Πώς άλλαξε η ζωή μου σε 365 ημέρες

Οι έλληνες πολίτες βίωσαν με έντονο τρόπο τις πολιτικές επιλογές και αποφάσεις που πήραν μέσα σε αυτούς τους 12 μήνες τα κόμματα της συγκυβέρνησης. Κάποιοι είδαν τους μισθούς τους να μειώνονται δραματικά, με αποτέλεσμα να έχουν περιορίσει σημαντικά τα έξοδα και να αρκούνται στα απολύτως απαραίτητα. Αλλοι, πάλι, έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στα νέα επιχειρηματικά ξεκινήματα. Για τους νεότερους δε, οι οποίοι έχουν πάρει το πτυχίο στα χέρια τους, η ανεύρεση εργασίας έχει γίνει τον τελευταίο χρόνο Γολγοθάς. Αλλωστε, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, σχεδόν έξι στους δέκα νέους στη χώρα μας βλέπουν διαρκώς κλειστές τις επαγγελματικές πόρτες. Για αυτούς η μετανάστευση αποτελεί μονόδρομο. Υπάρχει βέβαια και η άλλη πλευρά: εκείνοι οι οποίοι είδαν τη ζωή τους να αλλάζει προς το καλύτερο.

«ΤΑ ΝΕΑ» μίλησαν μαζί τους και κατέγραψαν πόσο επηρεάστηκε η ζωή τους.

Αγάπιος Κιούσης – μηχανολόγος μηχανικός

Στράφηκα στη γεωργία

Το μέλλον του ως μηχανολόγου είναι αβέβαιο. Η εταιρεία στην οποία εργάζεται, εξαιτίας της κρίσης, συζητά το τελευταίο διάστημα να αναλάβει έργα στο εξωτερικό – κάτι το οποίο δεν γνωρίζει αν θα είναι προσωρινό. «Για μένα θα είναι δύσκολο να πάρω μια τέτοια απόφαση, μιας και έχω οικογένεια και ένα παιδί μόλις τεσσάρων μηνών».
Από την άλλη πλευρά, αυτό τον χρόνο, η… αγροτική του προσπάθεια, που άρχισε περίπου δυόμισι χρόνια πριν, με καλλιέργειες στην Εύβοια, όπως το ιπποφαές, τα μύρτιλλα, την αρώνια και το γκότζι μπέρι, φάνηκε – παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες – να έχει περισσότερες προοπτικές. Φέτος μάλιστα θα βγάλει στην αγορά και τα πρώτα προϊόντα από τη σοδειά του. «Ακόμη όμως η λίπανση, η τεχνική υποστήριξη και τα υλικά εξακολουθούν να είναι ακριβά και οι τιμές τους, αντί να πέφτουν, ανεβαίνουν. Τον τελευταίο χρόνο μάλιστα το φαινόμενο αυτό είναι πιο έντονο καθώς εξαιτίας της κρίσης ο κόσμος επιστρέφει στη γη – κι αυτό κάποιοι επαγγελματίες του χώρου το εκμεταλλεύονται».

Γιάννης Σγουρομάλλης – φοιτητής

Δούλεψα σε δύο πόστα

Του έμειναν δύο μαθήματα για να πάρει το πτυχίο του από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας του ΤΕΙ Κεφαλονιάς. Αυτός ο χρόνος για τον Γιάννη Σγουρομάλλη δεν άλλαξε προς το καλύτερο. Προκειμένου να μην επιβαρύνει οικονομικά την οικογένειά του που έχει πληγεί από την κρίση, αναγκάστηκε να κάνει μέχρι και δύο δουλειές – σε μία τοπική εφημερίδα αλλά και ως σερβιτόρος. Για να κάνει οικονομία, όπως και οι περισσότεροι συμφοιτητές του, τρώει τουλάχιστον μία φορά την ημέρα στην εστία. «Από πολύ νωρίς η νέα γενιά βούτηξε στα βαθιά. Την ανάπτυξη που λένε δεν την έχω δει ακόμη. Το μόνο που βλέπω είναι να προσφέρεται εργασία με 300 ευρώ τον μήνα και θα πρέπει να είμαστε κι ευχαριστημένοι». Φέτος είχε να διαχειριστεί και το γεγονός ότι με το σχέδιο «Αθηνά» το Τμήμα του θα είναι ανοιχτό έως το 2018 – ώσπου να αποφοιτήσουν όλοι οι φοιτητές – και μετά θα σταματήσει η λειτουργία του. «Τι αξία θα έχει λοιπόν στην αγορά εργασίας ένα πτυχίο το οποίο θα προέρχεται από ένα Τμήμα που δεν θα υπάρχει;».

