Σ’ έχω πάνω στο δέρμα μου

Μπαίνοντας στο κλειστό γήπεδο του τάε κβον ντο στον Ολυμπιακό Πόλο Φαλήρου , ένα από τα ακίνητα που έμειναν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, η μουσική ακούγεται δυνατά.  Ενα βήμα πιο μέσα και ο χαρακτηριστικός ήχος από το «πιστόλι», το μηχάνημα για τατουάζ, σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι γίνεται εδώ μέσα. Και αυτό είναι το Athens Tattoo Convention και μάλιστα για έβδομη συνεχή χρονιά.

«Τα συνέδρια τατουάζ γίνονται εδώ και πολλά χρόνια στο εξωτερικό και είναι ένας εύκολος τρόπος να δείξει ένας καλλιτέχνης τη δουλειά του στον κόσμο και στους συναδέλφους του χώρου, να διαγωνιστεί με τους καλύτερους, να διασυνδεθεί με προμηθευτές και να ενημερωθεί για νέες τεχνικές και προϊόντα», λέει ο Δημήτρης Δημητριάδης, υπεύθυνος της διοργάνωσης.

«Σίγουρα οι μεγάλοι καλλιτέχνες του τατουάζ επηρεάζουν τη διεθνή σκηνή, αλλά δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τάσεις σε αυτόν τον χώρο. Σημαντικότερο ρόλο παίζουν η ιδιοσυγκρασία και το προσωπικό γούστο εκείνου που αποφασίζει να στολίσει το σώμα του με ένα μοναδικό έργο που δημιούργησε ο καλλιτέχνης σε συνεργασία μαζί του», συνεχίζει ο κ. Δημητριάδης.

Στο Athens Tattoo Convention κάποιος θα μπορούσε, αν ήθελε, να κάνει τατουάζ και σε προνομιακές μάλιστα τιμές. Φτάνει να έβρισκε ελεύθερο κάποιον επαγγελματία και να είχε συμφωνήσει μαζί του.

Μια νέα γυναίκα μόλις έχει ξεκινήσει να κάνει (λάθος! «χτυπάει» είναι η σωστή έκφραση) το πρώτο της τατουάζ. «Ενα ίσον κανένα», λέει κάποιος που στέκεται δίπλα της και παρακολουθεί τη διαδικασία. Ο ίδιος έχει «χτυπήσει» σε διάφορα σημεία του σώματός του, δώδεκα στον αριθμό, και περιμένει τη σειρά του για το τυχερό νούμερο δεκατρία. «Αν ξεκινήσεις, πολύ δύσκολα σταματάς στο πρώτο», συνεχίζει.

«Κάνουν το πρώτο, αλλά ακόμα και αν όντως θέλουν μόνο ένα, όταν δουν κάτι ωραίο πάνω τους, μετά κολλάνε και θέλουν και άλλα», λένε στο «Weekend» οι υπεύθυνοι του Tattoo Studio Dr Pepper. «Αλλιώς είναι να τα βλέπεις στις φωτογραφίες και αλλιώς είναι “ζωντανά” πάνω στο δέρμα σου. Και αν έχει βγει κάτι σωστά, εννοείται ότι θέλεις και περισσότερα».

Πλέον το τατού, δερματοστιξία ελληνιστί, έχει απενοχοποιηθεί. Ο κόσμος επιλέγει, ακόμη και για πρώτο τατουάζ, κάτι μεγάλο. Ωστόσο, στην Ελλάδα κάνουν μεν πολλοί τατουάζ, αλλά λίγοι τα δείχνουν με άνεση. Ειδικά στο επαγγελματικό τους περιβάλλον, όταν αυτό είναι κάπως πιο συντηρητικό.

«Πριν το κάνει κάποιος, πρέπει να το ψάξει από όλες τις μεριές και να μην πιστεύει ό,τι ανεύθυνα γράφεται», λέει ο Abe Cooperberg από το Fetish Ink Tattoo & Piercing Studio. «Υπάρχει λανθασμένη πληροφόρηση, για παράδειγμα ότι δεν αναπνέει το δέρμα και διάφορα τέτοια. Το πιο βασικό απ’ όλα όμως είναι να μην κάνει τατουάζ σε μη επαγγελματικούς χώρους».

