Σενάριο πρώτο
(και πολύ ωραίο για να είναι αληθινό): Αναδίπλωση με αμοιβαίες υποχωρήσεις και κυβερνητική ανασύνθεση.
Στην εκδοχή αυτή έχουμε άνοιγμα ή επαναλειτουργία ή κάποιας μορφής συμβιβασμό για την ΕΡΤ. Αυτό μπορεί να είναι αποτέλεσμα και διεθνών πιέσεων, καθώς η κρίση έχει γίνει πλέον αντιληπτή στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες όπου η πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα δεν είναι ευπρόσδεκτη. Μπορεί επίσης να διευκολυνθεί από μια απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που να δικαιώνει την ΠΟΣΠΕΡΤ. Να επιβληθεί δηλαδή ως πράξη σεβασμού στο κράτος δικαίου. Αυτό θα ήταν και το προτιμότερο κανάλι διαφυγής. Διαφορετικά, η υποχώρηση θα ήταν κίνηση που δεν ταιριάζει με την πολιτική προσωπικότητα του Πρωθυπουργού και θα πλήξει την εικόνα του – έστω κι αν γίνει με άλλοθι την ανάγκη να μην μπει η χώρα σε περιπέτειες. Πώς θα λύσει όμως ακόμη και μια τέτοια εξέλιξη το πρόβλημα των μετακινήσεων στο Δημόσιο; Αυτή – η αδράνεια Μανιτάκη – είναι, στην πραγματικότητα, η θρυαλλίδα στις σχέσεις των τριών. Διότι η αλήθεια είναι πως η κυβέρνηση έχει κολλήσει στη μεταρρύθμιση του Δημοσίου και μάλιστα εδώ και πολλούς μήνες. Πιθανόν, η αναδίπλωση Σαμαρά στην ΕΡΤ να συνοδευθεί με αναδίπλωση Κουβέλη στο φλέγον ζήτημα της σύνθεσης της κυβέρνησης. Δηλαδή να έχουμε έξοδο Μανιτάκη και Ρουπακιώτη – άρα ανασχηματισμό. Αν αυτός συνοδευόταν με είσοδο στελεχών του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση τότε έχουμε υπέρβαση της κρίσης – παρότι ο Πρωθυπουργός δεν είδε ποτέ θετικά την είσοδο του ίδιου του Βενιζέλου στην κυβέρνηση και αυτό θα είναι ακανθώδες πρόβλημα. Πάντως, η είσοδος στην κυβέρνηση θα ηρεμήσει τους πασόκους. Ενώ η έξοδος Μανιτάκη θα επιτρέψει την τοποθέτηση στο Διοικητικής Μεταρρύθμισης κάποιου που να είναι διατεθειμένος να προχωρήσει τις αλλαγές στο Δημόσιο. Μένει να φανεί αν η ΔΗΜΑΡ θα ήθελε – και με ποιους – να συνεχίσει να μετέχει στην κυβέρνηση. Κατά πληροφορίες, παρότι η συνάντηση της Πέμπτης αφορούσε την ΕΡΤ, ο Νίκος Αλιβιζάτος θα μπορούσε να είναι μια καλή επιλογή για το υπουργείο Δικαιοσύνης. Δεν είναι κάτι που ο ίδιος έχει αποφασίσει. Εν πολλοίς, πρόκειται για ένα σενάριο που είναι «πολύ καλό για να είναι αληθινό».
Σενάριο δεύτερο
(που ξαναστέλνει τη χώρα στο χείλος της αβύσσου): Αδιαλλαξία, κυβερνητική κρίση και εκλογές.
Στο Μέγαρο Μαξίμου αποφασίζουν ότι η ΕΡΤ δεν μπορεί να ξανανοίξει, ενώ η ΔΗΜΑΡ επιμένει να ασκεί όλο και μεγαλύτερες πιέσεις, αρνούμενη να ενδώσει στο να γίνει κάτι στο Δημόσιο ή να αφυπηρετήσουν οι Ρουπακιώτης και Μανιτάκης. Η σκληρή στάση Κουβέλη εγκλωβίζει τον Βαγγέλη Βενιζέλο σε μια εξίσου αδιάλλακτη θέση. Αμφότερες οι πλευρές δελεάζονται από το τόλμημα των εκλογών. Στην Ιπποκράτους γιατί ελπίζουν σε αυτόματη ανάδυση του κεντροαριστερού τόξου και κοινή κάθοδο με τη ΔΗΜΑΡ. Στο Μαξίμου διότι πιστεύουν ότι «ο Σαμαράς έχει μεγάλο μέρος της κοινωνίας μαζί του και αν πάει σε εκλογές θα πάρει 40%». Οι κάλπες γίνονται λοιπόν ένα είδος συναινετικού διαζυγίου. Μένει να φανεί ποια θα είναι η αντίδραση της Ευρώπης και της τρόικας ευρύτερα. Αν δηλαδή θα γίνει ό,τι και με το δημοψήφισμα επί Παπανδρέου και θα ακουστούν φωνές κατά των πρόωρων εκλογών. Ούτως ή άλλως, όλα αυτά πρέπει να γίνουν μέσα στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Ιουλίου – με δεδομένο ότι μόνο μέχρι τότε είναι εξασφαλισμένη η χρηματοδότηση της χώρας από τους ξένους ελέω εκταμίευσης της δόσης των 3,3 δισ. Αρα οι εξελίξεις θα πρέπει να είναι γρήγορες, σε ένα περιβάλλον αστάθειας και υψηλού ρίσκου.