Ωτοβλεψίες

Ευτυχώς που είχα διαβάσει το «Σύσσημον» του Νίκου Παναγιωτόπουλου προτού να δω την παράσταση του Σίμου Κακάλα στην Επίδαυρο. Αλλιώς θα πίστευα ότι το σπουδαίο αυτό σκοτεινό έπος είναι κάτι σαν το «μέριασε βράχε να διαβώ» έτσι όπως το στριγκλίζαμε στο δημοτικό. Με τόσον Τερζόπουλο στη (θεατρική) καμπούρα μας, αδύνατον να δεχθούμε σαν αναστενάρηδες σε έκσταση τρεις ανυπεράσπιστους ηθοποιούς που έκαναν πως πατούν στα κάρβουνα σαν να πατινάρουν σε  παγοδρόμιο χωρίς προστατευτικές περικνημίδες. Κι αυτά τα παραδοσιακά όργανα που κανονικά σού σηκώνουν την τρίχα; Ποιος επέτρεψε να πέσουν σαν κέτσαπ απάνω σε  τζανκ φουντ; Με συγχωρείτε αλλά δεν θα αρτυθώ.  Ούτε με την παρεστιγμένη εκφορά του «ρο», την οποία αφήνω εξ ολοκλήρου στην Αννα Βίσση, ούτε με τη βία που ασκήθηκε πάνω στο σοφόκλειο κείμενο. Η σφοδρή απογοήτευση βάζει πολλά λόγια στο στόμα, αλλά άνθρωπος είμαι κι εγώ. Αν ήμουν ο Οιδίποδας, εκείνο το βράδυ μπορεί και να έβγαζα τα μάτια μου.

Το ενδιαφέρον των διεθνών φεστιβάλ και των ξένων παραγωγών για τις ελληνικές ταινίες δεν έπεσε σαν μάννα εξ ουρανού. Η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου κάνει θαύματα έχοντας στη διάθεσή της ένα μπάτζετ κάτω από το όριο της φτώχειας. Στο περυσινό πρόγραμμα Riding Τhe Greek Wave που διοργάνωσε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, ουκ ολίγοι νέοι έλληνες κινηματογραφιστές άνοιξαν τις δουλειές τους αποθησαυρίζοντας επαφές και εμπειρία από μετακληθέντες εξπέρ της διεθνούς κινηματογραφίας σαν τον διευθυντή της Μπερλινάλε, τον υπεύθυνο της Max Factory, της μεγαλύτερης δηλαδή εταιρείας ευρωπαϊκών ταινιών που προωθεί συμπαραγωγές, τον διευθύνοντα σύμβουλο της Strant Realising, της γνωστής εταιρείας διανομής ανεξάρτητου σινεμά στις ΗΠΑ, την υπεύθυνη για τα προγράμματα συμπαραγωγών των Φεστιβάλ Βενετίας και Τορίνο. Διότι το ελληνικό σινεμά, αγαπητέ μου ηχολήπτη (εδώ βάλε μαντινάδα), επιτίθεται στην οικονομική στενότητα, αναζητώντας διεθνείς συνεργασίες, χωρίς να κλαψουρίζει πάνω από τα άδεια κρατικά ταμεία.

Στο φετινό Riding Τhe Greek Wave που θα γίνει 28-29 ξανά στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, οι έλληνες κινηματογραφιστές ετοιμάζονται να ακούσουν, να δικτυωθούν και να επιτύχουν συμπαραγωγές και διεθνή διανομή από το κρατικό γερμανικό τηλεοπτικό κανάλι ZDF, τη γαλλογερμανική Arte και τον Ρομπέρτο Ολα, διευθυντή του Eurimages. Κερασάκι στην τούρτα θα είναι η επίσκεψη της υπεύθυνης του YouTube Cinema, η οποία θα αποκαλύψει για πρώτη φορά τα μυστικά της εναλλακτικής διαδικτυακής διανομής στους έλληνες σκηνοθέτες, διότι το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι. Ή, όπως μας είπε η πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Κατερίνα Ευαγγελάκου (φωτογραφία), «Εξω πάμε καλά και γι’ αυτό πρέπει να φροντίζουμε την εξωστρέφειά μας. Σε αυτό το πρόγραμμα οι επαγγελματίες κάνουν πολύ γρήγορα επαφές για να κάνουν ακόμη περισσότερες, καλύτερες και δικτυωμένες ταινίες». Γένοιτο!

Στην κατηγορία της «τσόντας» έριξαν οι Αμερικανοί τη «Ζωή της Αντέλ» του Αμπντελατίφ Κεσίς που σάρωσε βραβεία και εντυπώσεις φέτος στις Κάννες. Ούτε λίγο ούτε πολύ, η MPAA (Motion Picture Association American) έκρινε την ταινία ακατάλληλη για χρήστες κάτω των δεκαεπτά ετών. Ορίστε πώς καταπολεμούν την ομοφυλοφιλία στις ΗΠΑ, ασχέτως αν εμείς εδώ την έχουμε εντάξει στο πλαίσιο του αντιμνημονιακού αγώνα. Κάτι μου λέει ότι η Αντέλ Εξαρχοπουλός δεν θα κάτσει να σκάσει αλλά ούτε και η συμπρωταγωνίστριά της Λέα Σεϊντού πρόκειται να τα βάψει μαύρα. Αυτή την εβδομάδα, άλλωστε, ετοιμάζεται να βγει χωρίς φύλλο συκής σε γαλλικό ανδρικό περιοδικό μεγάλης κυκλοφορίας.