[Ανάλυση] Οι τρεις αθέατες όψεις ενός λουκέτου

Ο πρώτος κανόνας της πολιτικής είναι ότι, σε φάση κρίσης, επιλέγεις τις μάχες σου.

Από χθες το μεσημέρι είναι φανερό ότι ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε το κλείσιμο της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, ως κίνηση που να συμβολίζει τη μεταρρύθμιση του Δημοσίου. Ή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, επέλεξε την ΕΡΤ ως φορέα του οποίου η κατάργηση σπάει το ταμπού των απολύσεων στο Δημόσιο.

Χθες δεν υπήρχαν περιθώρια αμφιβολιών για τις προθέσεις του Σαμαρά. Ο Πρωθυπουργός ενημέρωνε ο ίδιος βουλευτές της ΝΔ ανά ομάδες για την απόφασή του να κλείσει την ΕΡΤ έως τα μεσάνυχτα. Και εξηγούσε ότι αν οι εταίροι του στην κυβέρνηση δεν συμφωνούσαν, τότε δεν είχε πρόβλημα ακόμη και να πάει σε εκλογές. Ετσι απλά.

Η συλλογιστική αυτή είναι τριπλής όψης.

Οψη πρώτη: η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί για δύο χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο τον Ιούνιο. Με τον Αντώνη Μανιτάκη να ψιλοκόβει και να ξαναψιλοκόβει το αγγούρι, το Μέγαρο Μαξίμου αναζητούσε εδώ και δύο μήνες άλλες λύσεις. Μια ιδέα ήταν να φύγουν εκπαιδευτικοί, ως συνέπεια της αλλαγής του εκπαιδευτικού χάρτη που προωθούσε ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος. Πονηρός ο υπουργός Παιδείας επέλεξε τις αναγκαστικές μεταθέσεις και την παράταση των ωραρίων, αποφεύγοντας με αυτό τον τρόπο να πέσει ο πέλεκυς στον δικό του τομέα. Από εκεί και πέρα, οι εναλλακτικές δεν ήταν πολλές. Να κλείσουν, ας πούμε, τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα – η μόνη εθνική βιομηχανία που παράγει ανταλλακτικά για τις Ενοπλες Δυνάμεις; Ή κάποιος άλλος φορέας; Η ΕΡΤ είχε το «πλεονέκτημα» να ανήκει σε έναν κλάδο αντιπαθή στην κοινωνία: τους δημοσιογράφους. Το κλείσιμό της έχει ως πολιτική «υπεραξία» την κατάργηση της εισφοράς υπέρ της ΕΡΤ στους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Επελέγη λοιπόν για τις απολύσεις μια ηχηρή – αλλά αντιπαθής – μειοψηφία, στη λογική ότι όσο περισσότερη φασαρία κάνουν οι δημοσιογράφοι τόσο η ευρύτερη κοινή γνώμη θα σταθεί αρνητικά απέναντί τους. Εν πολλοίς, κοινωνικός αυτοματισμός.

Οψη δεύτερη: καθώς απεργούσε κάθε φορά που η κυβέρνηση είχε μια επιτυχία – κραυγαλέο παράδειγμα, η επίσκεψη Ολάντ στην Αθήνα τον Φεβρουάριο – η ΕΡΤ είχε δώσει στο Μαξίμου την εντύπωση ότι είχε μετατραπεί σε δούρειο ίππο του ΣΥΡΙΖΑ στα ΜΜΕ. Και αυτό, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να την ελέγξει από πάνω και το γεγονός ότι ουσιαστικά δόθηκε το ελεύθερο σε ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ να προωθήσουν εκεί πρόσωπα επιλογής τους – για να το πούμε κομψά.

Οψη τρίτη: ο Σαμαράς φαινόταν τον τελευταίο καιρό εγκλωβισμένος ανάμεσα στην πίεση του ΠΑΣΟΚ για ανασχηματισμό και στη διάθεση της ΔΗΜΑΡ να ελέγξει την κυβερνητική ατζέντα, όπως αυτή εκδηλώθηκε με το νομοσχέδιο Ρουπακιώτη. Στον γνωστό βολονταρισμό του, ο Μεσσήνιος ανέστρεψε το μοντέλο της κατανόησης των πολιτικών προβλημάτων των εταίρων του και, στον γνωστό βοναπαρτισμό του, πήγε σε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου. Οι εκλογές είναι ρίσκο για τη ΝΔ, αλλά η καρδούλα τους το ξέρει αν Βενιζέλος και Κουβέλης τις αντέχουν. Ο Σαμαράς έχει ένα πρόσθετο πλεονέκτημα. Το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι το είδος της τολμηρής κίνησης που θα του εξασφαλίσει την πλήρη υποστήριξη των μεγάλων πρωτευουσών της Ευρώπης και μάλιστα σε μια φάση που πηγαίνει καλά. Κοινώς, θα είναι πλέον ο έλληνας μεταρρυθμιστής στα μάτια των ξένων.

Κάπως έτσι το Μαξίμου κατέβασε τον διακόπτη της ΕΡΤ…