Ηθελε να πάμε στη λαϊκή. Δώσαμε λοιπόν ραντεβού στη Σόνια, στην Αλεξάνδρας, και από εκεί ανηφορίζοντας για του Γκύζη συναντήσαμε την Κάλβου. Τα καρπούζια ήταν στις δόξες τους. Τα βερίκοκα στο τέλος τους. Ο Ρον πάντως ήθελε να τα δοκιμάσει όλα. Τα σκούπιζε λίγο στην μπλούζα του και τα έτρωγε. Δεν ξέρω αν σας λέει τίποτα το όνομά του.  Είναι από μια κακόφημη περιοχή του Λος Αντζελες. «Ναρκωτικά, αλκοόλ, φαστ φουντ, παχυσαρκία και εγκατάλειψη». Μικρός ίσως και να είχε σκεφθεί να γίνει γκάνγκστερ. Κατάλαβε όμως ότι υπάρχει και άλλος τρόπος για να αλλάξεις τη «μοίρα» σου, να νιώσεις χρήσιμος, να έχεις φίλους. Πήρε ένα φτυάρι και άρχισε να φυτεύει. Σιγά σιγά έφτιαξε ολόκληρη «συμμορία»: LAGreens.org. Κασμάδες, τσουγκράνες, τσάπες και «έφοδος» σε αυλές, εγκαταλειμμένα οικόπεδα, πεζοδρόμια, άλση και πάρκα. Μέχρι και φράουλες έβαλαν στις διαχωριστικές νησίδες των δρόμων. Η καλύτερή τους ήταν όταν τους καλούσαν να καλύψουν το γκαζόν: να βάλουν σταφύλια, μπανανιές και γεράνια. «Για διασκέδαση, για αντίσταση, για ομορφιά, για φαγητό!». Κάποια στιγμή τον ανακάλυψε ο Τζέσε Ντίλαν, ο γιος του θρυλικού τραγουδιστή Μπομπ Ντίλαν (ο Τζέσε ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο κινηματογραφώντας ανθρώπους που αλλάζουν τον κόσμο). Τον Φεβρουάριο ο Ρον Φίνλεϊ μίλησε στο συνέδριο TED (Technology, Entertainment, Design) της Καλιφόρνιας. «Υπάρχουν 20 Σέντραλ Παρκ που χωρούν 724.838.400 φυτά ντομάτας», άρχισε να τους φωνάζει. «Αν τα παιδιά καλλιεργούν ναρκωτικά, παίρνουν ναρκωτικά. Αν καλλιεργούν ντομάτες, τρώνε ντομάτες». Αυτό ήταν. Μέσα σε λίγες ώρες είχε γίνει ένας παγκόσμιος ήρωας. Oλοι θέλουν να τον ακολουθήσουν. «Πάρτε ένα φτυάρι για όπλο και ελάτε».

Τι είχες ακούσει για την Ελλάδα;
Οταν ήμουν μικρός με συνάρπαζε η ιστορία των Τιτάνων και ο πόλεμός τους με τους ολύμπιους θεούς. Εσείς οι Ελληνες είστε βουτηγμένοι στον μύθο και ήθελα πολύ να βρεθώ εδώ. 
Και τι βρήκες;
Μποτιλιάρισμα (γέλια) αλλά και ωραίους ανθρώπους. Προχθές πήγα στο Σούνιο, στον Ναό του Ποσειδώνα. Είναι φοβερό που οδηγώντας μισή ώρα μπορείς να αγγίξεις την Ιστορία. Στην Αμερική δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Δεν ξέρω όμως πόσο εκτιμάτε αυτά τα μέρη, γιατί είδα παντού γόπες και σκουπίδια. 
