[Κιόσκι] Σε ποιον ανήκει αυτό το «μαγαζί»;

Τον Οκτώβριο του 2011 οι δημοσιογράφοι του BBC κήρυξαν 48ωρη απεργία με αφορμή το σχέδιο της εταιρείας να καταργήσει 2.000 θέσεις εργασίας έως το 2017 και να κλείσει τα γραφεία στο Μάντσεστερ και το Κάρφιλντ. Ηταν η δεύτερη απεργία στον μεγαλύτερο ραδιοτηλεοπτικό όμιλο στον κόσμο μέσα σε έναν χρόνο. Δώδεκα μήνες νωρίτερα οι εργαζόμενοι είχαν απεργήσει για 24 ώρες εξαιτίας των νέων ρυθμίσεων στο συνταξιοδοτικό τους καθεστώς. Στη συγκέντρωσή τους έξω από τα γραφεία της εταιρείας, κρατούσαν πλακάτ τα οποία εικόνιζαν έναν κλέφτη να τρέχει κουβαλώντας στην πλάτη του έναν σάκο με τις συντάξεις τους.  

Οι δημοσιογράφοι της El Pais δεν είχαν όρεξη για χιούμορ όταν οι ιδιοκτήτες της ανακοίνωσαν ότι το δημοσιογραφικό της δυναμικό θα μειωθεί κατά ένα τρίτο. Η δική τους διαμαρτυρία ήταν συναισθηματικά φορτισμένη. Οταν τελείωσε η τριήμερη απεργία τους, συγκεντρώθηκαν στην αίθουσα σύνταξης της εφημερίδας. Μέτρησαν όλοι μαζί μέχρι το 129, τον αριθμό των δημοσιογράφων που έχασαν τη δουλειά τους, κι έπειτα αποχώρησαν σιωπηλοί από την αίθουσα. Εικοσιτετράωρη απεργία, η οποία είχε χαρακτηριστεί «ιστορική» γιατί ήταν μόλις η δεύτερη από την ίδρυση της εφημερίδας το 1944, είχαν πραγματοποιήσει το 2008 και οι εργαζόμενοι της Monde. Τα θύματα εκεί ήταν 130.

Φυσικά, η λίστα είναι πολύ μεγαλύτερη. Αλλά αρκούν αυτοί οι κολοσσοί της ενημέρωσης για να αντιληφθεί κανείς ότι ο Τύπος, ηλεκτρονικός και έντυπος, περνάει τη μεγαλύτερη δοκιμασία της ιστορίας του. Τα σχέδια «αναδιάρθρωσης» ή «εξυγίανσης» είναι εξίσου σκληρά, όπως και να τα βαφτίσει κανείς. Η κρίση δεν κάνει διακρίσεις. Χτυπάει δημόσια και ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης. Ως προς το ιδιοκτησιακό καθεστώς της ΕΡΤ, όμως, τα πράγματα είναι λίγο πιο μπερδεμένα. Σε ποιον ανήκει αυτό το «μαγαζί», όπως λέγονται στη δημοσιογραφική αργκό οι επιχειρήσεις του Τύπου; Στους φορολογουμένους επειδή πληρώνουν 4,80 ευρώ τον μήνα; Στους συνδικαλιστές που θεωρούν ότι μπορούν να χρησιμοποιούν την τηλεοπτική οθόνη ως ταμπλό αιτημάτων; Στους δημοσιογράφους της, κάποιοι από τους οποίους εκδήλωσαν τη δικαιολογημένη συναισθηματική τους φόρτιση με αδικαιολόγητη αμετροέπεια; Στο κράτος, του οποίου ο εκάστοτε υπουργός νομίζει ότι αποτελεί μοναδική ενσάρκωση;

Πιθανότατα η μεγαλύτερη παθογένεια της ελληνικής δημόσιας τηλεόρασης δεν είναι η διαφθορά, η σπατάλη, η αδιαφάνεια. Είναι η γενικότερη αντίληψη στην Ελλάδα ότι μια ιδιότητα, ένα αξίωμα ή μια οργανική σχέση παραχωρεί δικαιώματα ιδιοκτησίας. Στην πεποίθηση ότι με τα δημόσια αγαθά μπορούμε να έχουμε μια ισόβια σχέση αφέντη – δούλου.