Χρήστος Σουρουλής – φιλόλογος

Εζησα με 650 ευρώ τον μήνα

Ξεκίνησε με μισθό 1.230 ευρώ και από τον περασμένο Σεπτέμβριο έπεσε στα 860 ευρώ και μάλιστα για κάποιους μήνες λόγω αναδρομικών κρατήσεων δεν έπαιρνε περισσότερα από 650 ευρώ μηνιαίως. Ο φιλόλογος σε Λύκειο του Περάματος Ρεθύμνου βιώνει την αβεβαιότητα για την ίδια τη δουλειά του. «Εκτός από τις μειώσεις, είχαμε να αντιμετωπίσουμε και τις μετακινήσεις των εκπαιδευτικών σε οποιαδήποτε περιοχή της Ελλάδας υπάρχει σύμφωνα με το υπουργείο έλλειψη. Πάντως, πέρα από το τι ζούμε στο παρόν, δεν μπορούμε να προγραμματίσουμε το μέλλον. Με τη σύζυγό μου – επίσης εκπαιδευτικό, χωρίς όμως οργανική θέση, που σημαίνει ότι κάθε χρόνο μπορεί να είναι και σε διαφορετική περιοχή – δεν έχουμε παιδί αλλά δεν είναι εύκολο για ένα νέο ζευγάρι, με την αβεβαιότητα που επικρατεί σήμερα, να πάρει μία τέτοια απόφαση». Πάντως, όπως εξηγεί, ίσως ήρθε η ώρα οι φιλόλογοι να επαναπροσδιορίσουν τις έννοιες των όρων «ανάπτυξη» και «εκσυγχρονισμός», «κι αυτό γιατί η κυβέρνηση έναν χρόνο τώρα έχει αλλάξει τους ορισμούς».

Αχιλλέας Αναγνώστου – πληροφορικάριος

Ανοιξα εταιρεία πληροφορικής

Tον Ιανουάριο του 2012 – μεσούσης της κρίσης – άνοιξε μαζί με τον συνέταιρό του, Σπύρο Αθανασιάδη, επιχείρηση στον χώρο της πληροφορικής. Παρά το ρίσκο, η εικόνα που έχει μέχρι σήμερα ο 33χρονος είναι μάλλον ενθαρρυντική για την εποχή. «Φαίνεται ότι έχουμε αποκτήσει διευρυμένο πελατολόγιο τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα, πράγμα που μας κάνει να αισιοδοξούμε για το μέλλον». Ο χρόνος που πέρασε έφερε ευκαιρίες ανάπτυξης της επιχείρησης, «δυστυχώς όμως όσο οξύμωρο και αν ακούγεται, δεν συνέβη το ίδιο στο οικονομικό κομμάτι. Οι τιμές λιανικής πώλησης και παροχής υπηρεσιών έχουν καταρρεύσει χωρίς να συμβαίνει το ίδιο με τα λειτουργικά έξοδα και με τις τιμές χονδρικής των προμηθευτών. Ο κλάδος της πληροφορικής στη χώρα μας δεν είναι απλώς στάσιμος αυτή τη στιγμή αλλά κάνει βήματα προς τα πίσω. Και αυτό το διαπιστώνουμε στην πράξη, καθώς ιδιαίτερα τους τελευταίους τρεις μήνες έχουμε μεγάλη πτώση στις πωλήσεις λιανικής, της τάξης του 60%, σε σχέση με τους προηγούμενους».

