ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Θεατρική παράσταση

Μαρίνα Καλοφωτιά

Θα ήθελα να αναφερθώ σε κάτι θετικό, σε κάτι που με εντυπωσίασε πολύ θετικά. Είχα πάει να παρακολουθήσω την παράσταση «αβνανίζομαι» (σωστά με β) του Λεωνίδα Σούλη (για τους θεατρόφιλους, ο συγγραφέας της επιτυχημένης κωμωδίας «6 πρόσωπα και μία γαλοπούλα αναζητούν δολοφόνο»).

Την ημέρα που πήγα να παρακολουθήσω την παράσταση ήμουν η μοναδική θεατής. Αυτό με στενοχώρησε επειδή θα έχανα τη βραδιά μου. Ομως ο πρωταγωνιστής Γιάννης Σπουργιτάκης, ευγενέστατος χωρίς δισταγμό είπε ότι η παράσταση θα γίνει κανονικά και με ένα θεατή, την αφεντιά μου. Είναι γνωστό ότι στο θέατρο υπάρχει άγραφος κανόνας αν οι θεατές είναι λιγότεροι από τους ηθοποιούς να μη γίνεται παράσταση, πόσω μάλλον όταν είναι ένας μόνο. Ηθελα να ευχαριστήσω όλους για τη βραδιά και να σημειώσω ότι δεν είχε καν εισιτήριο, ήταν με ελεύθερη συνεισφορά.

Κομματική συνείδηση

Κυριάκος Ταπακούδης

ΚΥΠΡΟΣ

Τα κόμματα στην Κύπρο παίζουν κυρίαρχο ρόλο στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Ολα περιστρέφονται γύρω τους και βλέπουμε πάντα τους ίδιους ανθρώπους στις διοικητικές πυραμίδες, τους ίδιους συνδυασμούς προσώπων να αποτελούν τον περίγυρό τους και όλους μαζί να αλληλοϋποστηρίζονται στηρίζοντας κατεστημένες αντιλήψεις.

Βέβαια, στους απλούς υποστηρικτές υπόσχονται ότι αγωνίζονται προς όφελος του λαού, οι εμπειρίες όμως αποδεικνύουν ότι η εξουσία φθείρει και διαφθείρει. Τα κόμματα καταλήγουν σε κυκλώματα αποτελούμενα από κλίκες, που ευνοούν τις επιθυμίες των ολίγων παρατρεχάμενων, που πάντα με μαεστρία ως ζήτουλες καθίστανται κυρίαρχοι εξουσιαστές.

Αυτό αρχίζει από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και στο πέρασμα του χρόνου βλέπουμε να διαιωνίζεται η ίδια κατεστημένη πρακτική. Είναι γενικώς παραδεκτό από όλους ότι τοιουτοτρόπως δεν υπάρχει καμία πολιτική προοπτική, αλλά δυστυχώς οι πολίτες έχουν μάθει να συμβιβάζονται και να νομίζουν ότι όσο περισσότερο στενή είναι η προσάρτησή τους σε κάποιο πολιτικό κόμμα τόσο περισσότερο όφελος θα έχουν. Εχουν πιστέψει ότι χωρίς να ανήκουν σε κάποια πολιτική κλίκα, τίποτα δεν μπορούν να επιτύχουν, έχουν πειστεί ότι χωρίς ρουσφέτι ούτε το αυτονόητο της ιατρικής περίθαλψης δεν μπορούν να έχουν.

Βιώσαμε τους πολιτικούς περισσότερο από μισό αιώνα να μας αποδεικνύουν ότι τα πολιτικά τους οράματα είναι μόνο λόγια και μόνη έγνοια έχουν πώς να αναρριχώνται στην εξουσία προς ίδιον όφελος επανιδρύοντας τη δημοκρατία που δεν αποσκοπεί στην ευμάρεια του συνόλου, παρά μόνο αυτών.

Με πρόσχημα την πολιτική συνείδηση που θεωρείται αναγκαίο συστατικό για μια υγιή δημοκρατία, κατασκεύασαν την κομματική συνείδηση και κατάφεραν να δημιουργήσουν ραγιάδες με κατευθυνόμενα μυαλά. Κατασκεύασαν υποστηρικτές που τους χώρισαν σε κλίκες και τους μοιράστηκαν οι αρχηγίσκοι των κομμάτων, ανθρώπους γονυπετείς που νομίζουν ότι αποκτούν αξία όταν ανήκουν στις κομματικές κλίκες και που με ένα γνέψιμο ψηφίζουν τους προκαθορισμένους, άξιους και ανάξιους.

