[Στίγμα] «Με αυτό το ΠΑΣΟΚ δεν μπορούμε να συμπορευθούμε»

Ηταν το περασμένο Σάββατο στην Κεντρική Επιτροπή της Δημοκρατικής Αριστεράς που ο πρόεδρος του κόμματος Φώτης Κουβέλης ξεκαθάρισε ότι η απόρριψη εκ μέρους του των προτάσεων που του κάνει το ΠΑΣΟΚ για συνεργασία δεν είναι γιατί τις θεωρεί… άσεμνες, αλλά γιατί έχει ένα συγκεκριμένο πλάνο στο μυαλό του για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς. Για την ακρίβεια, πιστεύει ότι «με αυτό το ΠΑΣΟΚ, με τα προβλήματα που έχει, δεν έχουμε τίποτε να πούμε, πολύ περισσότερο να συμπορευθούμε».

– Ακούγεται σχεδόν σεχταριστική η άποψη αυτή, του είπα στο τηλέφωνο τις προάλλες.

– Καθόλου. Απλώς εμείς πιστεύουμε ότι το σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να συμπεριλαμβάνεται στους συνομιλητές μας για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς.

– Αν το ΠΑΣΟΚ δεν περιλαμβάνεται στους συνομιλητές σας, όπως λέτε, με ποιους θα συνομιλήσετε;

– Υπάρχουν τόσες κινήσεις και πρωτοβουλίες πλέον στον χώρο της Κεντροαριστεράς…

– Αν καταλαβαίνω σωστά, διεκδικείτε για τη ΔΗΜΑΡ έναν ηγετικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία…

– Φυσικό δεν είναι; Εκ των πραγμάτων η ΔΗΜΑΡ θα έχει κεντρικό ρόλο στην ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς.

– Με πρόσωπα από το ΠΑΣΟΚ θα μιλήσετε;

– Δεν είναι στις προθέσεις μας να κάνουμε face control, αλλά, όπως καταλαβαίνετε, θα εξαρτηθεί ποια θα είναι αυτά τα πρόσωπα με τα οποία θα συνομιλήσουμε. Ο καθένας έχει μια συγκεκριμένη πορεία και κουβαλάει μια συγκεκριμένη ιστορία…

– Η κυρία Διαμαντοπούλου, για παράδειγμα, μπορεί να είναι μεταξύ των συνομιλητών σας;

– Δεν θέλω να μπω σε ονοματολογία, δεν είναι σωστό.

– Πρόσωπα που έχουν αποστασιοποιηθεί εντελώς από το σημερινό ΠΑΣΟΚ, όπως ο Γιάννης Ραγκούσης;

– Οχι, ο κ. Ραγκούσης δεν θα περιλαμβάνεται στους συνομιλητές μας,  αυτό μπορώ να σας το πω…

Μου ανέφερε ακόμη ότι οι προσπάθειες για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς ξεκινούν αμέσως και ότι το κόμμα επεξεργάζεται ήδη έναν σχεδιασμό επ’ αυτού ώστε να έχει ολοκληρωθεί το πλάνο πριν από τις προσεχείς εκλογές, ενδεχομένως και πριν από τις ευρωεκλογές του επόμενου χρόνου.

 Κατόπιν όλων αυτών, ένα ερώτημα έχω: Πώς γίνεται να μην κουβεντιάζεις με κάποιον για πολιτική συνεργασία και να συνεργάζεσαι μαζί του στο πλαίσιο μιας κυβέρνησης συνεργασίας;

Το σώζουν στο παρά πέντε

Η κυβέρνηση, τώρα, περί της οποίας ομιλούμε έχει βαλθεί να αποδείξει πως το μεγαλύτερο επίτευγμά της είναι ότι μπορεί να πνιγεί σε μια κουταλιά νερό. Το καλό είναι ότι τελικά προτού το «επιτύχει» συναντάται το σκερτσόζο και τόσο κεφάτο «Τρίο Μπελκάντο» που τη συγκροτεί και δίνει λύση. Ως concept δεν είναι άσχημο, έχει την πλάκα του. Αρκεί όμως να μη γίνει συνήθεια, πράγμα το οποίο φοβούμαι μετά και το νέο κυβερνητικό έπος με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο.

