ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Επιστολή στην Ανγκελα Μέρκελ

Χαρίκλεια Θεοφιλάτου

17 Σεπτεμβρίου 1943, ημέρα Παρασκευή. Ενα γερμανικό βομβαρδιστικό πέρασε πάνω από το χωριό μου, αφήνοντας αρκετούς νεκρούς, μεταξύ αυτών και τον 29 ετών σύζυγό μου και πατέρα της κόρης μου. Ημουν τότε 27 ετών και η κόρη μου πέντε μηνών. Σήμερα είμαι 97 ετών. Εχουν περάσει 70 χρόνια και ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω τη φοβερή συμφορά που μου έτυχε στα καλύτερα χρόνια της ζωής μου.
Ηθελα να μάθω από σας πώς θα νιώθατε απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους αν σας συνέβαινε κάτι τέτοιο. Θα ξεχνούσατε; Δεν επιρρίπτω την ευθύνη στους σημερινούς φίλους Γερμανούς, διότι οι περισσότεροι δεν είχαν γεννηθεί. Ούτε ζητώ ηθική ή υλική ικανοποίηση. Γιατί όλη τη Γερμανία να μου χαρίσετε, ο σύζυγός μου δεν πρόκειται να γυρίσει, ούτε η κόρη μου να δει τον πατέρα της. Το μόνο που ζητώ από σας είναι να μην ξεχάσετε, όπως δεν ξεχνώ εγώ και όλοι όσοι έζησαν τη δική μου δυστυχία.

Φορολόγηση των πολιτών

Γεώργιος Ν. Χαρμαντάς

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

Οι συνεχείς οικονομικές αφαιμάξεις επί των ανυπεράσπιστων πολιτών, λόγω της κατάχρησης εξουσίας από τις τελευταίες τρεις κυβερνήσεις, μου έχουν μειώσει τα ετήσια έσοδα περίπου στο μισό. Την ίδια και πολύ χειρότερη εμπειρία έχει και η πλειονότητα των υπόλοιπων ιθαγενών.

Μάλιστα, οι κυβερνώντες έφτασαν στο σημείο να μονιμοποιήσουν το πρωτάκουστο στην ελεύθερη Ελλάδα χαράτσι, το βαφτισμένο ως έκτακτο. Σαν ένα εφάπαξ μέτρο λόγω αδήριτης εθνικής ανάγκης. Δίχως αμηχανία, δίχως ντροπή. Απεναντίας ωραιοποιούν, ζαχαρώνουν την απόφασή τους ψευδόμενοι. «Τώρα θα πληρώνετε λιγότερα» μας λένε.

Σε πείσμα της ανυπολόγιστης συνολικής αφαίρεσης χρημάτων κατά βάση από τις ισχνές τσέπες και την αγορά, αντί της προόδου, υπάρχει οπισθοδρόμηση. Τελικά, το μόνο ψευδές «θετικό» που ακούμε από δικούς μας και ξένους είναι πως «είμαστε στον σωστό δρόμο». Αυτό ως διπλωματική έκφραση σημαίνει ότι έχουμε κολλήσει στη λασπώδη αρχή του δρόμου αυτού.

Κάθε φορά που μας γίνεται η επόμενη αφαίμαξη, παίρνουμε τη διαβεβαίωση ότι πρόκειται για την τελευταία. Χωρίς να είναι. Και αναρωτιέμαι, όπως και όλοι οι πολίτες: Πού στο καλό χάνονται, εξαφανίζονται όλα εκείνα τα ογκώδη εισπραγμένα με το πιστόλι στον κρόταφο ποσά, τα οποία υποτίθεται ότι θα έκλειναν το χαίνον έλλειμμα; Κανένας δεν μας πληροφορεί και ουδείς από εμάς είναι δυνατό να μαντέψει θετικά.

Το δε χειρότερο: Η ελπίδα ότι ένας σύγχρονος Ελληνας Ρομπέν θα μας προστάτευε κάποια στιγμή από τους σερίφηδες του Νότιγχαμ παραμένει μυθιστορηματική. Ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης το μόνο που έχει κατά νου είναι η πρωθυπουργία. Οπως άλλωστε όλοι οι προηγούμενοι αντιπολιτευόμενοι και σε βάθος χρόνου. Η μέχρι τώρα ελικοειδής συμπεριφορά του μόνο αυτό δείχνει.

Η «ράτσα» και ο ρατσισμός

Βασίλης Μαγκλάρας

Αντί να βλέπουμε τον ρατσισμό σαν φαινόμενο πολλών πληγών, τον απομονώνουμε σε αναλύσεις αποπροσανατολισμού, περιορίζοντάς τον όπως κατά περίπτωση ταιριάζει σε κουβεντολόι παρέας. Ετσι, προτού καλά καλά τελειώσει τη φράση της η κ. Ρεπούση, η κατακραυγή του ρήματος συνωστίζονται που έγινε συνωστισμός από πολλούς προς διευκόλυνσή τους, βρήκε έτοιμη οργή στις επιφυλάξεις της για τον υπό συζήτηση αντιρατσιστικό νόμο.

Οπως και έτοιμο πεδίο ευαίσθητων πατριωτών που θέλουν την Ιστορία προς τέρψιν μιας αλήθειας, έστω αυτής του μύθου και κάθε άλλη που τολμά να την αμφισβητήσει ρίχνεται στην πυρά της συνθηματολογίας, «Να καεί, να καεί…», για να μη διαταράξει την πατριωτική μας ευφορία.