Ειδικά σε οικονομικά δύσκολους καιρούς που οι πολίτες είναι αγανακτισμένοι, είναι νομίζω όλη η κατάσταση τραγική και δεν περιποιεί τιμή στις ηγεσίες των κομμάτων εφόσον όλοι γνωρίζουμε ότι το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις πολιτικές παρατάξεις. Πιστεύω ακόμα ότι είναι μια πρόκληση από τους λίγους έναντι των πολλών.

Το πρόβλημα της ΕΡΤ

Γεώργιος Χατζηαθανασίου

ΙΑΤΡΟΣ

Ποια ύφεση, ποια ανεργία; Μόνο η ΕΡΤ έχει σημασία! Δύο πράγματα μου προκαλούν δέος: το πρώτο είναι η απεραντοσύνη του έναστρου ουρανού. Το δεύτερο είναι η απεραντοσύνη της ανοησίας των ελλήνων πολιτικών! Ολόκληρου του πολιτικού φάσματος.

Κατόρθωσαν να προκαλέσουν πολιτική αστάθεια στη χώρα, σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο, με αφορμή το ζήτημα της ΕΡΤ! Μια παρατεταμένη πολιτική κρίση, με αφορμή το κανάλι με τους περισσότερους εργαζόμενους και τους λιγότερους τηλεθεατές! Στην ΕΡΤ υπάρχουν 2.600 εργαζόμενοι (στην πλειονότητά τους διορισμένοι με μέσον), για να κάνουν μια δουλειά που γίνεται άνετα από πεντακόσιους. Δεν πειράζει, υπάρχουν τα «κορόιδα», οι φορολογούμενοι, για να πληρώνουν τους φόρους και τα χαράτσια.

Το μεγάλο αμερικανικό κανάλι, το CNN έχει μόνο 700 εργαζόμενους, αλλά εμείς λειτουργούμε διαφορετικά. Για κάθε έναν που δουλεύει, έχουμε και τρεις να επιβλέπουν!

Στο μεταξύ, ο κ. Τσίπρας ωρύεται για κατάλυση της δημοκρατίας. Δημοκρατία είναι να πληρώνουν οι φορολογούμενοι, για να σπαταλούν τα χρήματα οι άλλοι που διορίστηκαν με μέσον! Ενα φαγοπότι όπου τρώνε οι λίγοι και πληρώνουν οι πολλοί.

Βέβαια, δεν μπορεί κανείς να πετάξει εύκολα και αβασάνιστα 2.600 εργαζόμενους στον δρόμο. Ούτε μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι ανάμεσά τους δεν υπάρχουν και άξιοι εργαζόμενοι, με προσόντα. Αλλά δεν είναι δυνατό να συνεχίζεται για πάντα το φαγοπότι εις βάρος του φορολογούμενου. Αλλωστε, δεν είδαμε τόση ευαισθησία για τους ανέργους του ιδιωτικού τομέα ούτε για τους απολυμένους του ιδιωτικού καναλιού Alter.

Τι λέει η λογική; Οτι ο κ Σαμαράς έπρεπε πρώτα να συνεννοηθεί με τους άλλους δύο πολιτικούς αρχηγούς της τρικομματικής κυβέρνησης, για κάποιο λιγότερο απότομο τρόπο περικοπής της σπατάλης στην ΕΡΤ και όχι να αποφασίσει μόνος του. Τόσο δύσκολο ήταν να συνεννοηθούν για κάποιο κοινώς αποδεκτό σχέδιο, έστω σταδιακής μείωσης της σπατάλης; Με βιαστικούς και πρόχειρους χειρισμούς και ασυνεννοησία, έδωσαν την ευκαιρία στον κ. Τσίπρα να λέει όμορφα συνθήματα χωρίς συγκεκριμένο οικονομικό πρόγραμμα. Πού θα βρει τα χρήματα να τηρήσει τις υποσχέσεις του; Με θετικό τρόπο σκέψης: λεφτά υπάρχουν!