  Σε κάθε περίπτωση, και αν αντιλήφθηκα σωστά συνομιλώντας με διάφορους κυβερνητικούς και μη, στη σύσκεψη των τριών κυβερνητικών εταίρων την προσεχή Δευτέρα θα γίνει προσπάθεια να βρεθεί λύση στο προφανές λειτουργικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, θα είναι η επτακοσιοστή τριακοστή έκτη φορά που θα επιχειρηθεί κάτι αντίστοιχο…

Η κυρία του προέδρου

Το καλό με τους τρεις κυβερνητικούς εταίρους είναι ότι έχουν αφήσει  τις συζύγους εκτός παιδιάς – εκτός παιχνιδιού, πώς το λένε… Δεν μετέχουν σε αυτό που ονομάζεται «δημόσιος βίος». Ετσι αποφεύγουν να μας βάζουν και εμάς σε διλήμματα του είδους «η καισαροσύζυγος πρέπει να είναι τίμια ή μόνο να φαίνεται;». Αντιπαραβάλλω την απουσία τους από το προσκήνιο με την εργώδη προσπάθεια που καταβάλλει, όπως πληροφορούμαι, σύζυγος προέδρου μικρότερου κόμματος της Βουλής να διοικήσει το κόμμα διότι ο σύζυγος είναι όλο δημόσιες σχέσεις, με αποτέλεσμα το κόμμα να αντιμετωπίζει αλλεπάλληλα προβλήματα συνοχής.

  «Ολα περνούν από το χέρι της», μου ανέφερε ένα από τα στελέχη του κόμματος που κατά καιρούς έχει αντιρρήσεις για τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις.

Βρήκα την παρατήρησή του ελαφρώς υποβολιμαία. Δηλαδή, θα το θεωρήσουμε κακό επειδή βοηθάει τον άνδρα της η γυναίκα; Οικογενειακή επιχείρηση είναι! Πού είναι το πρόβλημα;

Αξιοπιστία μηδέν

Πρόβλημα, αντιθέτως, εντοπίζω στην αξιοπιστία της Πολιτείας, η οποία δεν τηρεί τις υποσχέσεις της. Είχα αναφερθεί προ καιρού στην περίπτωση του εισαγγελέα Θεσσαλονίκης Βασίλη Φλωρίδη, αδελφού του Γιώργου (μικρή φωτογραφία), ο οποίος μετακλήθηκε από την πόλη του στην Αθήνα προκειμένου να αναλάβει επικεφαλής της κρίσιμης από κάθε άποψη Ανεξάρτητης Αρχής Ελέγχου των Συμβάσεων Κρατικών Προμηθειών. Είχα αναφέρει συγκεκριμένα ότι του είχαν υποσχεθεί κάποια οδοιπορικά προκειμένου να ανεβοκατεβαίνει στη Θεσσαλονίκη για να βλέπει τα παιδιά του. Επί σχεδόν έναν χρόνο τον κορόιδευαν. Πριν από μερικές ημέρες τον ενημέρωσαν ότι «το θέμα του λύθηκε» με διάταξη σε νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης. Λίγο προτού φθάσει το νομοσχέδιο για ψήφιση, η διάταξη απαλείφθηκε με απόφαση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Χρήστου Σταϊκούρα.

Μπροστά στην κοροϊδία, ο άνθρωπος αποφάσισε να ζητήσει από την ηγεσία του δικαστικού σώματος να τον επαναφέρει στη Θεσσαλονίκη.

  Εχω την αίσθηση ότι ακριβώς αυτό επιδίωκαν όσοι τον οδήγησαν συνειδητά σε αυτή την απόφαση. Προφανώς μένει αδιόριστος κάποιος πατεντάτος νεοδημοκράτης και πρέπει να διοριστεί. Και σε τέτοια θέση; Ποιος τη χάρη του!