Τι έτρωγες όταν ήσουν παιδί;
Τις ίδιες βλακείες που τρώνε και σήμερα όλα τα παιδιά: χάμπουργκερ, κατεψυγμένες πατάτες που τις τηγανίζουν... Τροφές που συνήθως είναι και γενετικά μεταλλαγμένες, γεμάτες χρωστικές και συντηρητικά.  Αλλά τι να έκανα; Στην πόλη μου υπήρχαν μόνο φαστφουντάδικα και βιομηχανοποιημένο φαγητό. 
Και πότε πήρες το φτυάρι;
Πριν από έξι-επτά χρόνια. Είπα: Θα καλλιεργήσω τη γη που είναι μπροστά στο σπίτι μου. Μετά αποφάσισα να φυτέψω τις νησίδες στον δρόμο. Ηταν σαν να φώναζα: «Σταματήστε να τα περιμένετε όλα από τους άλλους, καλλιεργήστε τα δικά σας προϊόντα».
Καλά, δεν είναι και τόσο εύκολο...
Κάνεις λάθος. Είναι στη φύση μας να φυτεύουμε και να καλλιεργούμε, απλώς κάποιος πρέπει να μας θυμίσει τον τρόπο. Ολη μέρα είμαστε με ένα κινητό στο χέρι. Ιντερνετ, facebook, twitter, όλες αυτές τις βλακείες... 
Θα φάει όμως ο άνθρωπος της πόλης κάτι που είναι φυτεμένο σε ένα παρτέρι;
Μα, ναι, ήδη το τρώει. Ολο και περισσότεροι καταλαβαίνουν πόσο εύκολο και πόσο σέξι είναι να έχεις τον κήπο σου και να μην τρέχεις στα σουπερμάρκετ  για να προμηθεύεσαι συσκευασμένα φαγητά. Κάποιοι από αυτούς έρχονται και τρώνε από το παρτέρι που είναι μπροστά στο σπίτι μου. 
Τι άνθρωποι;
Κάθε είδους. Γείτονες δηλαδή, παιδιά, γηραιότεροι...
Μαύροι ή λευκοί;
Μαύροι, λευκοί, Μεξικανοί...
Είναι φτωχοί;
Οχι πάντα. Είναι άνθρωποι που έχουν συνειδητοποιήσει την ανάγκη του υγιεινού φαγητού. Υπάρχουν και πλούσιοι, οι οποίοι δεν ξέρουν τι πάει να πει αληθινό φαγητό. Και προσπαθώ να τους πω ότι δεν μπορείς να ζεις σε ένα σπίτι αξίας 1 εκατ. δολαρίων και να μην τρως φρέσκα προϊόντα. 
Μπορεί όμως σήμερα ένα αμερικανάκι, ένα παιδί των πόλεων, να εκτιμήσει την αξία της αληθινής ντομάτας αντί του κέτσαπ;
Αν ένα παιδί φυτέψει μία ντομάτα, θα μάθει να τρώει ντομάτα. Και το χώμα θα το διδάξει και άλλα πράγματα: βιολογία, οικονομία, τέχνη. Ο,τι συμβαίνει στον κήπο, συμβαίνει και στην πραγματική ζωή. Αν το έδαφος δεν έχει θρεπτικά στοιχεία, τα φυτά θα μαραζώσουν. Το ίδιο θα συμβεί και στους ανθρώπους που τρώνε συνεχώς κακής ποιότητας φαγητό. Πολλά από τα σημερινά παιδιά δεν έχουν καμία ιδέα για το τι θα κάνουν στη ζωή τους. Και έτσι καταλήγουν στη φυλακή ή, στην καλύτερη περίπτωση, στον Στρατό.
Από τις χιλιάδες ενέργειες που έχετε κάνει μέχρι σήμερα, ποια θεωρείς την πιο πετυχημένη;
Τον κήπο σε ένα άσυλο αστέγων στο Λος Αντζελες. Οι άστεγοι απλώθηκαν στο εγκαταλειμμένο προαύλιο και άρχισαν να σκάβουν, να φυτεύουν, να σκαλίζουν. Βρήκαν ένα νόημα και έφαγαν και φράουλες.(γέλια) Οι κήποι αλλάζουν τη ζωή των ανθρώπων. Φαντάσου μια γειτονιά όπου ο ένας έχει λάχανα, ο άλλος καρότα... Μπορώ να έρθω σπίτι σου και να πάρω κρεμμύδια ή ό,τι άλλο χρειάζομαι. Κάπως έτσι χτίζονται οι σχέσεις μιας κοινωνίας. Μετά εσύ προσέχεις τα παιδιά μου, εγώ τα δικά σου, όλοι νοιάζονται για όλους. 
