμσφελντ και αναρωτιέσαι: Τι σκέφτεται; Τι παριστάνει; Πιστεύει αυτά που λέει ή απλώς παίζει έναν ρόλο; Θα έλεγα πως το κεντρικό μυστήριο της ταινίας είναι αυτό: Ποιος είναι ο Ντόναλντ Ράμσφελντ».

Ο σκηνοθέτης δηλώνει πως αυτό που τον εντυπωσίασε περισσότερο ήταν το πώς ο Ράμσφελντ μπορούσε να κάνει διαρκώς αντικρουόμενες δηλώσεις δίχως κανείς να διαμαρτύρεται. Ε, είναι ένα χάρισμα κι αυτό.

Στη Βενετία επίσης έλαβε χώρα και ένας μικρός αποχαιρετισμός, καθώς ο ιάπωνας σκηνοθέτης Χαγιάο Μιζαγιάκι ανακοίνωσε πως η ταινία που παρουσίασε φέτος στο Φεστιβάλ «The Wind Rises» θα είναι και η τελευταία του. Ο σκηνοθέτης είχε σαρώσει πριν από λίγα χρόνια με το αριστουργηματικό «Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων» που είχε κερδίσει Οσκαρ καλύτερου καρτούν, αλλά και το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Βερολίνου εκείνης της χρονιάς (τότε που διαγωνιζόταν μαζί του και το «Λιβάδι που δακρύζει» του Θόδωρου Αγγελόπουλου που, οργισμένος μετά την απονομή, είχε δηλώσει πως αν ήξερε πως θα έφευγε χωρίς βραβείο, δεν θα πατούσε το πόδι του στη διοργάνωση – αυτά το 2001).

Θα λείψει σε πολλούς. Το «The Wind Rises» είναι η ιστορία του Γίρο Χορικόσι, σχεδιαστή μαχητικών αεροπλάνων κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.