e-mail

Ανασούμπουρδες ελληνικές ταλαιπωρίες

Αγαπητή κυρία Φοίβη Αθηναίου, καλησπέρα.

Επειδή όπου να ‘ναι ξεκινάει η περίοδος των καλοκαιρινών συναυλιών και παραστάσεων, θα ήθελα να επισημάνω σε εσάς και τους αναγνώστες σας τι πιστεύω ότι πρέπει να αποφευχθεί αυτή τη χρονιά, που και λόγω κρίσης οι εκδηλώσεις είναι σχετικά λιγότερες.

Θα ευχόμουν και ελπίζω να μην έχουμε την απίστευτη ταλαιπωρία που είχαμε χιλιάδες στη Μαλακάσα για τη συναυλία των Depeche Mode. Αυτό είναι στο χέρι των οργανωτών, αλλά και όσων τους ελέγχουν ή θα έπρεπε να τους ελέγχουν από κρατικής πλευράς για να μην ταλαιπωρείται έτσι το κοινό (δεν φτάνει ο Γολγοθάς ώς τη Μαλακάσα και ο Γολγοθάς της επιστροφής από την Εθνική Οδό…).

Στη συναυλία των Depeche Mode, σύμφωνα τουλάχιστον με τους διοργανωτές (όμως αυτοί οι ίδιοι θα έπρεπε να το είχαν προβλέψει, να το είχαν λύσει ή έστω να το είχαν αμβλύνει) υπήρχε πρόβλημα με το ειδικό μηχάνημα που «διαβάζει» τα barcode στα εισιτήρια. Ετσι όμως στοιβαχτήκαμε σαν σαρδέλες χιλιάδες άτομα στην είσοδο, αν και κάποιοι άρχισαν να πηδάνε τα κάγκελα, όπως μου είπαν, μέχρι που άνοιξαν και δεύτερη είσοδο και κάπως αποσυμφορήθηκε η κατάσταση σιγά σιγά.

Ομως δεν υπάρχει κάποιος που να φροντίζει να μη συμβαίνουν αυτά; Δεν υπάρχουν κυρώσεις για όσους ταλαιπωρούν έτσι τόσον κόσμο; Αλίμονό μας αν θα πάμε έτσι στις φετινές εκδηλώσεις και κυρίως στις συναυλίες. Αν και με τέτοια κρίση και με τέτοια εισιτήρια που ζητάνε, όπως 90 ευρώ στην διακεκριμένη ζώνη για την Diane Krall στο Ηρώδειο, τέτοιες εποχές, δύσκολες, δεν είμαι πολύ σίγουρη ότι θα πάνε και πολλοί.

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

Σας χαιρετώ, η αναγνώστριά σας Ευθυμία Αρβανίτη

Τα έλεγε γλαφυρά, αγαπητή Ευθυμία, η Σώτια Τσώτου στο τραγούδι της Χάρης Αλεξίου, αλλά ποιος την άκουγε; «Τι ταλαιπωρία, / αχ, άνθρωπο σωστό ζητώ. / Κι είναι λοταρία: / ένας μες στους εκατό». Ψέματα στην Ελλάδα του ανασούμπουρδου;

Προκλήσεις για διαγραφές

Αγαπητή Φοίβη.