«Αυτοδιαχείριση»!
Ναι, το λάθος των περισσοτέρων είναι ότι περιμένουν τους πολιτικούς να φροντίσουν για αυτούς. Οχι, κάν’ το εσύ για τον εαυτό σου. Γι’ αυτό ο πλανήτης έχει τα χάλια του αυτή τη στιγμή: όλοι περιμένουν τη λύση από κάποιον άλλον. 
Οι καρποί όμως στους κήπους ή στους δρόμους μιας μεγαλούπολης δεν μολύνονται από την αστική ρύπανση; 
Οχι, αν φροντίσεις το χώμα να είναι καθαρό. Τα φυτά για να μεγαλώσουν τρώνε το χώμα, δεν τρώνε αέρα. Αντιθέτως, στις μεγάλες εντατικές καλλιέργειες τα χωράφια είναι γεμάτα με εντομοκτόνα, χημικά και φυτοφάρμακα.  
Ναι, αλλά στο χώμα δίπλα σε έναν αυτοκινητόδρομο επικάθεται καυσαέριο, μόλυβδος…
Γι’ αυτόν τον σκοπό υπάρχουν τα πεσμένα φύλλα των δένδρων. Δημιουργούν ένα προστατευτικό στρώμα στο χώμα, εμποδίζοντας και τον ήλιο να εξατμίσει όλο το νερό. 
Τι φυτεύουμε αυτή την εποχή;
Κολοκύθια, μύρτιλλα, σταφύλια, βατόμουρα, φράουλες, μοβ αμπελοφάσουλα, φάβα, ρόδια, σύκα, πολλά είδη καρότων – μοβ, πορτοκαλί, κόκκινα...
Λουλούδια μάς επιτρέπεις να έχουμε στον κήπο;
(γέλια) Μα, ναι, και τα λουλούδια είναι απαραίτητα. Θες ομορφιά, θες να τα βλέπεις και να εμπνέεσαι. Χρειάζεσαι χρώμα, ανθρώπους να περνούν και να μυρίζουν.
Οχι γρασίδι όμως. 
Ποτέ γρασίδι. Ξοδεύεις πάρα πολύ νερό, το γονιμοποιείς, το φροντίζεις και μετά το πετάς. Το γρασίδι δεν έχει λόγο ύπαρξης. Καλλιεργήστε φαγητό και όχι γρασίδι. Δεν είμαστε αγελάδες.
Οι Αρχές τι λένε; Δηλαδή, όταν πηγαίνεις σε ένα παρκάκι και βγάζεις το γκαζόν και φυτεύεις μπανανιές, πώς αντιδρούν;
Στην αρχή είχα προβλήματα με τις Αρχές και τους νόμους του Λος Αντζελες. Αλλά για να με βλέπεις τώρα εδώ στην Ελλάδα, σημαίνει ότι είμαι ακόμη ελεύθερος.(γέλια) 
Η ομάδα σου είναι εθελοντική, σας χρηματοδοτεί όμως κάποιος; Βγάζετε δηλαδή από κάπου λεφτά;
Πολλά! Οταν καλλιεργείς την τροφή σου, είναι σαν να τυπώνεις το δικό σου νόμισμα! Αρα είμαστε πάμπλουτοι.