Επιτέλους, είναι η ΕΡΤ το πιο σημαντικό πρόβλημα σε αυτή τη χώρα, με το ρεκόρ ανεργίας, την υπερβολική φορολογία και τη μηδενική ανάπτυξη; Μέσα στην οικονομική κρίση, ένα είναι το πρόβλημα του Ελληνα: ότι δεν μπορεί να παρακολουθήσει ΕΡΤ!

Κρίση και συντεχνίες

Χαρίλαος Μακρυγιώργος

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Στο Αουσβιτς, όταν κάποιος δραπέτευε η τιμωρία ήταν να πιάνουν 10 κρατούμενους στην τύχη και να τους βάζουν χωρίς τροφή σε ένα κλειστό δωμάτιο με διαστάσεις λίγο μεγαλύτερες από τηλεφωνικού θαλάμου, που τους ανάγκαζε να μένουν όρθιοι μέχρι να πεθάνουν όλοι από εξάντληση. Ετσι, ήξερες ότι ακόμα και αν κατάφερνες να φύγεις από την Κόλαση, 10 άνθρωποι θα τη συναντούσαν για χάρη σου. Οταν η ξεναγός μάς το έδειξε, συμπλήρωσε: «Δεν μπορώ να φανταστώ χειρότερο σενάριο αργού θανάτου».

Κι όμως, υπάρχει: να τους έλεγαν λίγο μετά τον εγκλεισμό πως σε αυτόν που θα έμενε τελευταίος ζωντανός θα έδιναν χάρη. Ετσι, ξαφνικά, οι 10 αναπάντεχοι σύντροφοι σε μια κοινή τύχη, αγκαλιασμένοι από τη στενότητα του χώρου, θα μετατρέπονταν σε θανάσιμους εχθρούς, αφού για να ζήσει ο ένας θα έπρεπε να εξοντωθούν οι άλλοι. Και ακόμα χειρότερο: αυτή η ελπίδα να ήταν ψέμα! Ολο το αλληλοσπάραγμα να γινόταν χωρίς όφελος και ο τελευταίος να έμενε εκεί κλειδωμένος μέχρι να σβήσει, μόνος ανάμεσα στα όζοντα σώματα των συγκρατουμένων του.

Αυτό ακριβώς το σενάριο ζει σήμερα η Ελλάδα. Κάθε ομάδα οργανωμένων συμφερόντων προσπαθεί να είναι ο τελευταίος ζωντανός στέλνοντας τους άλλους στον όλεθρο. Φορολογείται ό,τι, αγκομαχώντας, καταφέρνει ακόμα και ανασαίνει, για να εξακολουθούν να πληρώνονται άνθρωποι που δεν παράγουν τίποτε – απλώς ανήκουν σε μια ευνοημένη συντεχνία. Αλλά και οι του Δημοσίου εξωθούνται όλοι στην ένδεια γιατί κανένας δεν αναλαμβάνει το πολιτικό κόστος να πει «εσύ χρειάζεσαι, μείνε, εσύ δεν χρειάζεσαι, φύγε».

Τα πρώτα χρόνια της μη μεταρρύθμισης φάγαμε το λίπος, στη συνέχεια τον μυϊκό ιστό και τώρα τις σάρκες ο ένας του άλλου! Ο μόνος τρόπος για να σταματήσει αυτή η τραγωδία είναι η εκ βάθρων αναμόρφωση του Δημοσίου, που οδηγεί σε μείωση των δαπανών του, που οδηγεί σε μείωση των φόρων, που οδηγεί σε αύξηση της κατανάλωσης και των επενδύσεων, που οδηγεί σε αύξηση της απασχόλησης, που οδηγεί σε αύξηση της παραγωγής, που οδηγεί σε ανάκαμψη. Δεν υπάρχει άλλος!

Πέντε χρόνια βουλιάζουμε. Οι άνθρωποι ψάχνουν στα σκουπίδια. Μια ολόκληρη κωμόπολη έχει αυτοκτονήσει. Οι νέοι μεταναστεύουν. Πόλεμος να ήταν, θα τελείωνε. Γιατί και στον πόλεμο κάποιοι καταλαβαίνουν ότι η αιματοχυσία είναι ανώφελη και βρίσκουν διέξοδο. Εμείς δεν μπορούμε. Μικρόνοες, μικρόψυχοι, μίζεροι, έχουμε γίνει ανθρωποφάγοι για να μη χάσει κάτι η συντεχνία μας. Λες και τα χρήματα εμφανίζονται κάπου μαγικά και σε περιμένουν να πας να τα παραλάβεις.