[Στίγμα] Εκλογές, η μόνη εξήγηση πίσω από μια ανεξήγητη απόφαση

«Ημουνα νιος και γέρασα», που λένε, ακούγοντας τις κυβερνήσεις, όλες τις κυβερνήσεις από τη δικτατορία και μετά, να επιδιώκουν την «αναδιάρθρωση της ΕΡΤ». Εναν καιρό είχε καταντήσει το πιο σύντομο ανέκδοτο. Εσκαγε στα γέλια κανείς με το άκουσμα της κυβερνητικής πρόθεσης. Για πολλούς λόγους.

Κυρίως όμως  διότι όλοι γνώριζαν ότι στο τέλος πάντα κάτι θα γινόταν και η αναδιάρθρωση θα μετατρεπόταν σε… ανέκδοτο!

Μα πολιτικοί, μα συνδικαλιστές, μα διοικήσεις, πάντα κάτι στο πάρα πέντε έστελνε την αναδιάρθρωση από εκεί που ήρθε!

Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω. Ο original Καραμανλής μόλις σταθεροποιήθηκε ως πρώτος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης μετακάλεσε στην Αθήνα ολόκληρο «σερ» από το BBC να μελετήσει την ΕΡΤ και να υποβάλει σχέδιο για την αναδιάρθρωσή της. Ο σερ – τον έλεγαν Χιου Γκριν (μεγάλη φωτογραφία, από επίσκεψή του τότε στο Ραδιομέγαρο) – ήρθε εδώ, μελέτησε προσεκτικά το αντικείμενό του και στη συνέχεια υπέβαλε την έκθεσή του. Την παρέλαβαν την έκθεση οι αρμόδιοι (αν δεν κάνω λάθος, ήταν τότε υφυπουργός Τύπου και αρμόδιος για την ΕΡΤ ο φίλος τού Καραμανλή Τάκης Λαμπρίας), τη μελέτησαν από την καλή και την ανάποδη, κατέληξαν ότι «αυτά δεν γίνονται εδώ» και την ενταφίασαν  σε ένα συρτάρι, όπου προφανώς υπάρχει ακόμη. Τι προέβλεπε ακριβώς η έκθεση μη με ρωτάτε – θυμάμαι απλώς ότι προέκρινε τη συγχώνευση της ΕΡΤ και της τότε ακόμη εν ζωή ΥΕΝΕΔ.

Πέρασαν τα χρόνια και κάποτε ήρθε στα πράγματα ο Ανδρέας, ο οποίος τοποθέτησε στην ΕΡΤ πρόεδρο τον Γιώργο Ρωμαίο και  υπουργό Μέσων Ενημέρωσης τον Σάκη Πεπονή, «δαφνοστεφανωμένο» από τον καιρό της Αποστασίας (ως διευθυντής του κρατικού ραδιοφώνου είχε καταφέρει να μεταδώσει το διάγγελμα του Γεωργίου Παπανδρέου, του Γέρου, για τα Ιουλιανά).

Ο Ρωμαίος, δημοσιογράφος με περγαμηνές, κατάλαβε ότι αυτό το άρρωστο πράγμα έπρεπε να συμμαζευτεί για να σταματήσει να είναι ελλειμματικό. Η πρόταση είχε ως κεντρικό άξονα τη συγχώνευση των καναλιών, την καλύτερη κατανομή του προσωπικού και τον περιορισμό των σπάταλων εξωτερικών παραγωγών. Το σχέδιο δεν προχώρησε ποτέ. Το σταμάτησε ο Πεπονής γιατί είχε ένα άλλο πλάνο για την κρατική ραδιοτηλεόραση.

Ο Ρωμαίος επανήλθε το ’85, ευρωβουλευτής πλέον, με νέα πρόταση: αυτή τη φορά η κυβέρνηση να ισχυροποιήσει την ΕΡΤ και παράλληλα να προκηρύξει δημοπρασία για δύο-τρία ιδιωτικά κανάλια (τόσα πίστευε ότι «σηκώνει» η ελληνική αγορά).

Η πρόταση πήρε και αυτή τη θέση της σε κάποιο συρτάρι.

Κατά τη διάρκεια των χρόνων που ακολούθησαν έγιναν και άλλες προσπάθειες, οι οποίες πάντοτε σταματούσαν στις «καλές προθέσεις».

Κατά τη γνώμη μου, η πιο σοβαρή προσπάθεια που έγινε για να αλλάξει η μοίρα της ΕΡΤ και να γίνει ανταγωνιστική ήταν πριν από 22 μήνες. Η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (του Γιώργου, δηλαδή) αποφάσισε να αναδιαρθρώσει την κρατική ραδιοτηλεόραση αποβλέποντας μέσα από την αναδιάρθρωση αυτή να περιορίσει κατά 500 ή 600 τις θέσεις εργασίας και σημαντικά τα λειτουργικά της κόστη.