Τα στούντιο όμως είναι πλέον πάρα πολλά, κάποιοι είναι ερασιτέχνες και δεν υπάρχει η ανάλογη  νομοθεσία που μπορεί να προστατεύσει τους επαγγελματίες. «Μπορεί ο οποιοσδήποτε να έχει τον εξοπλισμό για να χτυπάει τατουάζ, την τέχνη όμως δεν μπορείς να την αποκτήσεις. Βλέπω τατουάζ που είναι πολύ κακά ποιοτικά γιατί οι άνθρωποι δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν ένα καλό από ένα κακό μέχρι να δουν το σωστό σε κάποιον άλλον και να το καταλάβουν», συνεχίσει ο Abe.

Το σώμα είναι ο καμβάς. Ο ζωγράφος είναι ο καλλιτέχνης και το τελικό αποτέλεσμα είναι πάντα ένα έργο τέχνης. Μοναδικό, προσωπικό και πολύ ιδιαίτερο.

«Η πιο σωστή εποχή να κάνεις τατουάζ είναι μέσα στον χειμώνα», λέει ο Μπάμπης Κρέτσης από το Body Count Art & Tattoo Studio. «Αλλιώς, αν επιλέξεις να το χτυπήσεις καλοκαίρι, καλό θα ήταν να μην πας στη θάλασσα για 25 μέρες. Το τατού στην Ελλάδα έχει πλέον ξεφύγει. Υπάρχει τεράστια άνοδος, κάνει όλος ο κόσμος, σε όλες τις ηλικίες και τα κοινωνικά στρώματα. Γιατροί, δικηγόροι, καθηγητές και μεγαλύτεροι άνθρωποι». Και ο ίδιος πάντως επισημαίνει τη σημασία της επιλογής ενός καλλιτέχνη λέγοντας πως «στα καλά στούντιο ασχολούνται καλλιτέχνες οι οποίοι ζωγραφίζουν, το ψάχνουν πολύ, τόσο σε υλικά αλλά και σε τέχνη».

Οι πελάτες ζητούν όλα τα σχέδια.Μικρά και μεγάλα. Τα μεγάλα καλύτερα να γίνονται σε μαύρο και γκρι χρώμα. Τα έθνικ τατουάζ έχουν λιγότερη ζήτηση και πλέον ο περισσότερος κόσμος προτιμά ονόματα αγαπημένων, φράσεις ή στιχάκια που σημαίνουν κάτι για τους ίδιους.

«Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη τάση», λέει η ομάδα του Takitsan Τattoo Studios. «Ο καθένας έχει τη δική του άποψη και διαλέγει εκείνο που θέλει. Υπάρχει μια επιστροφή στα λεγόμενα oldschool tattoos, στα γιαπωνέζικα και τα ρεαλιστικά».

«Πριν από τέσσερα χρόνια χτυπούσα ένα τατουάζ επί έντεκα ώρες», θυμάται ο Αργύρης Βασιλόπουλος από το Attitude Tattoo. «Ηταν στη γάμπα μιας κοπέλας και είχε πάρα πολλά χρώματα. Αυτό ακριβώς  ήταν και η δυσκολία».

Δεν υπάρχουν απαγορευμένα σημεία πάνω στο κορμί. Οπου υπάρχει δέρμα, μπορεί να γίνει και δερματοστιξία. Το σημείο που καλό είναι να αποφεύγει κάποιος είναι οι παλάμες, γιατί το δέρμα εκεί είναι σκληρό και αποβάλλει το μελάνι σύντομα.

Ποτέ δεν ρωτάς κάποιον τι σημαίνει το τατουάζ του. Οι ιστορίες είναι πολύ προσωπικές. Επίσης, δεν υπάρχει γιατί. Γιατί επέλεξες αυτό το σχέδιο ή γιατί το έκανες στο τάδε σημείο.

Αν παλαιότερα τα τατουάζ ήταν ταυτισμένα με τους ναυτικούς και τους φυλακισμένους, σήμερα κάθε άλλο παρά αυτό συμβαίνει. Ηθοποιοί, τραγουδιστές, αθλητές άρχισαν να χτυπούν τατουάζ σε όλο και πιο εμφανή σημεία και έτσι  σιγά σιγά ξεπεράστηκαν τα ταμπού και πάρα πολλοί πλέον βλέπουν αυτή την μορφή τέχνης με εντελώς διαφορετικό μάτι.