Χρήστος Πολύδωρας – απόφοιτος Φυσικής

Εργάζομαι χωρίς μισθό

Ακριβώς έναν χρόνο πριν τέλειωνε τις σπουδές του στο Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Μετακόμισε στην Αθήνα, παρόλο που η οικογένειά του μένει μόνιμα στον Πύργο. Από τον περασμένο Σεπτέμβριο μέχρι και τον Ιανουάριο, ο 24χρονος έψαχνε για δουλειά, κοιτούσε τις αγγελίες, έστελνε βιογραφικά, έψαχνε για εργασία ακόμη και μέσω γνωστών και το μόνο που βρήκε πριν από περίπου πέντε μήνες ήταν μια θέση σε εταιρεία περιβαλλοντικών μελετών. Χωρίς μισθό ωστόσο. «Ανήκω σε αυτή την ομάδα των νέων που μην μπορώντας να κάνει διαφορετικά, κάνει εθελοντική εργασία – κάτι που είναι μόδα στο εξωτερικό. Αρχισα με στόχο να βρω δουλειά και να μην επιβαρύνω άλλο τους δικούς μου, οι οποίοι αναγκάζονται να συντηρούν δύο σπίτια, αλλά είμαι κι εγώ ένας από τους χιλιάδες άνεργους νέους – το ποσοστό της νεανικής ανεργίας πλησιάζει το 60%». Η λύση του μεταπτυχιακού είναι μονόδρομος, αφού θεωρεί πως ένα ακόμη πτυχίο μπορεί να τον βοηθήσει να βρει δουλειά, τουλάχιστον στο εξωτερικό.

Βούλα Βασιλειάδου – προσωρινά εργαζόμενη

Αμείβομαι ως εθελόντρια

Ο τελευταίος αυτός χρόνος άρχισε δύσκολα. «Μέχρι πέρυσι εργαζόμουν συνεχώς. Και για πρώτη φορά μένω άνεργη για αρκετούς μήνες. Διαπίστωσα ότι το πτυχίο μου στη Φιλοσοφία, Παιδαγωγική και Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, δεν θα μου άνοιγε καμία επαγγελματική πόρτα. Από τότε που τελείωσα τις σπουδές μου είχα καταλάβει πως εμείς της νέας γενιάς έχουμε μάθει να κάνουμε πολλά πράγματα στον επαγγελματικό τομέα, αρκεί να έχουμε την ευκαιρία. Με στενοχωρεί η κατάσταση, αλλά δεν έχω διάθεση παραίτησης».
Ο χρόνος αυτός, όμως, φαίνεται πως κλείνει ελπιδοφόρα για την 32χρονη, αφού είναι προσωρινά εργαζόμενη και της δόθηκε η ευκαιρία να αμείβεται ως εθελόντρια, μέσω προγράμματος εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. «Κι έτσι, στην Αρσις Κοζάνης όπου είμαι εθελόντρια τα τελευταία επτά χρόνια, θα προσφέρω τις υπηρεσίες μου και θα πληρώνομαι για έναν χρόνο. Μετά; Με ελπίδα και καλή διάθεση θα αντιμετωπίσω την όποια δυσκολία – είμαι φύσει αισιόδοξη.

Χρήστος Παλιούρας – κτηνοτρόφος

Ιδρυσα μονάδα με βουβάλια

Οι τελευταίοι 12 μήνες ήταν για τον ίδιο και την οικογένειά του από τους πιο δύσκολους. Κι αυτό γιατί ο Χρήστος Παλιούρας άφησε τις οικοδομές, αφού δεν είχε πια δουλειά, και άρχισε την εκτροφή βουβαλιών. Αυτή τη στιγμή έχει 24 βουβάλια και κανένα έσοδο, ενώ με βάση τους υπολογισμούς του στο ταμείο δεν πρόκειται να μπει ευρώ μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2014, όταν και θα είναι έτοιμα προς πώληση τα ζώα. «Τα βουβάλια για να αποδώσουν οικονομικά θέλουν κάποιο χρονικό διάστημα. Και μέχρι να έρθει αυτή η ώρα εγώ έχω μόνο έξοδα. Περίπου 7.000 – 8.000 ευρώ έχω πληρώσει αυτόν τον χρόνο σε ζωοτροφές. Κάνω οικονομία από παντού και έχω φτάσει σε σημείο να μην έχω ούτε το ρεύμα να πληρώσω». Οπως εξηγεί ο κτηνοτρόφος, πατέρας δύο μικρών παιδιών, το κράτος δεν είναι μαζί με τους κτηνοτρόφους. «Μόνος μου παλεύω. Δεν πήραμε ούτε τα χρήματα από το πρόγραμμα σπάνιων φυλών που δικαιούμαστε – περίπου 4.000 με 5.000 ευρώ. Η κυβέρνηση λέει “Να στηρίξουμε τον πρωτογενή τομέα”, αλλά δε βλέπω στήριξη».

