Το ποδόσφαιρο που αλλάζει

Ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ είναι η αυλαία που πέφτει και μοιάζει με το τέλος της χρονιάς. Βγαίνουν συμπεράσματα και μολονότι οι Χάινκες – Κλοπ δεν έκαναν κάτι εξεζητημένο είναι σαφής η κατεύθυνση των πραγμάτων.

Είναι ξεκάθαρο πως το ποδόσφαιρο αλλάζει και αυτό φάνηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου. Οι επιρροές της Εθνικής Ισπανίας και της Μπαρτσελόνα, το μοντέλο με τον «ντεμί επιθετικό» στις ενδεκάδες κάνει θραύση και φάνηκε αυτό ακόμη και στον τρόπο που επέβαλε τον ρυθμό της στον τελικό του Γουέμπλεϊ η Μπάγερν. Διότι οι Βαυαροί ναι μεν πήραν το περασμένο καλοκαίρι τον Μάντζουκιτς, ωστόσο ουδέποτε τον χρησιμοποίησαν σε ρόλο ξεκάθαρου σέντερ φορ, αυτού με το βαρύ κορμί. Αν ζητούσαν αυτό, τότε θα επέμεναν στον έτερο Μάριο, τον Γκόμεζ, ή τον Πιζάρο. Αντίθετα με τους ανωτέρω, ο Μάντζουκιτς έβγαινε στα πλάγια και έκανε άλλες δουλειές στο γήπεδο, ακόμη και να ταλαιπωρεί τους αντίπαλους χαφ τον είδαμε, έστω κι αν δεν θέλγει με την απόδοσή του. Κάπως έτσι, ο σέντερ φορ της Μπάγερν δεν ήταν ακριβώς σέντερ φορ, αλλά ένας άνθρωπος που άνοιγε διαδρόμους για να χωθούν οι κρυφοί κυνηγοί με προεξάρχοντα τον Ρόμπεν. Και αυτή τη φορά, ο ολλανδός μεσοεπιθετικός δεν έδρασε μόνο ως εξτρέμ. Παίζοντας με το αντίθετο πόδι, δημιούργησε ρήγματα στην άμυνα της Ντόρτμουντ. Στο πρώτο ημίχρονο ο Ρόμπεν βίωσε το… δράμα του μονοπόδαρου, καθώς επέμενε να κάνει σουτ με το αριστερό, αφού δεν έχει με τίποτα δεξί πόδι. Στη συνέχεια πήρε το αίμα του πίσω, μπούκαρε στην περιοχή, θύμισε το πώς χώνονται τα χαφ των ισπανικών ομάδων στην καρδιά των αντιπάλων και χάρισε το τρόπαιο του Τσάμπιονς Λιγκ στην Μπάγερν. Ενας παρ’ ολίγον συνταξιούχος (Χάινκες) και ένας ποδοσφαιριστής που ζει σε μόνιμο καθεστώς αμφισβήτησης (Ρόμπεν) έδωσαν παράσταση στο Λονδίνο.

Αλλά το ζητούμενο είναι πως το ποδόσφαιρο υιοθετεί όλο και περισσότερο ένα νέο προφίλ. Σαν μια μόδα που εξαπλώνεται διαρκώς και θέλει μακιγιαρισμένους πρωταγωνιστές από τις πίσω γραμμές.