Να διάβαζε ποίηση και μάλιστα ξενόγλωσση (δηλαδή, το ποίημα «Η καρδιά της μάνας» του Ζαν Ρισπέν), με τα κολλυβογράμματα της τρίτης δημοτικού, η μακαρίτισσα μάνα μου, απίθανο μου φαίνεται. Εξάλλου, δεν θυμάμαι να υπήρχε βιβλιοθήκη στους τοίχους του αγροτόσπιτου. Με «τεχνουργήματα» του αργαλειού ήσαν γεμάτοι. Να γνώριζε πάλι τον Ζαν Ρισπέν προσωπικά, αυτό κι αν ακούγεται «κουφό». Από πού λοιπόν ήξερε την ιστορία που μου διηγήθηκε και μετέφερα στην επιστολή μου; Μάλλον από τον θείο Μιγαδογιώργη, που ήταν ψάλτης και γραμματιζούμενος. Στις χειμωνιάτικες βεγγέρες, γειτόνισσες και συγγένισσες προσήρχοντο στο φτωχικό του και γύρω από την αναμμένη παραστιά, με το αμυδρό φως του λυχναριού, τον άκουγαν με κατάνυξη, σε ρόλο μυσταγωγού, να ψέλνει τροπάρια, να διαβάζει βίους αγίων και να διηγείται διάφορες παράξενες ιστορίες και θρύλους.

Από αυτό το «πανεπιστήμιο», λοιπόν, είχε τις γνώσεις της. Μακράν ημών επομένως ενστάσεις για πλαγιαρισμούς και λογοκλοπίες.

Εν κατακλείδι. Με καμβά τη μητρική αγάπη έχουν πλαστεί αμέτρητοι μύθοι. Ενας απ’ όλους και η Ιστορία μας. Για πολλούς μύθους βέβαια κυκλοφορούν διαφορετικές και ποικίλες παραλλαγές. Το ότι ο συγκεκριμένος υπήρχε και στην ποιητική εκδοχή που ανέφερε ο ανώνυμος αναγνώστης από τον Πύργο Ηλείας, στην εγκλητική, λίγο ακατάληπτη και κάπως περίεργα συντεταγμένη επιστολή του, ομολογώ πως δεν το ήξερα. Ειλικρινά χάρηκα πολύ που το έμαθα.

Ενα ερώτημα μόνο: τον μύθο τον έπλασε ο Ζαν Ρισπέν ή από τον μύθο που υπήρχε ενεπνεύσθη το ποίημα; (Φίλος γαλλοσπουδαγμένος μου έλεγε πως ο φιλέλληνας ποιητής είχε εντρυφήσει στην ελληνική μυθολογία, καθώς και στη δημοτική μας παράδοση).

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, πάντοτε με εκτίμηση, Νίκος Δετοράκης, Θεσσαλονίκη

Ακόμη και αν ο Ρισπέν βασίστηκε σε υπάρχοντα μύθο – της μητρός σας ή άλλων -, αγαπητέ Νίκο, είναι εκείνος που έχει γράψει για τον ελληνισμό: «Διαγράψτε τα μαθηματικά, διαγράψτε κάθε σχήμα, σβήστε τη γεωμετρία από τα κτίριά σας, τους δρόμους σας, τα αμάξια σας, σβήστε την ονομασία κάθε ασθενείας και κάθε φαρμάκου, διαγράψτε τη δημοκρατία και την πολιτική, διαγράψτε τη βαρύτητα, αλλάξτε τους δορυφόρους σας να έχουν τετράγωνη τροχιά, αλλάξτε όλα τα βιβλία σας (γιατί παντού θα υπάρχει έστω και μία ελληνική λέξη), αλλάξτε τα ευαγγέλια, αλλάξτε το όνομα του Χριστού που και αυτό βγαίνει από τα ελληνικά, σβήστε τον Μέγα Αλέξανδρο, σβήστε όλους τους μυθικούς και ιστορικούς ήρωες, αλλάξτε την παιδεία σας, αλλάξτε το όνομα της Ιστορίας, αλλάξτε τα ονόματα στα πανεπιστήμιά σας, αλλάξτε τον τρόπο γραφής σας, διαγράψτε τη φιλοσοφία, διαγράψτε, διαγράψτε… Θα πείτε, “δεν γίνεται”. Σωστά, δεν γίνεται, γιατί μετά δεν θα μπορείτε να στεριώσετε ούτε μία πρόταση! Δεν γίνεται να σβήσει η Ελλάδα, ο Ελληνας, η προσφορά του πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Η πρόκληση πάντως ισχύει».