Μικαέλα Χρονοπούλου – άνεργη

Θέλω να φύγω στην Αγγλία

Μέχρι πέρυσι εργαζόταν σε τράπεζα. Βρέθηκε όμως ύστερα από λίγους μήνες εκτός αγοράς εργασίας και άρχισε να στέλνει βιογραφικά, ψάχνοντας δουλειά πάνω στο αντικείμενο των σπουδών της – έχει πτυχίο από το Τμήμα Οικονομικής Επιστήμης της ΑΣΟΕΕ. Εκανε αίτηση ακόμη και για θέση μερικής απασχόλησης σε τηλεφωνικό κέντρο. Οι απαντήσεις που έπαιρνε ήταν αρνητικές. Το τελευταίο διάστημα βοηθά περιστασιακά στην οικογενειακή επιχείρηση αλλά δεν είναι αυτό που θέλει. «Οταν είσαι νέος θέλεις να δοκιμαστείς και να προσφέρεις. Κι αυτό δεν μπορείς να το έχεις στην Ελλάδα. Οχι πια. Με πιάνει απελπισία με την κατάσταση τους τελευταίους μήνες, ιδίως για τους νέους ανθρώπους αλλά και τους μεγαλύτερους, τους συνταξιούχος, όπως η μητέρα μου που είδε τον μισθό της να κόβεται στη μέση», λέει. Ολο αυτό συνέβαλε στο να πάρει την απόφαση, να πάει στην Αγγλία για μεταπτυχιακά, αλλά και να κυνηγήσει εκεί μία θέση. «Εύχομαι να βρω δουλειά έξω γιατί εάν γυρίσω φοβάμαι ότι θα πάνε στράφι όλα όσα επένδυσα».

Γιώργος Φαρμακίδης – δ/ντής Μαιευτικού, Ελενα Βενιζέλου

Ο μισθός μου μειώθηκε 60%

Με προϋπηρεσία 23 ετών στην Αμερική και 15 ετών στο Νοσοκομείο Ελενα Βενιζέλου, ο μαιευτήρας – γυναικολόγος και διευθυντής του ΣΤ’ Μαιευτικού – Γυναικολογικού Τμήματος του Νοσοκομείου Ελενα Βενιζέλου είδε τους τελευταίους μήνες τον μισθό του να μειώνεται δραματικά. «Εναν χρόνο τώρα βιώνουμε τη μείωση των εισοδημάτων – έως 60% -, τη μείωση των συντάξεων και την έλλειψη των γιατρών. Αυτό είναι το σκηνικό στον τομέα της υγείας. Με περίπου 38 χρόνια προϋπηρεσία τα καθαρά εισοδήματά μου είναι 1.550 ευρώ και άλλα 330 ευρώ είναι το επίδομα για τον συντονιστή διευθυντή. Τόσα χρόνια επενδύεις σε σπουδές για να έρθουν μία μέρα και να απαξιώσουν τη δουλειά τόσων ετών». Τους τελευταίους μήνες, νέοι συνάδερφοί του εγκαταλείπουν την Ελλάδα για το εξωτερικό. «Φεύγουν για τη Γερμανία, με μισθό 3.000 ευρώ, μισό από αυτόν που παίρνει ο γερμανός συνάδελφος αλλά μεγαλύτερο από αυτόν της Ελλάδας. Το έχω σκεφτεί πολλές φορές να φύγω στις ΗΠΑ και το τελευταίο διάστημα το ξανασκέφτομαι σοβαρά».