e-mail

Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό… γορίλλα

Αγαπητή Φοίβη,

Διάβασα ότι ο μεσιέ αρχιχρυσαυγίτης αποκάλεσε «χιμπαντζή» τον φερέλπιδα νέο της Ελλάδας Γιάννη Αντετοκούνμπο. Κάτι αντίστοιχο είχε πει και για τον Σχορτσιανίτη. Πού θα φτάσει η άνοια;

Σταματίνα Αλεξανδροπούλου

Νομίζω ότι θα φτάσει ώς το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα, στα ειδικά εργαστήρια που διαθέτουν για διεξοδικές και ακριβείς ζωοανθρωπολογικές έρευνες, αγαπητή Σταματίνα. Λέγεται ότι θα στείλουν DNA και από τους δύο, υβριστή και υβριζόμενο, για να διαπιστώσουν ποιος επιτέλους είναι ο χιμπαντζής!

Τζαναμπέτες και βουβάλια (χιλιάδες κεφάλια)

Dearest Phoebe:

Howdy! Πιλοτικά είπε ο ΟΑΣΑ να γίνεται η είσοδος των επιβατών των λεωφορείων από την μπροστινή πόρτα και άρχισαν οι γραικοί τις τζαναμπετιές. Οι μεν οδηγοί με αντιρρήσεις γιατί θα καθυστερούν και για τους ίδιους λόγους οι επιβάτες, πολλοί των οποίων είναι τζαμπατζήδες.

Στο Buffalo N.Y. το 1953 έβλεπα γυναίκες οδηγούς των λεωφορείων που έδιναν και ρέστα στους επιβάτες που έμπαιναν από μπροστά και έριχναν τα κέρματα σε κουτί δίπλα στην οδηγό. Εκείνη την εποχή στον Πειραιά τα λεωφορεία είχαν και εισπράκτορα και ελεγκτές. Δεν αποκλείεται τώρα οι τζαναμπέτηδες, και επιβάτες και οδηγοί, να «σαμποτάρουν» το μέτρο με πολλούς τρόπους: α) να ανοίγουν και τις άλλες πόρτες β) να αφήνουν να μπαίνουν από μπροστά, έχει δεν έχει εισιτήριο ο εισερχόμενος. Once motherfucker, always motherfucker.

Very affectionately yours,
Νίκος Κασνακίδης

Τι να κάνετε κι εσείς, αγαπητέ Νίκο. Από το Μπάφαλο της αμερικανικής ενδοχώρας (και εξωχώρας ίσως), στα βουβάλια. Ημάς. Αλήθεια, ξέρετε τι νόστιμα και άπαχα και υγιεινά είναι τα νεροβούβαλα που εκτρέφουμε μετά μανίας στην Κερκίνη και αλλού; Εκεί δε που ήταν είδος υπό εξαφάνιση το βουβάλι – ουχί μεταφορικώς στην ημεδαπή, αλλά πραγματικώς και παγκοσμίως – έγινε ωραία ωραία είδος προς βρώση (και συμμόρφωση). Αφήστε που με τα βουβάλια θυμήθηκα και τους «Τρεις καμπαλέρος» της ημεδαπής επίσης, με εκείνο το υπέροχο «Ωωωωωωω, ολόγυρα βουβάλια / χιλιάδες κεφάλια / στη μέση εσύ»!

Κουμπαρο-μαγειρέματα και αλεξιπτωτιστές

Αγαπητή Φοίβη

Ασχολείσαι συνήθως με «ελαφρά» θέματα και δεν ξέρω αν θα σε ενδιαφέρει η εμπειρία μου από πρόσφατη επίσκεψη στην τραγική Κύπρο, στα Κατεχόμενα (απ’ όπου και η φωτογραφία).

Πήγα στην Κύπρο επίτηδες – τώρα που άνοιξαν οι πόρτες ανάμεσα στις κοινότητες – για να δω την κατάσταση στα Κατεχόμενα και για απότιση φόρου τιμής στους Ελλαδίτες που άφησαν εκεί την τελευταία πνοή τους.

Το 1974, την 20ή Ιουλίου, κάποιοι από εμάς ήμασταν στα σύνορα περιμένοντας να μεταβούμε στην Κύπρο. Και οι πολιτικοί που κυβερνάνε σήμερα δήλωναν επιστήμονες και δεν υπηρέτησαν παρά ένα… τρίμηνο στα σπίτια τους. Οι αλεξιπτωτιστές, όμως, της 135 έπεφταν στις 22 Ιουλίου στο Τρόοδος από φίλια πυρά, πηγαίνοντας να υπερασπιστούν ελληνικά εδάφη.

Σήμερα, όλη ή εύφορη Κύπρος έχει καταληφθεί από τον Αττίλα του 1974. Από την Κερύνεια μέχρι την Αμμόχωστο, 40 χλμ. εύφορου σιτοβολώνα καλλιεργούνται από τους καταληψίες Τουρκοκυπρίους. Η Κερύνεια ευδοκιμεί πάνω στην τουριστική υποδομή που άρπαξαν από τους Ελληνοκυπρίους, η δε παραλία του Πενταμιλίου – στην οποία έφτασαν τα τουρκικά αποβατικά την 20/7/1974 – έχει μετατραπεί σε τουριστικό θέρετρο.

Οι Τούρκοι κατέκτησαν το 65% της καλλιεργήσιμης έκτασης, το 70% του ορυκτού πλούτου, το 70% της βιομηχανίας, το 80% των τουριστικών εγκαταστάσεων.

Η Αμμόχωστος, δε, παραμένει κατά το ήμισυ πόλη-φάντασμα, λεηλατημένη και περιφραγμένη για «να αποδοθεί μελλοντικά στους Ελληνοκυπρίους»… Βέβαια, έπειτα από 40 χρόνια έκθεσης στα στοιχεία της φύσης, ακόμη και η επιστροφή της να γίνει θα πρέπει να κατεδαφιστεί όλη προτού ξανακατοικηθεί…

Κατά την γνώμη μου, δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει ολοκληρωτική ειρηνική συμβίωση με τους Νεότουρκους. Ούτε εκεί, ούτε εδώ. Μόνο ισορροπία τρόμου… Η απώλεια της ευκαιρίας υπερψήφισης του σχεδίου Ανάν (για την οποία έχουν μετανιώσει οι πάντες, αλλά δεν τολμούν να το ομολογήσουν) απομακρύνει ακόμη την ευκαιρία της μόνιμης συνύπαρξης των δύο κοινοτήτων. Τραγική εξέλιξη σε ένα τραγικό νησί, τις ευθύνες όμως τις μοιραζόμαστε εξίσου οι… καλαμαράδες και οι… κουμπάροι.

Ο Θεός (ή ο ΟΗΕ, καλύτερα) να βάλει το χέρι του να βρεθεί λύση.

Γεια σου,
Κ. Γ. Πριγκιπάκης

Τραγική είναι η Κύπρος, αγαπητέ Κ.Γ., και λόγω Μνημονίων πια. Μου έρχονται χαμπέρια ότι ο απλός κόσμος πεινάει ακόμη περισσότερο απ’ ό,τι στην Ελλάδα πλέον. Οσο για την ουσία του προβλήματος, τίποτα συγκροτημένο δεν έχει γίνει από την από δω πλευρά. Από τις κουμπαριές στα μίση και τούμπαλιν στις κουμπαριές πηγαίνουμε. Από την γραφικότητα στα εθνικιστικά κολλήματα. Και το «Χρυσοπράσινο φύλλο» πλέει μόνο κι έρμο, ριγμένο στο πέλαγος…