Κάποιος να τον μαζέψει                                                                             

Με ενημέρωσαν ότι η αγαπημένη ατραξιόν των παρουσιαστών αλλά και καλεσμένων διαφόρων πρωινάδικων είναι το σόου που δίνει στα διαλείμματα των εκπομπών το αγόρι του ΣΥΡΙΖΑ με το βελούδινο βλέμμα, Σκουρλέτης. Ο τύπος, με τα νεύρα του κρόσσια, όπως μου διηγήθηκαν (αποδίδω το γεγονός στην επικείμενη αντικατάστασή του από εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος – λίγο μετά το Συνέδριο), επιδίδεται σε παραληρηματικούς μονολόγους κατά τη διάρκεια των οποίων εκτοξεύει απειλές εναντίον προσώπων στα όρια του ποινικώς κολάσιμου. Ετσι όπως μου διηγήθηκαν την τελευταία του έκρηξη -μιλούσε και έτρεμε ολόκληρος, του έφευγαν λέξεις -, εκτιμώ ότι η περίπτωσή του εκφεύγει πλέον κάθε λογικής πολιτικής στάσης.    

Τον συμπονώ, εννοείται. Και απευθύνομαι απλώς στους δικούς του, και ειδικά στον Τσίπρα: γιατί δεν κάνουν κάτι για την περίπτωσή του; Γιατί δεν τον μαζεύουν και τον αφήνουν να γελοιοποιείται μπροστά σε δημοσιογράφους, πολιτικούς, τεχνικούς της τηλεόρασης; Κρίμα είναι…

Ο αργός θάνατος του ΠΑΣΟΚ
Η δημοσκοπική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, τρεις μόλις μήνες μετά το Συνέδριο ουσιαστικής επανίδρυσης του κόμματος (έτσι τουλάχιστον παρουσιάστηκε), επαναφέρει στο προσκήνιο το θέμα της επιβίωσης του ιστορικού φορέα της Αλλαγής. Οπως εξελίσσονται τα πράγματα, το κόμμα το οποίο ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου και το οποίο κυριάρχησε στην πολιτική ζωή της χώρας για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, βρίσκεται πλέον ένα βήμα πριν από την εξαφάνισή του και είναι προφανές ότι απαιτείται συναγερμός σε όλα τα επίπεδα προκειμένου να την αποφύγει.
Το δυστύχημα είναι ότι αυτό που βλέπουν όλοι οι άλλοι, στελέχη, οπαδοί και φίλοι του κόμματος, δεν το αποδέχεται η ηγεσία του. Το «δόγμα Βενιζέλου» είναι ότι η ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ θα προέλθει μέσω της συμμετοχής του στην κυβέρνηση. Οτι επιτυγχάνοντας στους στόχους της η κυβέρνηση θα δικαιωθεί και ο ίδιος (και μέσω αυτού το ΠΑΣΟΚ) για την επιμονή του να μετάσχει στην κυβέρνηση με τον τρόπο που μετέχει. 
Πρόκειται για μια λαθεμένη, εκτιμώ, προσέγγιση. Η επιτυχία της κυβερνητικής προσπάθειας, όπως δείχνουν τα στοιχεία που προκύπτουν από τις δημοσκοπήσεις, πιστώνεται όλη στη Νέα Δημοκρατία και στον Αντώνη Σαμαρά. Ο Σαμαράς είναι ο ισχυρός ηγέτης, υποστηρίζουν τα ξένα δημοσιεύματα, ο Σαμαράς είναι η έκπληξη ως Πρωθυπουργός, διατείνονται εγχώριοι και ευρωπαίοι παράγοντες της πολιτικής και της οικονομίας, ο Σαμαράς… ο Σαμαράς. Και το ΠΑΣΟΚ πού είναι; Το ΠΑΣΟΚ απλώς εισπράττει μόνο τη φθορά. Το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει. Και όταν προβάλλει στο προσκήνιο είναι γιατί απλά ομφαλοσκοπεί. 
Δεν γνωρίζω ποιο ακριβώς είναι το πλάνο του Βαγγέλη Βενιζέλου για να αποφευχθεί το διαφαινόμενο μοιραίο. Εκτιμώ όμως ότι η συνταγή είναι λάθος. Οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξαέρωση του ΠΑΣΟΚ ή στη μεταβολή του σε συνιστώσα της Νέας Δημοκρατίας. Είναι τεράστια η ιστορική ευθύνη που τον βαρύνει, πλέον, για να αποφευχθεί η μία ή η άλλη εξέλιξη. Και, κατά τη γνώμη μου, απαιτούνται από την πλευρά του γενναίες και δραστικές αποφάσεις, με προφανές προσωπικό κόστος.