[Γνώμη] Αποφασίζομεν και διατάσσομεν

«Μόνο στα κομμουνιστικά καθεστώτα οι λογοκριτικές επιτροπές εμφανίζονταν ως ενώσεις δημοσιογράφων. Καρικατούρα τέτοιας επιτροπής είναι η ΕΣΗΕΑ».

Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου Σταύρο Τσακυράκη, που ειδικεύεται σε ζητήματα ελευθερίας της έκφρασης. Και αποτυπώνουν με ακρίβεια την εξέλιξη της απεργίας που είχαν κηρύξει ορισμένα σωματεία της ενημέρωσης, η οποία οδήγησε στην έκδοση των περισσότερων φύλλων του Σαββάτου και της Κυριακής, καθόσον το δικαστήριο την κήρυξε παράνομη και καταχρηστική. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, εκδόθηκε σχεδόν το σύνολο των εφημερίδων (μεταξύ των οποίων και ο «Ριζοσπάστης», όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ), που άλλωστε αντιπροσωπεύουν και τη συντριπτική πλειονότητα των κυκλοφοριών.

Και ενώ υπό το βάρος των εξελίξεων χθες το απόγευμα όλα τα κανάλια άρχισαν να εκπέμπουν δελτίο ειδήσεων, η ΕΣΗΕΑ και ορισμένα συνεργαζόμενα σωματεία εξέδωσαν ανακοίνωση, η οποία προεξοφλεί ότι η απεργία συνεχίζεται και, με τον πομπώδη τίτλο «Τι επιτρέπεται και τι όχι στην αυριανή απεργία», κάνει κάτι απίστευτο: επιτρέπει σε ορισμένες εφημερίδες (εκ των οποίων οι μισές είναι εβδομαδιαίες και δεν εκδίδονται Δευτέρες και δύο πρωινές, δηλαδή κανονικά δεν κυκλοφορούν αύριο), «οι οποίες σεβάστηκαν το δικαίωμα στην απεργία», να λάβουν επισήμως από τα σωματεία «την άδεια να εργαστούν για την έκδοση εν δυνάμει απεργιακών φύλλων». Στις εφημερίδες αυτές συγκαταλέγεται και ο εκδοθείς «Ριζοσπάστης».

Η χθεσινή απόφαση, αν δεν ήταν τόσο κωμική, θα ήταν τραγική. Τραγική, διότι από την ώρα που επελήφθη η διοίκηση Τρίμη της ΕΣΗΕΑ, με τη στάση της χάθηκαν χιλιάδες θέσεις εργασίας στα ιδιωτικά ΜΜΕ, χάνονται τώρα και στην ΕΡΤ, παράλληλα κατέρρευσε το επίπεδο της ζωής όσων επαγγελματιών απέμειναν να εργάζονται, ενώ για πρώτη φορά η λογοκρισία έγινε επίσημη ιδεολογία ενός σωματείου που αγωνίζεται, υποτίθεται, για την ελευθερία της έκφρασης.

Απέναντι σε αυτές τις μεθοδεύσεις, δεν έχουμε άλλη επιλογή. Δουλειά μας είναι η ενημέρωσή σας. Οι κοινωνίες, ιδίως όταν βρίσκονται σε κρίση και αναταραχή, έχουν ανάγκη την ελεύθερη πληροφόρηση και τις αποχρώσεις του απροκατάληπτου σχολιασμού της. Εξίσου αναγκαία είναι η πληροφόρηση και για όσα ακολούθησαν το αυταρχικό κλείσιμο της ΕΡΤ και για κάθε άλλη πτυχή της δημόσιας ζωής, στην Ελλάδα και διεθνώς.