Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ…

Mιλώντας στο συνέδριο του γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, ο πρόεδρός του Ζίγκμαρ Γκάμπριελ είπε: «Στα 150 χρόνια της πορείας του το SPD δεν έκανε κάτι για το οποίο να ντρέπεται, ώστε να αλλάξει το όνομά του». Είναι μια φράση – μάθημα για τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, από ένα κόμμα που φέρει το βάρος της Βαϊμάρης και – συνακόλουθα – την άνοδο του χιτλερισμού: λόγω του Μνημονίου, το ΠΑΣΟΚ απώλεσε μέσα σε τρία χρόνια πάνω από το 80% των ψηφοφόρων του και μεγάλο μέρος των στελεχών του. Ομως ο πολιτικός χώρος που εκπροσωπούσε για 36 χρόνια δεν εξαφανίστηκε – και ούτε πρόκειται να εξαφανιστεί. Τώρα περισσεύουν οι φωνές που «σπρώχνουν» στην αυτοδιάλυση το κόμμα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πρόκειται για ανιστόρητες παρουσίες, που θέλουν να οδηγήσουν την πολιτική ζωή της χώρας στη δεκαετία του ’50 – όταν στον χώρο της σημερινής Κεντροαριστεράς κυριαρχούσαν μικρά αρχηγικά «κόμματα», χωρίς κεντρικό ρόλο στη διακυβέρνηση της χώρας. Είναι σαφές ότι η ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς επείγει – και όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη, όπου κυριαρχούν αυτή την περίοδο οι συντηρητικές δυνάμεις. Και φυσικά, η έλλειψη ηγεμονικών σχημάτων, όπως το ΠΑΣΟΚ, ανοίγει τον δρόμο για συνεργασίες που θα καταστήσουν και πάλι πλειοψηφικές τις πολιτικές του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Ομως η συνεργασία προϋποθέτει την ύπαρξη πραγματικών κομμάτων, με οργάνωση, πολιτικό λόγο και προγράμματα. Μια διάλυση του τύπου «κάθε βουλευτής και κόμμα, κάθε στέλεχος και ίδρυμα» θα άφηνε ένα τεράστιο πολιτικό κενό, το οποίο θα καλυπτόταν είτε από τις συντηρητικές είτε από τις ακροαριστερές δυνάμεις. Και αυτό θα πήγαινε την πολιτική ζωή του τόπου πολλές δεκαετίες πίσω…