Εχεις υπολογίσει πόσοι άνθρωποι σήμερα τρώνε από τους κήπους που έχετε φτιάξει εσύ και η ομάδα σου;
Ο κήπος μου χτύπησε μια φλέβα, ένα νεύρο, στον πλανήτη. Η ομιλία μου μόνο στην ιστοσελίδα του TED έχει 1.200.000 χτυπήματα, οπότε κάποια εκατομμύρια άνθρωποι έχουν λάβει το μήνυμα. 
Βέβαια, είναι ίδιον της εποχής μας να συζητάμε για ωραίες ιδέες αλλά να μην τις ακολουθούμε. 
Εγώ ζητάω από τους ανθρώπους να μου στείλουν φωτογραφίες από κήπους που έφτιαξαν αφού άκουσαν την ομιλία μου. Υπάρχουν άνθρωποι που μου λένε ότι αυτό τους άλλαξε τη ζωή. Αναρωτιόνταν έως τώρα τι να κάνουν. Τώρα ξέρουν τι να κάνουν. 
Τι έχεις σήμερα στον κήπο σου;
Εχω μερικά πανύψηλα ηλιοτρόπια που τραβούν την προσοχή του κόσμου – παρατηρώ την έκπληξη στο πρόσωπό τους. Το μυαλό τους ξεφεύγει έστω και για λίγο, βλέπουν την ομορφιά...  
Τι τρως από τον κήπο σου, εκτός από τα ηλιοτρόπια;
(γέλια) Και όμως τρώω τους σπόρους από τα ηλιοτρόπια – και τα πουλιά τούς τρώνε. Εχω ακόμη μπανανιές, αγάπανθους, μύρτιλλα, σμέουρα, λουλούδια... Οταν δημιουργείς έναν κήπο, ξαφνικά έχεις μέλισσες, πουλιά, δημιουργείς δηλαδή ζωή. 
Τι σου έκανε εντύπωση εδώ, στη δική μας λαϊκή αγορά;
Το ότι τόσο πολλοί άνθρωποι αναζητούσαν φρέσκο φαγητό. Μόνο αυτό το φαγητό θα έπρεπε να τρώμε. 
Τι θα έβαζες στους δρόμους και στα πάρκα της Αθήνας;
Κάθε δέντρο θα το άλλαζα με ένα οπωροφόρο. Σκέψου πόσοι άνθρωποι σε κάθε γειτονιά θα μπορούσαν να τραφούν από αυτά. Οσοι μένουν σε πολυκατοικία θα μπορούσαν να καλλιεργούν προϊόντα στην ταράτσα τους. Δείτε το φως του ήλιου! Η Αθήνα θα μπορούσε να γίνει παράδειγμα για το πώς η γεωργία μπορεί να εφαρμοστεί σε αστικό περιβάλλον. Οι άνθρωποι να ανταλλάσσουν όσα παράγουν: η Μαρία το καλαμπόκι, ο Κώστας τα καρότα του. Ολοι θα εξασφάλιζαν υγιεινό φαγητό χωρίς τη μεσολάβηση χρημάτων. Αν καλλιεργείς τα δικά σου προϊόντα, είσαι ένας νέου τύπου επαναστάτης. 
Και πώς ξεριζώνεις τόσο γρασίδι;
Δεν το ξεριζώνεις. Απλώνεις χαρτόνια ή εφημερίδες και μετά ρίχνεις από πάνω καινούργιο, υγιές χώμα. Σε λίγο καιρό θα έχεις ένα πιο θρεπτικό μείγμα, στο οποίο φυτεύεις τις φύτρες σου – προτιμώ να χρησιμοποιώ φύτρες, αντί για σπόρους, γιατί έτσι είμαι σίγουρος ότι το φυτό θα αναπτυχθεί. 
Εχεις σκεφτεί να απευθυνθείς στον Ομπάμα και να του ζητήσεις να βγάλει το γρασίδι γύρω από τον Λευκό Οίκο και να φυτέψει ντομάτες, φράουλες, μελιτζάνες;  
(γέλια) Μόλις τώρα το σκέφτηκα και νομίζω ότι θα το κάνω μόλις επιστρέψω στην Αμερική.