Δυστυχώς, κοιτώντας  το εντυπωσιακό «αμπαλάζ» της Ιστορίας που είναι ορατό, πολύ φοβάμαι ότι δένουμε στο περιτύλιγμα ένα περιεχόμενο που όχι μόνο δεν το γνωρίζουμε πολύ καλά, αλλά κτίζουμε πάνω του τον χαρακτήρα του «φιλότιμου» υπερπατριώτη, που γεννά η άγνοιά του τις πρώτες διαθέσεις ρατσισμού.

Βέβαια «στη χώρα που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα», όπως είπε και ο ποιητής, τον ρατσισμό τον προσδιορίζουμε κυρίως ανάλογα με το χρώμα, τη φυλή(;), την εθνολογική καταγωγή, προσδίδοντας στους ανθρώπους «κληρονομική κατωτερότητα ή ανωτερότητα» όπως είπε η Ρ. Μπένεντικτ, τη στιγμή που ξέρουμε ότι όλοι οι άνθρωποι προέρχονται από τον ίδιο πρόγονο.

Σε μια Πολιτεία που αφού άφησε να ευδοκιμήσουν «τα άνθη του κακού», καλλιεργώντας τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε υμετέρους και μη, ανάμεσα σε εργαζομένους στο Δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, ανάμεσα σε πλούσιους και πτωχούς, ανάμεσα σε δικαιωμένους και κατατρεγμένους, ανάμεσα σε ισχυρούς και αδύναμους, ανάμεσα σε προνομιούχους και «ριγμένους», ανάμεσα σε φορολογουμένους και κλέφτες, ανάμεσα σε Ελληνάρες και Ελληνες, δημιούργησε έναν ιδιότυπο… ρατσισμό ευνοιοκρατίας, πάνω στον οποίο επενδύει, σκόπιμα ή όχι, «Τοίχους» αλλά και επαπειλούμενα «Οδοφράγματα».

Κατά τα άλλα, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ αποφάσισαν να φέρουν στη Βουλή το δικό τους αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Προτού όμως προλάβουν καλά καλά να το καταθέσουν, το παιχνίδι της κοινοβουλευτικής κολοκυθιάς ξανάρχισε με την παιδιάστικη λογική γιατί αυτοί και όχι και εμείς. Ετσι, αντί για ένα νομοσχέδιο, σχεδόν όλα τα κόμματα φέρνουν και το δικό τους, ακόμα και η κυβέρνηση.

Ενώ δηλαδή θα μπορούσαν πολύ απλά φέρνοντας έναν απλό νόμο που θα απαγορεύει κάθε διάκριση στην όποια διαφορετικότητα των ανθρώπων και κάθε περιορισμό των δικαιωμάτων και της ελεύθερης έκφρασης, αυτοί προτιμούν να επικοινωνούν με τη γλώσσα της Βαβυλωνίας. Και βέβαια, όπως συμβαίνει πάντα, εκείνο που τα ενδιαφέρει δεν είναι το αντιρατσιστικό τους ψυχοπόνεμα, αλλά η διάκριση της δικής τους κομματικής ράτσας…

Ωράριο εκπαιδευτικών

Μάνος Τεννές

ΠΑΓΚΡΑΤΙ

Ο χρόνος της εργασίας των δασκάλων και των καθηγητών δεν είναι όσος φαίνεται. Περιλαμβάνει τη μελέτη των μαθημάτων της επομένης και τη διόρθωση των γραπτών των μαθητών στα διαγωνίσματα του κάθε τριμήνου. Παράλληλα, σε ακριτικές περιοχές ή με ιδιαίτερο γεωγραφικό ανάγλυφο, μαθητές και καθηγητές διανύουν αρκετή απόσταση για να πάνε στο σχολείο.

Το γερμανικό 1933

Τάκης Σουβαλιώτης

ΧΑΛΑΝΔΡΙΤΣΑ ΠΑΤΡΩΝ

Στο τέλος του Ιουλίου του 1919 ανακηρύχθηκε στη Γερμανία η περιβόητη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Δεν κράτησε όμως πάρα πολλά χρόνια αυτή η δημοκρατία. Καταργήθηκε τον Γενάρη του 1933, όταν έγινε καγκελάριος με την ψήφο των Γερμανών ο Χίτλερ. Γιατί όμως η πλειοψηφία του γερμανικού εκλογικού σώματος στράφηκε στο εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα;

Αυτή η δημοκρατία είχε απογοητεύσει τους πάντες με την όλη πολιτεία της. Εκτός από τη γνωστή παθητική στάση που είχε κρατήσει για τη Συνθήκη των Βερσαλλιών που τόσο είχε πληγώσει το γερμανικό γόητρο, έδειξε μια απύθμενη ανοχή και σε όλες τις προκλητικές παρανομίες της γερμανικής Αριστεράς. Η οποία καθοδηγούνταν τότε από τη νεοσύστατη Σοβιετική Ενωση.

Στην ίδια ολισθηρή πορεία βρίσκεται και η δική μας δημοκρατία. Η μεταπολιτευτική δημοκρατία. Από τον Ιούλιο του 1974 που εγκαταστάθηκε, μόνο διαλυτικά και εκφυλιστικά φαινόμενα εκτυλίσσονται στη χώρα μας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχουμε και τις διάφορες τρομοκρατικές οργανώσεις.

Εχουμε με άλλα λόγια τους διάφορους Κουφοντίνηδες. Εχουμε επίσης και μια Αριστερά που δεν τους καταδικάζει. Εχουμε μια Αριστερά που είναι κολλημένη στη φρασεολογία και στις πρακτικές των αναρχικών του 19ου αιώνα. Με αποτέλεσμα, η κοινωνία μας να διολισθαίνει προς τους φουσκωτούς χρυσαυγίτες. Συμπέρασμα: το γερμανικό 1933 πλανάται τώρα από επάνω μας.