Μπάτε κι αλέστε…

Μέσα στο ανεξέλεγκτο και δίχως κριτήρια μπάχαλο του αρχαιολογικού εκ-πολιτισμού μας, πού να βρεις άκρη. Ακρη δεν έχει ο ουρανός…

Ο ουρανός της Επιδαύρου, για την ακρίβεια. Κάτω από τον οποίο κάθε χρόνο τέτοια εποχή στήνεται θέατρον του… παραλόγου.

Αντε να καταλάβεις ποιο είναι το κριτήριο και με ποια λογική οι αρμόδιοι σε άλλους δίνουν αμαχητί και ασκαρδαμυκτί το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, στολίδι της χώρας, για μίνι παραστάσεις και σε άλλους αρνούνται πεισματικά έστω και μια ομαδική δεκαπεντάλεπτη επίσκεψη (στο θεατράκι).

Δεν είναι τα αναστηλωτικά έργα το κριτήριο. Διότι και στα δύο θέατρα γίνονται. Ούτε οι άδειες. Από τη μια πλευρά, η θερινή ακαδημία του αυστριακού Πανεπιστημίου του Κούφσταϊν (Τμήμα Διαχείρισης Πολιτιστικών Γεγονότων) με καθηγητές όπως ο Ολιβερ Σάιτ, διευθυντής της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 2010, ζητά τα τελευταία τέσσερα χρόνια το μικρό θέατρο για λίγη ώρα, με έγγραφη αίτηση – πού να ξέρουν ότι στην Ελλαδίτσα μόνο «αλλιώς» λειτουργούν τα πράγματα – και εισπράττει βροντερό όχι.

Από την άλλη, κάποιοι που κανονικότατα – και ελληνικότατα – θα χρησιμοποιήσουν την 1η Ιουνίου το μεγάλο θέατρο, όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια. Δίχως κριτήριο. Δίχως κοινά μέτρα και σταθμά. Γιατί έτσι. Ή γιατί «αλλιώς»… Εύγε!