Εγινε, όπως πάντα, κόλαση.

Ο εισηγητής της πρότασης Ηλίας Μόσιαλος (μικρή φωτογραφία) δέχθηκε πυρά ομαδόν, από παντού, επειδή τόλμησε να εισηγηθεί ότι επιτέλους κάτι πρέπει να γίνει με την «ιερή αγελάδα». Και δεν το είχε απαιτήσει καν η τρόικα! Τα περισσότερα πυρά τα δέχθηκε από το ΠΑΣΟΚ· πρώτος έσυρε τον χορό ο πρόεδρος Απόστολος Κακλαμάνης, ο ίδιος που χθες έδωσε ρεσιτάλ από τη συχνότητα της «αγωνιζόμενης» ΕΡΤ.

Ο Μόσιαλος θα έκλεινε την ΕΡΤ; Οχι, βέβαια. Γιατί αντέδρασε τότε ο πρόεδρος Απόστολος, το σύνολο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ και φυσικά η ΝΔ με τον σημερινό εκπρόσωπο Σίμο να διακηρύσει τη βούληση του Σαμαρά να διατηρηθεί ο δημόσιος χαρακτήρας της ΕΡΤ; Διότι προφανώς με την ΕΡΤ ισχύει ό,τι και με το Κυπριακό: κάθε λύση που απορρίπτεται είναι καλύτερη από αυτήν που θα έρθει στη θέση της.

Το ίδιο ισχύει και για την ΠΟΣΠΕΡΤ, το συνδικαλιστικό όργανο των εργαζομένων της ΕΡΤ, που πολέμησε επίσης τη λύση – ότι τάχα μου ο Μόσιαλος είχε την πρόθεση να κλείσει την κρατική ραδιοτηλεόραση. Ο μύθος του βοσκού που κάθε τόσο φώναζε «λύκος  στα πρόβατα» δεν τους είπε ποτέ τίποτε.

Τι θα γίνει τώρα; Η αλήθεια είναι ότι κανένας δεν γνωρίζει. Από όσους ρώτησα στην κυβερνητική πλειοψηφία (Μέγαρο Μαξίμου και τέτοια) ουδείς μπορούσε να μιλήσει με βεβαιότητα για το πότε θα συγκροτηθεί ο νέος δημόσιος φορέας ραδιοτηλεόρασης. Θα είναι σε έναν μήνα, σε δύο, σε τρεις, σε πέντε; Κανένας – και όταν λέω κανένας, εννοώ κανένας – δεν  είχε να δώσει μια συγκεκριμένη απάντηση.

Το δεύτερο θέμα, κατά την άποψή μου, είναι ότι η ΕΡΤ μετατρέπεται σε «λυδία» λίθο για την κυβερνητική συνοχή. Οι πασόκοι ειδικά, οι οποίοι είναι στα κάγκελα με τη μονομερή απόφαση Σαμαρά, έβγαζαν προς τα έξω όχι απλώς ενόχληση, αλλά και διάθεση σύγκρουσης  «και ό,τι ήθελε προκύψει».

Μίλησα με ένα από τα στελέχη που μετείχαν χθες βράδυ στην υπό τον πρόεδρο Βαγγέλη σύσκεψη, τον Χρήστο Πρωτόπαπα. Ηταν κάθετος:

– Αν προχωρήσει το κλείσιμο της ΕΡΤ, είναι προφανές ότι από εδώ και πέρα θα οδηγηθούμε αργά αλλά σταθερά σε έναν τοίχο…

– Τι μπορεί να  αποτρέψει αυτή την πορεία;

 Από το ΠΑΣΟΚ δηλώνουν ότι μετά το χθεσινό είναι προφανές πως τίποτε δεν πρόκειται να περάσει από τη Βουλή με την ψήφο του ΠΑΣΟΚ, με πρώτη φυσικά την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου.  

Τα ίδια πάνω – κάτω κατάλαβα συνομιλώντας και με τον Ανδρέα Παπαδόπουλο, τον εκπρόσωπο της ΔΗΜΑΡ. Ούτε η ΔΗΜΑΡ θα ψηφίσει τίποτε στο μέλλον από τα όσα κρίσιμα θα φέρει η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή. Αρα;

  

Μόνο μία εξήγηση υπάρχει πίσω από την ανεξήγητη – μα εντελώς ανεξήγητη – απόφαση του Πρωθυπουργού: επέλεξε την απαξιωμένη ΕΡΤ ως πεδίο σύγκρουσης με τους δύο κυβερνητικούς εταίρους διότι στο πίσω μέρος του μυαλού του – ναι! – έχει εκλογές!  

Γιατί όμως εμένα όλα αυτά μου θυμίζουν την έμπνευση του Γιώργου για δημοψήφισμα, που οδήγησε τελικά στην πτώση του;

Ποιος ξέρει…