Μόνος επί σκηνής…

^«Μα τι θέλει ο Φώτης;». Η απορία αυτή κυριάρχησε στους πολιτικούς κύκλους όλη την εβδομάδα και συνοδεύτηκε από τον φόβο που ένιωσαν ακόμη και έμπειροι πολιτικοί παρατηρητές ότι «έτσι όπως πάμε μπορεί να έχουμε εκλογές». Η μεταστροφή του Κουβέλη στη δεύτερη συνάντηση ήταν, λοιπόν, θετική έκπληξη. Ιδίως σε μια στιγμή που ακόμη και οι δικοί του στη ΔΗΜΑΡ δεν τολμούσαν να του πουν πολλά πολλά. Τελικά επικράτησε μέσα του η διαπραγμάτευση τύπου Τάσσου Παπαδόπουλου, δηλαδή ο εγκλωβισμός σε ένα ανυποχώρητο «όχι». Αυτό όμως δεν θα μπορούσε να σημαίνει ότι ο Κουβέλης θα απέσυρε και την υποστήριξη της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση. Γιατί; Διότι, εξηγεί πρόσωπο που παρακολουθεί εκ των έσω τις συζητήσεις των τριών – χωρίς όμως να είναι στην κυβέρνηση! -, «ο Κουβέλης αντελήφθη ότι η χώρα θα πήγαινε σε εκλογές και είχε μείνει μόνος του με την ευθύνη».

Ακόμη χειρότερα και με όρους πολιτικού ταμείου: πηγή που έχει επίγνωση της «ροής» συνεχών δημοσκοπήσεων που γίνονται για λογαριασμό μεγάλου κόμματος επιμένει ότι η ΔΗΜΑΡ είναι σε έκλειψη και μιλάει για ποσοστό που της δίνει δεν της δίνει είσοδο στη Βουλή. Η δε υπόθεση της ΕΡΤ δεν είχε απτό δημοσκοπικό όφελος. Εχοντας εξασφαλίσει πολλές παραχωρήσεις από την πλευρά του Πρωθυπουργού, ο Κουβέλης μπορούσε να αναδιπλωθεί προτού η απόλυτη στάση έφερνε το ατύχημα. Αυτό δεν έγινε. Και, τελικά, το ατύχημα το υπέστη η ΔΗΜΑΡ. Πολιτικός που δεν κάνει εύκολα κινήσεις, ο Κουβέλης ένιωθε πάντα ότι ήταν στα καλύτερά του όταν έλεγε όχι. Ωστόσο, το παιχνίδι δυσκόλεψε όταν το γήπεδο μεγάλωσε με τις προτάσεις Σαμαρά για την ΕΡΤ αλλά και για την κυβέρνηση. Η στατικότητα του προέδρου της ΔΗΜΑΡ αποδείχθηκε τελικά ολέθρια. Στην πραγματικότητα, ο Κουβέλης είναι ο μόνος που δεν κερδίζει τίποτε και σε κανένα επίπεδο από το αποτέλεσμα.

Το ερώτημα είναι αν, βγαίνοντας από την κυβέρνηση, εξασφαλίζει τουλάχιστον τη συνοχή του κόμματός του. Παρά την κριτική για τη δυσκαμψία του προέδρου της ΔΗΜΑΡ και τη δυσανεξία του σε απότομες κινήσεις, είναι γεγονός ότι το κόμμα της Αριστεράς είχε φθάσει στα όριά του σε σχέση με τις πολιτικές που μπορούσε να στηρίξει. Αυτό είναι το άλλοθι του Κουβέλη – με τον οποίο θέλουν, πάντως, να διατηρήσουν επαφή οι μέχρι χθες εταίροι του στην κυβέρνηση.