«Αντιγόνη» σε ημιυπαίθριο

Πήγα στην αυλή του Μουσείου Μπενάκη να δω την «Αντιγόνη» του Ελληνικού Φεστιβάλ, της Νατάσσας Τριανταφύλλη (και του Σοφοκλή), με την πεποίθηση ότι θα δω μια παράσταση εστιασμένη στη Λένα Παπαληγούρα που πήρε φέτος το βραβείο Μελίνα Μερκούρη και στο γκελ της Μόνικας που έγραψε πρώτη φορά μουσική για θέατρο. Διαψεύστηκα κατά το ήμισυ. Η βραδιά ανήκε, κατά τη γνώμη μου, στη Μόνικα, στη Λυδία Φωτοπούλου και στον Σοφοκλή. Οπου τα συμπαντικά αρπίσματα της μουσικού συντονίστηκαν με την κρυσταλλική υφή που έχει η φωνή της ηθοποιού κι επάνω εκεί βρήκαν πάτημα τα χορικά να λειτουργήσουν και να πάψουν πια να θυμίζουν ηχητική μουντζούρα. Ενας ακόμα που έκλεψε (λήστεψε) την παράσταση ήταν ο Κρέοντας. Δεν φταίει καθόλου ο ηθοποιός (Λάζαρος Γεωργακόπουλος). Φταίει, νομίζω, η εδραιωμένη αντίληψη ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα μαγκάκι, με έναν νεόπλουτο της εξουσίας κι όχι με έναν πρίγκιπα του αρχαϊκού κόσμου που λακτίζει σε κέντρα προσπαθώντας να εφεύρει κάτι που να μοιάζει με θεσμό. Δεν πειράζει. Την άλλη φορά…