Προσοχή στην αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών

Η αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών μπορεί να είναι επικίνδυνη όταν οι ασθενείς τα λαμβάνουν από μόνοι τους – δηλαδή χωρίς τη συμβουλή γιατρού -, δεν γνωρίζουν για πόσο χρόνο ή τη δόση που πρέπει να λάβουν. Αν όμως τα λάβουν για μικρότερο διάστημα από αυτό που απαιτείται ή σε μικρότερη δόση, δεν σκοτώνονται όλα τα μικρόβια στον ανθρώπινο οργανισμό. Αυτά που σκοτώνονται είναι τα πιο ευαίσθητα, ενώ τα πιο ανθεκτικά μικρόβια παραμένουν. Αυτά τα μικρόβια οι ασθενείς τα διασπείρουν στο περιβάλλον και με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται η «μικροβιακή αντοχή».

Το αποτέλεσμα είναι τα αντιβιοτικά να μην είναι πλέον δραστικά και να απαιτούνται άλλα ισχυρότερα, όμως η αλόγιστη χρήση μειώνει τα όπλα της ιατρικής φαρέτρας.

– Μόνο ο γιατρός μπορεί να κρίνει πότε ο ασθενής χρειάζεται αντιβιοτικό

– Μόνο ο γιατρός μπορεί να καθορίσει το είδος, τη δοσολογία, τον τρόπο λήψης και τη διάρκεια που θα το λαμβάνει ο άρρωστος.

– Μόνο με ιατρική συνταγή πρέπει να χορηγούνται αντιβιοτικά

– Τα παιδιά δεν χρειάζονται περισσότερα και συχνότερα αντιβιοτικά.

Οι ειδικοί υπογραμμίζουν ότι οι αντιβιώσεις δρουν στα μικρόβια, αλλά όχι στους ιούς. Γι’ αυτό και επιμένουν στην ορθολογική χρήση τους, καθώς η έως τώρα κατάχρησή τους έχει δημιουργήσει ανθεκτικά μικρόβια.

– στο κοινό κρυολόγημα (συμπτώματα: συνάχι, κόπωση, πόνος στα κόκαλα και στους μυς, πυρετός)

– στην ωτίτιδα (αν και σε κάποιες περιπτώσεις ο παιδίατρος μπορεί να αποφασίσει να χορηγήσει αντιβιοτικό στους μικρούς ασθενείς)

– σε φαρυγγίτιδα, αμυγδαλίτιδα, αφού στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι ιογενείς (προκαλούνται δηλαδή από κάποιον ιό). Μόνο σε περίπτωση μικροβιακής φαρυγγίτιδας – αμυγδαλίτιδας χρειάζεται αντιβιοτικό

– στις βρογχίτιδες η αντιβίωση είναι άχρηστη. Στους ενηλίκους, σε παροξυσμούς χρόνιας βρογχίτιδας, μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να χρειαστεί αντιβιοτικό αν το κρίνει ο γιατρός.

– στις διάρροιες, καθώς ακόμη και στις περιπτώσεις μικροβιακής αιτιολογίας: συχνότατα αυτοθεραπεύονται και έτσι δεν είναι αναγκαίο το αντιβιοτικό.