Συγκρίσεις δαπανών σε μετρητά και καταθέσεων

Για τον προσδιορισμό του φόρου που έχει αποκρυβεί οι ελεγκτές θα χρησιμοποιούν διάφορες τεχνικές, επιλέγοντας κάθε φορά την καλύτερη ανά περίπτωση. Συγκεκριμένα, θα προχωρούν σε ανάλυση της ρευστότητας του φορολογουμένου, θα εξετάζουν την καθαρή θέση του, θα στηρίζονται στη σχέση της τιμής πώλησης προς τον συνολικό όγκο κύκλου εργασιών της επιχείρησης, θα επιστρατεύουν την αρχή των αναλογιών (μέθοδος mark up) – όπου αυτή μπορεί να εφαρμοσθεί – και θα συγκρίνουν το ύψος των τραπεζικών καταθέσεων και των δαπανών σε μετρητά. Οι δύο τελευταίες έμμεσες τεχνικές ελέγχου είναι και αυτές στις οποίες η γαλλική τεχνική βοήθεια έχει δώσει μεγαλύτερο βάρος, διότι αποδίδουν πιο άμεσα αποτέλεσμα. Πρέπει να σημειωθεί πως τέσσερις διαφορετικοί νόμοι που ψηφίσθηκαν τους τελευταίους μήνες επιτρέπουν στις φοροελεγκτικές Αρχές να συλλέγουν στοιχεία των καταθετών και να προχωρούν ανά πάσα στιγμή στο άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών, διευκολύνοντας έτσι την εφαρμογή των προηγμένων αυτών ελέγχων.

Η σύγκριση καταθέσεων – μετρητών θα γίνεται ως εξής: Ο ελεγκτής θα λαμβάνει τα στοιχεία τραπεζικών καταθέσεων του φορολογουμένου για ένα ή περισσότερα έτη. Στο σύνολο των τραπεζικών καταθέσεων του ελεγχομένου θα προστίθενται εν συνεχεία οι δαπάνες στις οποίες έχει προχωρήσει με μετρητά, είτε αφορούν την άσκηση του επιτηδεύματός του είτε σχετίζονται με προσωπικά του έξοδα, αλλά και μετρητά τα οποία κατέχει χωρίς να τα έχει ξοδέψει ή να τα έχει αποταμιεύσει. Από το ποσό που προκύπτει θα αφαιρείται ο ΦΠΑ ή άλλοι φόροι, πάγια έξοδα (λογαριασμοί ΔΕΚΟ κά.) αλλά και ενδεχόμενα δάνεια. Το ποσό που θα απομένει θα αποτελεί το καθαρό εισόδημα του φορολογουμένου. Από αυτό θα αφαιρείται το εισόδημα που έχει δηλώσει με τη φορολογική του δήλωση. Το ποσό που θα απομένει θα είναι η φορολογητέα ύλη που έχει αποκρυφτεί.

Ο έλεγχος βάσει της αρχής των αναλογιών θα γίνεται ως εξής: Ο ελεγκτής θα ζητεί από την επιχείρηση ή τον επιτηδευματία στοιχεία σχετικά με τις πωλήσεις του, την τιμολογιακή του πολιτική αλλά και το κόστος προμηθειών του. Θα συγκρίνει τον όγκο των πωλήσεων, την τιμή αγοράς και την τιμή πώλησης και βάσει ενός αλγορίθμου θα προσδιορίζει το μεικτό κέρδος αλλά και τον πραγματικό τζίρο της επιχείρησης. Ετσι, θα προκύπτει το συνολικό ακαθάριστο εισόδημα της επιχείρησης και συνεπώς και ο ΦΠΑ που πρέπει να αποδίδει.

Οταν πρόκειται για επιχειρήσεις που λειτουργούν μέσα σε mall, εμπορικά κέντρα, αεροδρόμια, ξενοδοχεία κ.λπ., για τον προσδιορισμό των εσόδων θα συνυπολογίζεται αναλογικά ο αριθμός των επισκεπτών της «επιχείρησης – κέλυφος». Δηλαδή, αν μέσα στην εβδομάδα το mall έχει 30.000 επισκέπτες, μια επιχείρηση εστίασης που λειτουργεί μέσα σε αυτό θα πρέπει να έχει πελάτες π.χ. το 5% των επισκεπτών, δηλαδή μίνιμουμ 1.500 άτομα. Ο αριθμός αυτός θα πολλαπλασιάζεται με μια μέση τιμή υπηρεσιών ανά άτομο και έτσι θα προσδιορίζονται ο τζίρος της επιχείρησης και ο ΦΠΑ.